Lögberg - 19.04.1923, Blaðsíða 2

Lögberg - 19.04.1923, Blaðsíða 2
LÖGBERG, FIMTUDAGINN 19. APRtL 1923. Ein 50c askja kom henni til heilsu. -.. arðlífi sem varaði svö árum skifti, læknaðist af "Frui-a- tives." Hið undursamlega safameðal Hver sá sem er heilsuMtill, eða þjáist af höfuðverk, eða hefir enga löngun til að lifa, mun lesa með fögnuði bréf Mrs. Martha de Wolfe, East ship Harbor, N. S. Mrs. de Wolfe segir meðal ann- ars: "í mörg ár þjáðist eg af harðlífi og höfuðverkog mér leið illa yfir höfuð* Engin meðöl virtust bjálpa. pá fór eg v3 reyna Fruit-atives" og afleiðing- arnar voru hinnr beztu og eftir eina öskju varð eg eins og ný manneskja. 50c. askjan, 6 fyrir $2,50, reyns.u- skerfur 25c. — Fæst hjá öllum, lyfsölum eða beint frá Fruia- tives Limited, Ottawa, Ont. «£»^»i Rafmagns Eldavélar af bcztu tcgundiim seldar með vægriim kjörum. Hafið Rafmagit þjón yðar á heimilinu Þegar þér þarmist Raf- áhalda, þá heimsœkið sýningarstofur vorar að Ttafmaíms þvottavélar af öllum, teíruntliim seldar með vægum skllmálum. 55-59 Princess Street, Winnipeg Auka-atriði. Ekki er það nú aðalHega til- gangur minn með línum þessum, að vekja upp árs-ófrið. Heldur sérstaklega það, að eitt af kvæð- um þeim, s#s» nú birtust í Tíma- riti pjóðræknisfélagsiris 4 árg., ort af* skáldkonunni Jakobínu Johnson, pem híún kalíar "Mel- korka við lækinn", og aðeins var getið ásamt hinna annara kvæða í Heimskringlu, en nokkuð frek- ar leitt athygli að efni þess I Lögbergi, og á parti geðjast mér ekki allskostar vel að skýringum ritdómarans þar. Og þess vegna vildi eg í bráðina birta ¦ mína skoðan á þessu hugþekka kvæði. Að yrkisefnið sé erfitt við- fangs eins og Lögberg segir, ef- ast eg ekki um, ef tilfinninga- Sljór grjótpáll um það fjallaði, og hreint ekki allra þeirra með- færi sem álíta rammflókin og blý- Iþung stóryrði einu listina og leið- ina að hjartarótum og tilfinn- ingalífi þjóðar sinnar. Og ekki fært nema snillingum að eiga við sl'íkt efni segir ennfremur, svo viðburðir líði ekki skaða við, þó hefur frúin að nokkru leyti náð tilganginum að draga skíra mynd af Melkorku. pað sem mér finnst athugavert við þetta er það, að ritdómarinnn telur skáldkon- una varla færa um að fást við þetta efni. , Eg er algert á annari skoðun, skáldkonan frú Jakobína Johnson er eflauist gáfuð og góð kona, og eg ímynda mér móðir. Og með hennar hugðnæmu skáldgáfu, og óllum öðrum kiostum viðbættum þá þekki eg engan hér vestra — hvert sem eg huga renni —- seiu betur mætti treysta. ÖHum Islendingum er Laxdæla kunn, og líklega flestum einnig kunnur sá svarti blettur sem var á víkings-öldinni, að fólk var her- numið, menn og konur, og gekk sivo mannsali sem þrælar og am- báttir, og það jafnt þótt af tign- ustu ættum væri. par í var Mel- korka ein isem sæta varð þessum voðalegu lífskjörum, konungsdótt- ir frá írlandi. Framúrskarandi fögur kona, stórgáfuð eg tilfinn- ingarík. Og svo þungt féllu Jienni þessi sin þrældómsbónd, að hún mælti aldrei orð, og var því á- litin ómálga. Og þannig 'keypti Höskuldur hana í herferðum sín- um, Dalakojlssonar landnáms- manns í Laxárdal,. og flutti hana með sér heim til íslands og gerð- ist stórbóndi og 'höfðingi í héraði, og eignaðist síðan með Melkorku, sem vitanlega var hans