Lögberg - 19.04.1923, Blaðsíða 4

Lögberg - 19.04.1923, Blaðsíða 4
Blfl. 4 LÖGBERG, FIMTUDAGINN 19. APRÍL 1923. JTogberg Gefið út hvern Fimrudag af The Col- nmbia Press, Ltd.,SCor. William Ave* & Sherbrook Str.. Winnipeg, Man. Talaimars IV-6327 oi N-6328 Jób J. Bíldfell, Editor UtanásVrift til btaSsina: Tr|E eOLUMBlA PRESS, Ltd., Box 3172, Winnfpeg, *l»n. Utaná»krift ritatjórans: EDiTOR LOCBERC, Box 3172 Winnlpeg, (flan. The "Lögbers/' ls prfnted and publlshed by The ColumbU Pree«, Limlted, in th» Columbia Block, 86* t> 8S7 Sherbrooke Street, Wlnnipeg, Manitob»» Gleðilegt sumar. Sumardagurinn fyrsti hef ir lengi verið og er enn, einn af hátíðisdögum íslenzku þjóðarinnar. iMeð honum hefir þjóðin endurfæðst til nýs lífs nýrra vona og nýrra framkvæmda. J>ví kaldari og lengri, sem veturinn er, þess velkomnara verð- ur vorið og sumarið. Vorið er trúarbrögð lífs- ins—endurvakning þess alls, sem veturinn lagði í læðing. Guð gróandans býr í vorjnu og lætur það flytja fagnaðarerindi sumarsins frá sál til sál- ar. Að vera sumarhugsjóninni trúr, er sama og að vera trúr lífinu sjálfu. Æskan á að vera syngjandi vor—manndómsárin síbjart sumar! Ákvörðun sem er einhvers virði Fyrir nokkrum árum síðan sátu tveir menn ' og voru að tala saman. Annar maðurinn var nokkuð við aldur, hinn barnungur, nýbúinn 'að ljúka námi sínu við háskólann, og talið snerist um framtíð hins unga manns. Eins og oft vill verða, lýsti sér -hæði^kvíði og efi í orðum eldra mannsins, þvi hann var faðir hins unga , þegar hann sagði: "Mér finst þeir vera svo margir ungu mennirnir, sem enga fasta ákvörðun hafa, heldur láta berast með straumn- um, unz sjálfstæðis þráin er þrotin,1 tækifærin horfin og lífskraftarnir orðnir lamaðir.-' "Eg ætla ekki að verða einn af þeim, 'faoir minn", svaraði svainninn ungi. "Eg ætla ekki „' að verða að núlli í heiminum. Eg hefi ásett mér að láta til mín taka pg láta líf mitt verða ein- hvers virði. Eg hefi ásett mér, að láta verða eins mikið úr hæfileikum iþeim, sem Guð hefir gefið rnér, og eg framast megna. Eg skal ekk verða iðjuleysingi. Eg skal keppa átfram af öllum kröfum og eg skal vinna baki brotnu til þess að eitthvað geti orðið úr mér. Eg er ekki að hugsa um háttlaunaða þægindastöðu, eg kýs miklu fremur að bjóða erfiðleikunum byrginn. Eg ætla mér ekki að vera svo ístöðulaus, að eg 'þoli ekki smáskvettur. Eg"ætla hvorkikað láta lokkast ^f ginningum manna, né bugast af háð- • glósum þeirra, frá að komast í fremstu röð í. atvinnugrein þeirri, sem eg vel mér. Eg hefi fastlega ásett mér, að ná þar æðsta sæti. Að minsta kosti ætla eg ekki að láta úthluta mér annað eða þriðja pláss, án þeirra sterkustu mót- mæla, sem að eg á til. Egætla ekki að Tcvarta, vorkenna eða telja eftir sjálfum mér. Ef hlutirnir ganga illa.— reynslan verður sár—, þá ætla eg að sýna hug- prýði. Eg ætla aldrei að þreytast, aldrei að sleppa tökum, aldrei að viðurk'enna að eg sé yfir- unninn, a'ldrei að láta beygjast fyrir erfiðleik- unum. Eg ætla að dvelja við hina bjartari hlið lífs- ins í huganum. Eg veit, að forsjónin hefir gert mig svo úr garði, að eg get notið hins bezta: velgengni, þæginda og jafnvel allsnægta. Eg ætla að leita að þeim gjöfum lífsins, sem fæðing- arréttur minn gefur mér tilkall til — lífsánægju, allsnægta—, og eg veit, að aðferðin til (þess að öðlast þau, er að vonast eftir þeim." Og hinn ungi maður lifði eftir þessari á- kvörðun, og hver skyldi þá furða sig á því, þó að hann hafi nú náð æðstri virðingu á meðal stétt- arbræðra sinna og í félagslífinu á meðal með- borgaranna ? Og enn er það eina leiðin fyrir alla, sem eru að leggja út á lífsins brautir, ef þeir vilja þang- að ná. Hótfyndi. Kunningi vor Lárus Guðmundsson ritar all- langt mál í þetta biað Lögbergs