Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi


Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 05.02.1913, Blaðsíða 7

Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 05.02.1913, Blaðsíða 7
XXVII, 4.-5. ÞJOÐVlLJINN. 19 Um endilangt Island. | Hamri i Hafni*rfirði. Þaðan skrifar Oddur M. Bjarnason: Eg l -er 47 ára gamall og hefi um mörg ár þjáðst af magakvillum, meltingarþrautum og j nýrn&veiki. Eg hefi leitað margra lækna en árangur enginn orðið. En þegar eg j uu er búinu að taha inn ur 5 flóskum af hinum heimsfræga Kina-lífs-elexír, finn j "^g, að ruér hefir batnað til muna. Eg votta bittergerðarmanninum mitt innilegasta þakklssti. JE»j<órs&rliolti. Siqriður Jónsddttir frá Þjórsárholti, 8em nú er komin "til Reykjavíkur, ritar þannig: Eptir að eg frá barnæsku hafði þjáðst at langvarandi hægðaleysi og andaiteppu, reyndi eg að lokum hinn alkunna Kína-lífs-elexir og leið mér eptir það betur en nokkuru sinni áður á æfi minni, sem nú or orðin 60 ár. Re.ykjavilri Guðbjörg Hansdóttir, Kárastíg 8, skrífar: Mér hefir í 2 'ar liðið mjög ílla af brjóstþyngslum og taugaveiklun, en eptir að hafa notað 4 flösk- ur af Kina-lifs-elexir liður mér miklu betur og vil eg þvi eigi án þessa góða bitt- ¦ers vera. ÍXjálsstöðuni í Húnavatnssýslu. Steingrímur Jönatansson skrifar þaðan: Eg þjáðist tvö ár af íllkynjuðum magakvilla og gat ekki orðið albata. Eg leyndi þá nokkrar fiöskur af hinum alkunna Kína-lífs-elexir og fór eptír það síbatnandi. Eg vil nú ekki án hans vera og ræð öllum, sem þjást af sams konar kvillum, að r°yna þenna ága>ta bitter. Sitnbakoti á Eyrarbakka. Þaðan skrifar Jbhanna Sveinsdöttir: Eg er 43 ára og hefi um 14 ár þjáðst af nýrnaveiki og þar af leiðandi veiklun. Af mörgum meðölura, sem eg hefi reynt, hefir mér langbezt batnað af Kína-lífs-elexír. Ke^liiavilí:. Halldör Jónsson í Hlíðarhúsum skrifar þaðan: Fimmtán ar hefi eg notað hinn heimsfræga Kína-Iífs-elexír við lystarleysi og magakvefi og hefi jafnan orðið sem nýr maður eptir að hafa tekið bitterinn inn. Hinn eini ekta Kina-lifs-elexir kostar »» eins 2 krönur llaskan og fæst hvarvetna á íslandi — Hann er að eins ekta frá Waldemar Petersen, Frederikshavn, Köbenhavn. Þ EIR, sem skuida verzlnn Skúla Thoroddsen's á lsaflrði eru hér með áminntir um að greiða skuldir sínar hið fyrsta eða semja við undirritaðan um greiðslu þeirra. Sömuleiðis eru þeir, sein hafa sainið um ákveðnar afborganir af' skuldum sínum áminntir um að standa i skil- um með þær. Verzlunin hefir jafnan gert sér far um að beita sem vægilegastri inn- heimtu-aðferð við þá, sem hafa skuld- að henni, og væntir þvi að þeir, sem hér eiga hlut að máli, veröi þvi betur* við áminningum þessum. ísafirði 12. des. 1912 Jón Hróbjartsson. Auglýsingum, sem birtast eiga i „Þjóðv." má daglega skila á afgreiðslu blaðs- ins i Vonarstræti 12 Reykjavík. 112 Patrick lávarður brosti dálítið. „Þér vitið", mælti bann, „að það er ekki jeg, en 'anóðir min, sem hér ræður ölluu. 'Löla blóðroðnaði. „Vonandi verður pað nú ekki til lengdar?" mælti &un, og var röddin viðkvæmnisleg og töfrandi hljómfögur.! Að svo mæltu tyllti hun sér niður við hliðina á ionum. „Nú eruð þér orðinn að mun hresBari til heilsunn- ®r!" mælti hun enn fremur. „Þegar Charles Johnson Uvarður kom hingað um daginn, þótti honum sem krapta- "Verk væri orðið"; „Annars tel eg víst", mælti Lolft enn fremur, og «lo dátt og glaðlega, „að yður bufði löngu getað batnað, «n __" Hún þagnaði, því að Patrick Barminster greip fram í. »En mig vantaði hvötina til þess, ætluðuð þér að ^SJ8, i mælti hann. „Þér teliið því komu yðar, Hugo ^owglass, hafa þurft, svo að mór skildist, hv» heimsku- egt það hefði verið af mér, að loka mig inni í herbergj- ^m^ ruínumu. Lola vissi eigi hvað hún átti að Begja. Hví gat Wn eigi talað glöggar? *Það væri mér sannarleg ánægja. hefði 'eg getað ojálpað yður dálitið", mælti hún lágt, en alvarlegá. „0!" svaraði Patrick. „Þér hafið, býst eg við, hjalp- *ð mér inikið! En þama kemur fjöldi manna, sem vilja "klega allir tala við yður!" , 'LoU stóð upþ, og brosti sem þýðlekast, en sneri Po við,. er bun hafði gengið táein fet, og mælti'lágt: » 109 sig, er hann sá þau koma nær. — „Hiin hefur skreytt ¦ig ölln perlu-skartinu sinu, eins og hún er vön! Mór sýndist það og vera hún, sem var á gangi þar i lysti- garðinuro fyrri part dagsins! Hún dvelur þá liklega á herragarðinum, — og eittuvað gæti rx.ér ef til vill orðið úr þvi, skyldi hitt breejðast!" Hann stóð nú upp, og færð« sig þangað, er minna bar á honum. Virti hann Lolu mjög grandgæfilega fyrir sér, er þau gengu fram hjá veitingahúsinu, — spjallandi saman i ákefð. Hugo hafði gaman af, að skreyta sig með gimstein- um sínum, um miðdegisleytið. Hán átti eigi all-fáa demanta og perlur, — hafði lag á, að fá slíkar gjafir. Auk þess átti bún og, sem.ekkja Hugo Douglass, dfáeina ættar-dýrgripi, og allir, sem Lplu þekktu, þekkta •og skartgripi hennar. Þeir, sem öfundsjúkir voru í hennar garð, hæddust opt að þvi, hve gaman hún hafði af þvi, að skreyta sig íkartgripum; en hún lét sig það engu skipta. John Leith virti Lolu mjög grandgæfilega fyrir sér, — þekkti hana og vel i ejón, þótt aldrei hefði hann fyr séð hana svona nærri sér. „Ætti ég eina röðina af perlunum, sem hún hefur um hálsinn, væri allt ráðabrugg mitt alóþarft", tautaði hann við sjálfan sig, all-gramur. „Þa^ð er ljóta ranglætð, «ð sumir menn skuli eiga svona mikið!" •., ,.....v . i. ¦-> ¦ - Eine og Mary hafði rénnt grun i, fór svo, að Lola

x

Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi
https://timarit.is/publication/131

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.