ambátt, Ólaf pá einn fríðasta mann og höfðingja og að öllu vél gefinn, sem á hans tíð var uppi vestan- lands á íslandi. Og það er nú kvæðið um gert, þegar Melkorka er við lækinn með drenginn sinn, sem búinn,er að ná nokkrum þrosia og skilning;, ,sv0 óhætt er að trúa honum fyrir tilfinningum sínum og allri hennar harmsögu. Nú er hann eina Ijósið, sem skýn henni gegnum mæðu og myrkur, þessi frábærlega fagri og mannvænjliegi unglingur, og fyrir hann einan viil hún nú lifa og liða hvað sem vera skyldi. Og á undan öilu öðru finnur hún hjá Ilafmagns Straujáru Spara Vinnu þar sem þér munuð sjá mesta úr- valið í hverri tegund út af fyrir sig, og öllu fylgir ábyrgð vor. Styðjið yðar eigin orkustöð notið aðeins CITY LIGHT og POWER The Hoover Vacuum, Oloaner seldur með væírujn skilniálum. W&in^e^Hijdrd 66-59 Princess 8t i koma syni sínum, þegar hann hefði fullum þroska náð, bæði sjálfum honum til vegs og virð- ingar, og sérstal^lega til að færa gleði iharmiþrungnum föðuýsínum og afa hans. - "Sýn þú Ibonum sólu, sorg er forðum byrgði", aegir skáldkonan P. Jónssonar "Haf'. Einu sinni var það í gamla'daga að við -vorum nokkrir staddir í smiðju hjá Kristjáni járnsmið Arngrímssyni á ísafirði, og var meðal annars minnst á marhnút, og þá segir gam'li Kristján: "pað má jeta allan andskotans en til þess að þetta gæti gerst,; marhnutinn með nógu brennivini, varð hann að læra málið, og þess vegna var hún á afviknum stað að kenna drengnum sínum móður- málið hans. Og einungis hans vegna gifti hún sig sárnauðugt, löngu dauðu, og hvað sér hann þar? Hvorki meira né minna en steinrunnar múmíur hinna voldugu, en þó einkis nýtu Faraóa, En sú breyting, sem orðið'hefir á útliti þeirra. Þar stendur hann undrandi yfir, það hafði honum þó aldrei komið í hug, að sú eða slík breyting þyrfti þessi stórættaða mikla kona tfl þess að geta látið son sinn hafa næg fararefni til útlanda og koma þannig á fund afa síns, að enginn kotungs-brágur væri á framkomu hans. Að lýsa ást þessarar móður & sínum mannvænlega syni er mér of vaxið þegar hún lítur inn : fallegu %ugun hans. — Skáldkon- an var þar langtum nær réttu marki. Og jafnvafl þó það sé létt á met- enda þótt sumir haldi fþví fram, I að verða á útliti þeirra þótt þeir að hann sé einungis ætur milli j hafi þarna legið þúsundir ára. sporðs og höfuðs." j Svo sér hann stóra stafla af leir- pað er þver-ófugt" við þessa | plötum, ';eða flísum, þéttsettar kenningu Kristjáns kvæðið mikla: nieð einhverjum rúnum, eða flug "Martíus", eftir fjallaskáldið, því let^.'og -honum alveg óskiljan- höfuð þess og sporður er svo lista leg^. en eg hefi heyrt sagt, að fagurt og girnilegt, að allir j P^ væri- eitthvað /getið um, eitt- mundu fegnir gleypa það í sig! nvert ógnarflóð og firn, sem ein- brennivínslaust og verða gott af,! hverntíma hafi dunið yfir jörð- en það sem þar er á milli bragða! ina. petta ,eru þá bækur hinna og ekki brennivínslaust á, hvað j dauðu, að eins þrykt k leirspjöld, mikið sem af því er gumað. Fyr-| s*m einkis eru,yirði, feikna rúnir ir mig er það alt of strembið og | sem fáir skilja, en ófrjálslyndið yrði að steini í belgnum á mér, og ¦ °g afturhaldið minnist svo oft á, óhugsandi að nokkur ögn — ekki einu sinni "favin" — mundi ti; höfuðsins stíga ef brénnivín vant- um eftir því sem hér er oft mælt; afii til að lyfta því upp og vegið, þá þakka eg frú Jakob- inu kærlega fyrir þetta kvæði. Til mín er það méira virði en nokkurt annað kvæði í ritinu. pað ber tvent til þess, fyrst, að kvæð- ið er vel kveðið og fallegt áferð- ar, og annað, að þessi ambátt sem hlut á að máli og verið hefur að minni hyggju, ein allra merkasta og fagnasta kona sem lsland haf- ux borið, átt: sannarlega skilið að þessa merka viðburðar úr lífi mæðginanna væri á lofti 'haldið" og þannig minnst. Efalaust hefur ólafur pá sótt friðleika höfðingsskap og gflæzi mensku alla í móðurkyn, jafn/el þótt ætt hans væri góð að föðurn- um, og enginn þarf að efa, að gamli Egill hefði fljótt rekið sín skörpú augu í móðerni ólafs ef ambáttin hefði verið lítilsigld, er hann bað, porgerðar, sem var augasteinn gamla mannsins og honum mjog skaplík, og þunglega féllu honum svör dóttur sinnar þegar hún segir: "öðru hefur þú heitið mér fað- ir ,en gifta mig ambáttarsyni". En þetta lagaðist furðu fljótt, því daginn eftir bónorðið á al- þingi sér Ólafur hvar sú mikla og stórláta por*gerður situr í þing- brekkunni, og gengur þá rakleitt til hennar og segir: "Djarfur mun þér þykja am- báttarsonurinn að þora að tylla sér niður hjá þér." Jæja, hvað viljið þið hafa það betra? Björninn var unninn. porgerður elskaði Ólaf og virti alt frá þessari stundu til hans Mér finnst annars of mikið if ljóðagerð í ritinu, t. d. að sumir menn skuli eiga fimm kvæði, sem aðeins verður einu sinni eða tvisv- ar þrælast í gegnum, síðan ekki söguna meir. En svo er foest að vera sann- gjarn og títa með-bróðurhug á allar kringumstæður. — Kvæðii: þurfa einhversstaðar að vera v ú geymd. Og þó þau geymist ald- réi í neinu mannshöfði eða hjarta, þá geta þau geymst ve(l í Tímariti pjóðræknisfélagsins. Lárus Guðmundsson. dauða. Og ekkert sýnir betur sér þörf og skyldu að kenna hon-1 hvað vitur og gætinn höfðingi um ,sitt móðurmál — 'írska tungu ' ólafur var, en það, að engum blóð- því í þá tið stóð lrland að allri andlegri menning langt á undan öðrum Norðurlöndum, og þar var faðir hennar konungur sem búinn var að syrgja hana árum saman, og þangað vildi hún umfram alt Ll./f M|l Pö gerir enga til- I UfcLIFIfl raun út ! btóinn f^ me8 þvt aS nota I)r. Chase's Ointm«nt viC Eczema og ölSrum húBsJökdómum. paC íræBir undir eins alt þeaskonar. Ein aakja til reynslu af Dr. Chase'3 Oint- ment send frl gegn 2c frlmerki, ef nal-n þessa blaðs er nefnt. 60c. askj- *n 1 Ollum lyfjabúBum, e8a frá Ed- amneon, Mates & Co., IAá., Toronto. hefndum var hægt að koma á stað eftir Kjartan son hans meðan hann lifði. Mun þó einhvern- tíma hafa örlað á Egils-lundinni hjá Porgerði. pessa staðfestu og manngöfgi hefur hann sótt í móð- urkyn, og þess vegna verður Mel- korka mér svo kær, og þar af leið- andiVþótti mjög vænt um að henn- ar var minst að góðri og frægri konu. Og mun kvæði^etta verða geymt hér í fr^mtáðinni með öðru því besta sem eftir oss liggur. Einnig skal þess getið að mér líkaði ágætlega kvæð'i þeirra Gísla Jónssonar "Fardagar", og Einars Aðdáun og undrun. Fyrir skömmum tíma barst mér'af tilviljun Heimskringlublað í hendur, dags. febr. 21. Meðal annars las eg þar ritgerð eftir prest og trúboða Rögnvalu Pétursson, hún var svo aðlaðandi og lærdómsrík, að eg las ihaia oftar en einu sinni. Hann varp- ar þar fram þessari spurningu: "Fær oss þótt vænt um ísland"? Hún er flughröð ritgerðin sú, og fcemur þó víða við, hann hefir sjálfsagt mátt segja við sjálfan sig, eins og skáldið forðum: "Ekki er heima andinn minn, er hann að sveima um geimi'". Svo sveimar hann í gegnum Háfamál, sem verðugt er, dáist ihann að þeim, veit þó ekki hvar eða hvenær þau hafa fyrst orðið til fremur en aðrir,, samt eru þau ljóslifandi þann dag í dag, þji hafa nú víst ekki verið tekin úr bók hinna dauðu, s-em aftur-ihald- ið dáir svo mjög. Síðan sveimar hugur hans, eða andi um Egyptaland, og hvað sét hann þar? — ójá, aðeins rústir hruninna halla, og risavaxna steindranga, þrí strenda, sem standa og liggja á dreifing þar út um landið, og eitthvert letu eða leturgerð á öllum flöt þeirra, líklegast eitthvað um þessa eirikisnýta Faraóa, sem par hafa einvaldir ríkt, fyrir iþós- umdum ára, og því hættir að tala — ójá, einhversstaðar sá eg þetta: "Þegar þessir eru hættir að t&la þá tala steinarnir". — Það er lík- legast þýðingin. grafhvelfingar og kapellur hinna sem þó er ekki.annað en hleypi dómar, og hégiljur, já, hégóminn einber, — fussum svei, héðan sný eg mér það bráðasta. En þá rekur hann sig á spámennina gömlu, stingur þar fótum við og snýr til hliðar,, og þá heim til ís- lands; hugurihn er ekki lengi að skreppa íhverja eina bæjar- leiðina, kemur að Borg. Engin múmía til af hetjunni og braga- snillingnum, Agla Skallagríms syni, — nei, hann er bara orðinn að mold, liggjandi einhverstaðar L,landeign sinni, sem var. Þannig hefir fokið í skjólin hans, en orð stýr hans og snilii, skráð fyrir hundruðum ára, ekki á ómerki- legar leirflísar, heldur á bókfell og því lifa þær sagnir og sögur um aldir fram, og því nærumst vér af þeim, það er að segja, and- lega þann dag í dag. En þess ar gömlu sagnir og sögur eiga ekkert skilt við bækur hinna dauðu, nú — víst ekki. Svo snéri hugurinn, eða and- inn til baka og heim til sin, svo innan stundar, svífur hann allur, hann séra Rögvaldur Pétursson, alla leið upp í sitt eigið ossuveldi, með undur Njólu í annari hörd sinni, og nestispoka í hinni, og í honum nokkra smátitlinga og tur- dildúfur, sem hann hafði keypt, jafnvel fyrir einn smápening, og nokkra fróðleiksmola í sarpinum, (maganum), sem hann hafði afl- að sér á ferða flökti aínu, og hann ætlað sér að'láta falla yfir þá sem neðar stóðu. ' Hann byrjar á sögu frá frumbýlings árum íslendinga í Winnipeg, sem biðu í kirkjunni á jólanótt, e,i prestinn vantaði, svo þeir scm biðu, fóru að tala saman um liðna tíma, sér til gamans, en töluðu frá maganum, til þess að sýna manngildi sitt segir hann, og sýndist honum nú heppilega til þess að geta sýnt sitt eigið manngildi, að láta fróðleiksmola tíninginn sinn falla frá magan- um, en hvort þeir fóru og féllu, um sinn áskapaða vana farveg, 11 eða um öfugan enda, veit eg ekki, en 'hitt er víst, að sjálfum honum fanst manngildi isitt vaxa til muna, og þá var tilganginum náð. Hann mintist á hrjóstugt land og harðbalalegt, sem jafnan hafði skamtað börnum sínum smáa brauðmola, svo þau hefðu liðið sult og seyru, kulda og margvís lega kröm, — þar fyki jafnan í skjólin, hann segist nú ekki ætla að fara út í landa samanjöfnuð, — það sé heimska. En svo- alt í einu um-myndast hann, og er þá kominu til hinna suðrænu landa, þar sem aldrei linnir sól og blíðu-sumar, þar sem svo margvísleg gaiði spretta ósáiri, og svo sem ekkert þarf fyrir sínu eigin Mfi, né annara að hafa en geta baðað sig í fögr- um rósum og blómailman alla tíma, samt segir hann, að fjúki í skjólin þar, svo það má einu gilda hyernig einstaklings lífinu líð- ur, meðan það lifir og hrærist hér á jörðunni. — Alstaðar fýkur í skjólin, — að lokum enginn mis- munur, alt sama tóbakið. — petta var mikið' erindi, snildar- lega hugsað, og sköruglega flutt, og hafa líklega fleiri orðið hrifn- ir, af slíkri snild, en hann sjálfur. Og þá kemur hin athugunar- verða spurning, lögð fram fyrir marga til að svara: "Fær oss þótt vænt um ísland?" eða háfjalla- drotninguna, sem hún er oft nefnd að verðleikum, því stór- skorin, hrikaleg og tignarleg er hun, fögur og aðlaðandi, þegar hún er í hinum skrautlega sumar- búningi sínum, (feem stundum er stuttur tími), hvanngræna pils- inu, með margvíslegu skrúði og skrauti, og ilminn leggur af fót- um hennar, langar leiðir, pilsi hennar chg upphlut, en kollurinn skrýddur drifhvítum jökulhjálmi, og klakabónd niður á brjóst og bak. í þessum búningi sínum, er hún btíð, Ijúf og góð og broshýr, en af 33 ára reynslu minni, fann eg glögt, að hún snéri oftar að mér yglibrúnum sínum en blíðubrosum,, veit vel að hún hefir tvær ihliðar, aðra bjarta og broshýra, hina skuggalega, og í- sjárverða, og fær mér því lítið þótt vænt um hana, veit vel, að hinni björtu hlið er tíðast snúið að fólkinu. Hitt þykir mér vænt um að geta opinberlega vottað, að eg ber virðingu fyrir íslenzku þjóðinni, og ann hugástum ís- lenzku þjóðerni,- hvar sem er í heinii og sný eg mér því aftur að háfjalla drotningunni- sem eg ber alls engan kala til, hún er líka tignanleg í vetrarskrúða sínum, hinni mjallahVítu skikkju — en þar fylgir líka dák'tið með há- fjallatigninni, þegar miklir snjó- skaflar hafa sezt á hendur henn- ar, og hún orðin þreytt að halda á þeim, kastar hún (þeim frá sér, alla leið niður á láglendið, og þar sem þessi snjóflóð lenda á. merja þau og kremja alt undir sér tí'fandi og dautt og hrinda stundum öllu (á sjó út. Aftur í leysingum á vorin íhleypir hún aurskriðum fram, með grjótkasti og gangi miklum, yfir tún og engjar á láglendinu, svo það verður að litlum, jafnvel engum notum langar tíðir. petta kemur nú ekki nema einstöku sinnum fyrir, og á stöku stað. ISjaldan reiðist hún, en það munar um iþað þegar það kemur fyrir, og það svo mjög, að hún hristir sig og skekur, svo hús skekkjast og hrynja yfir það sem inni í þeim er, svo hefir hún þurft að blása mæði eftir öll þessi 6- sköp og hefir þá verið býsna and- römm, og óhrein um munninn, og þá ékki tælandi eða kyssileg. Nú er hún sjálfsagt. orðin stilt- ari, blíðari betri, og skamtar nu börnum sínum stórbrytjaðra brauðið, en hún hefir áður gjört. Áreiðanlegt er að hún gjörir það og margt ihefir breyst tíl stór- batnaðar, í búskap f jalladrotning- arinnar síðan eg þekti þar nokkuð til, guði séu þakkir fyrir það. Hætti eg svo þessu gaman- spaugi, en sný mér að lífsöryggi mínu, og löngu liðnum tímum þar heim'a við strendur íslands, við há'karlaveiðar á þiljuskipum, jafnan í þröng eða kvíum, mill- um hafísá og lands, og það er mér óhætt að segja, að þegar hinir hrikalegu stórhríðar hafgarðar dundu yfir, fékk eg ærið oft dá- litla hugmynd um lífsöryggi mitl og framtíðarskjól, og víst er um það, að sjórinn er svalkaldur og saltur á bragðið. Svo eftir nær 20 ára flæking á sjónum, fékk eg sterka löng'ni til þess að geta fengið að lifa meira á þurru landi, með konu minni og börnum þremur, og sterkri hjartans þrá að 'lifa sjálf- Dtæður, en of fátækur til þess að kaupa landblett undir kofa. sem eg kynni að reisa þar, auðvita1! út á landsbygðinni og þröngt f v •- ir mig, ií svokallaðri húsmensku, því eg hafði þá eignast dáiítið af búpeningi, fanst mér því fokið í skjólin mín þar og hröklaðisi hingað. Hér hefi eg nú tífað í 46 ár, í skjóli hinna háu skrúð- klæddu tignarlegu skóga, og ald- rei fokið skaðlega í iskjólið mitt, né barna minna í nábýli við þá, og hér hefi eg fengið að rey-iia og prófa sjálfstæði mitt, og lukk- st furðu vel. HEIMSINS BEHA MUNNTÓBAK COPENHAGEN Hefir góðan keim Munntóbak sem endist vel Hjá öllum tóbakssölum Og nú ,sit eg hér í' steininum með mínar margVíslegu endur- minningar, nokkuð lúinn og dá:ít- ið gamall, bráðum 79 ára. — Eg sagði steininum, já, í helgum steini. Betel,- Gimli. Pétur Pálsson. Hannes Hafstein. Símskeytið af Fannafold flesta setti hiljóða, Hannes lagstur lík í mold lista sk^ldið góða. Hann varð nú að falla frá, fjörs af tekinn línu hér á Island af að aýá óskabarni sínu. Stýlaði fagurt stuðlamál, stjórnvizkuna bar 'ann, gáfaður með góða sál, glæsimenni var hann. pegar sól í heiði há hans um glóði vanga margar vildu meyjar þá^ með "Ingólfi ganga*. pá völldin honum veitti þjóð var hann til þess boðinn, því mörg hann tók svo mæta góð manndómsríku sporin. Þá fór að koma fjör í störf þá fóru öll ljón úr vegi, þá fór að vakna þjóðin djörf, þá fór að biirta af degi. öllum málum innanlands umbót veitti mestu. vit og kjarkur voru hans veganautir beztu. Hann óskifta skoðun bar skarpur í sókn á þingi úr vandamálum vel hann skar vinsæll þjóðhöfðingi. Ættjörðin hans ávalt naut að engu gekk hann hálfur, í stórræðum, ef stirð var braut steininn tók ihann sjálfur. Hver við heiminn hóf samlband? hver tók á lofti spjótin? hver hefár símann sett á'land? hver hefir brúað fljótin? Endar í byrjun oft hann sá úr því skera kunni þar var altaf þeirri að ná þrautajendingunni. Álit sama átti hann erlendis þá gisti, þenna góða gáfúmann Gunnárshólmi misti. Nú er 'hljótt í bygð og borg braut sér ruddi treginn, það var ei minna en þjóðarsorg þegar hann skifti um veginn. Týnið ei gröf hins merka manns minnist þess hans vfnir, leggið þið stein á leiðið hans landsins góðu synir. 0. G. . Biskupsembættið. Eitt stjórnarfrumvarpanna sem lagt var fyrir alþingi, fjailar um það, að leggja niður biskupsem- bættið. Störfum biskups, sem nú eru, á að skifta á milli stjórn- arráðsins, vígslubiskupanna og prófasta. Er sú saga rakin í ástæðunum fyrir frumvarpinu, að það hefir oft áður komið til mála að leggja embættið niður. * Vitanlegt er það öllum, að störf bjskups eru orðin imjikiu færri en þau voru áður. Kirkjulög- gjöfinni var mjög breytt árin 1907 og 1909, og eftir það að éú löggjöf hefir komist í fram- kvæmd, smátt og smátt, er bisk- upsembættið orðið að mun um- svifaminna. petta er vitanlega aðalástæðan til þess, að frum- varpið hefir komið fram. pað er einn íliðurinn í tilraunum stjórnar og þings að gera embættakerfið óbrotnara og ódýrara. * Biskupsembættið er elzta og söguhelgasta embætti landsins. Meðan þjóðkirkja er í iandi virð- ist ,það hart að gengið að svifta kirkjuna iþeirri forystu, sem hún herfir haft í svo margar aldir. Pað myndi koma við tilfinningar margra að leggja niður þetta forn- fræga embætti. En vitanlega eru þetta ekki nægar ástæður til þess að fella frumvarpið. Nauðsyniin! er fivo ¦ rík, að minka kóstnaðinn af em-( bættismanna haldinu, að eitthvað verður að leggja í sölurnar til þess að f ullnægja henni. - Af tvennu illu væri það þó betra að þjóðin yrði að missa af söguminn ingunum, en að hún kiknaði unl-- ir þunga embættismannahaldeims,- En það er til önnur leið í þessU' máli. Kennararnir við guðfræðisdeild háskólans eru þrír. peir ihafa ekki nema 8 kenslustundir hver » viku, níu mánuði ársins. Þess vegna liggur það sérlega beint við að fela biskupi nokkuð af því kenslustarfi og spara um leið' einn af kennurunum við háekól- ann. Má vel vera að það yrði alveg jafnmikill sparnaður og niður- lagning biskupsembættisins sam- kvæmt tillögu stjórnarinnar. Því að ekki færi .hjá því, að einhver aukakostnaður leiddi af því að stjórnarráð, vígslubiskupar og prófastar tækju við störfum bisk- ups sem nú eru. En titt kenn- araembætti við háskólann sparað- ist algjörlega með þessu lagi. Það er alveg vafalaust, að biskup gæti bætt á sig nokkurri kenslu. Fyrirrennari núverandi biskups bar fram ósk um það að* mega hafa slíka kenslu með biskupsembættinu, en það fékst ekki. pað færi mjög vel á því og það er gott að biskup fái þann- ig tækifæri til að kynnast vel til- vonandi prestum kirkj'unnar. Og þá íþarf ekki að svifta kirki- úna forystu biskups, né að særs tilfinnir.gar manna með því a5 leggja niður þet^a fornfræga em,- bætti. —Tíminn 2. marz. Helligoland, sem var Gibraltar pjóðverja á stríðsárunum, ihefir tekið miklum breytingum í seinni tíð. Vígköstulunum ægi- legu hefir nú verið breytt í hjúkr- unarhús, og þessi einkennilegf staður nú notaður til hjúkrunar og heilsubótar fátækum og heitsu- litlum börnum. Gat ekki borðað. Stýfla á rót sína að rekja til lifrarsjúkdiómis. Sölt, olíur og hin og þessi hægðalyf, geta aldrei annað gert, en bráða- byrgðarhjálp. — Ef þér viljið fyrir alvöru losna við þessa leið kvilla, þá er um að gera að vera á verði og taka fyrir rætur þeirr'a eino skjótt og hngsanlegt er. Mrs. Alvin Richards, R. R. No. 1, Seeley's Bay, Ont., skrif- ar: "1 tvð ár þjáðist eg mjög af meltingarleysi og stíflu. Matar- lystin var sama sem engin og þegar e ígvaknaði á morgnana, var andardrátturinn sýrður og óeðiilegur. Eg notaði hin og þesBi hægðarlyf án árangurs. Loks reyndi eg Dr. Chase's Kidney Liver Pills og þær voru ekki lengi að koma mér aftur til heilsunnar. Eg get þvl með góðri samvizku mælt með þessu ágæta meðali við hvem sem líkt stedur á fyrir og mér. Dr. Ohase's Kidney Liver PHIs, ei-n pill aí einu, 25 oent askjan, hjá öllum lyfsölum eða Edmanson, Bates & Co. Ltd. tforonto.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.