til þess að sýna og sanna, að'vér höfum ekki látið höfund kvæð- isins "Melkorka við lækinn", í pjóðræknisritinu-, njóta sannmælis í þeim fáu orðum, sem vér sögð- um um kvæðið hér í blaðinu fyrir nokkru síðan. Bentum vér þar á, að það væri ekki nema á ein- stöku manna færi að fara svo í bundnu eða ó- bundnu máli með myndirnar sem fslendingasög- urnar hafa að geyma, og við eigum, að þær ekki mistu í . Eða með öðrum orðum, að það sé engum heiglum hent, að bæta um handaverk söguritar- anna fornu. En söguritari Laxdælu segir ekkert frá samræðum þeirra Melkorku og ólafs sonar hennar við lækinn. Hann að eins sýnir oss þau þar árla morguns og segir, að þau hafi verið í samræðum. Hann segir ekki, um hvað þau hafi rætt. En frú Jakobína Johnson bregður Ijósi upp yfir það atriði í kvæðinu "Melkorka við lækinn", með því að láta Melkorku vera^að segja syni sín- um frá ættarsambandi sínu við íra, sem er svo undur sennileg tilgáta og gjörir mynd móðurinn- ar skýrari og fegurri í huga vorum. Vér sögðum Iíka í ummælum þeim, sem hr. Lárus Guðmunds- son er að ávíta oss fyrir, að myndin af Mélkorku við lækinn yrði skýrari í huga manns eftir að hafa lesið kvæðið, en hún var áður, og datt oss ekki í hug að það yrði talið niðrandi fyrir nokkurn höf- und, þó um hann væri sagt, að hann hefði bætt handaverk hinna fornu sagnaritara vorra. Oss fanst þá og finst enn, að hver einasti höfundur mætti vera fullsæmdur af þéim vitnisburði, hvar a bygðu bóli sem hanri væri. Raunir Heimskringlu. pað er næstum að manni verði á að vikna um augu, þegar maður les greinina, sem út kpm í 27. tölublaði Heimskringlu, með fyrirsögninni "Hvers á fóstran að gjalda?" Svo er hreimurinn í grein þeirri angurvær — næstum óskiljanlega angurvær. pó er ekki gott að gjöra sér grein fyrir þeim blæ, gráts og gremju, er 6Ú grein and- * ar að lesandanum. Varla getur umtalsefnið vakið slíka kend. pví ritstjórinn er þar að tala um gæði landsins, sem hann býr í — Canada, og kemst að þeirri niðurstöðu að það sé mesta 'fram- tíðarland í heimk Ekki ætti sú þugsun að geta vakið öldur hryggðar eða hörmung-a í huga neins manns. Og þegar loksins að sál ritstjórans varð/ snortin af fegurð og landgæðum Canada, að þá einmitt skyldi gremjan þurfa að vefja sig inn í hugsanirnar og spilla jafnvæginu, rónni og á- nægjunni. — Lögberg þurfti þá endilega að vera að fiækjast inn í hugarfylgsni ritstjórans og skjóta hausnum upp hvað eftir annað og vitan- lega raska hræringum hugans í hvert skifti. Landið auðuga — Lögberg með auglýsingar sem borgað er fyrir, og svo Heimskringla með aldeilis ekki neitt. Er þá nokkur furða þó gleðin verði angurvær? Já, vesalings Kringla, hún má þó minnast betri tíðar, þegar hann Roblin og hann Borden sátu að ríkjum. pá var þó ékki brent fyr- ir að hún fengi borgað fyrir auglýsingar við og við. En svo kom samsteypustjórnin og hann Meighen sem ekki fekkst til að kasta í hana beini, þó tveir mætir flokksmenn hans bæru hana fram fyrir hann á bænarörmum. Er ekki fremur erfitt fyrir ritstjórann eða nokkurn annan mann að vera glaðann og gremju frýjan, þegav alt er að snúast öfugt, og svo þeg- ar við alla þessa dauðans armæðu bætist, að verða að skrifa þessa áminstu grein til þess að sýna lit á að bæta fyrir níð það um Canada, sem blað- - ið hefir verið áð flytja nú að undan förnu. ]7á verður vorkunsemi vor nærri því grátkend. Robert Cecil. Einn af nafnkendustu stjórnmálamönnum Breta, Robert Cecil lávarður, hefir verið á ferða- lagi um Canada og Bandaríkin að undanförnu. Tilgangur farar hans var sá, að útbreiða manna á meðal 'skilning á gildi þjóðbandalagsins — League of Nations. Eins og kunnugt er, var Robert Cecil einn hinn allra ákveðnasti fylgismaður pjóðbandalags- hugmyndarinnar, í því formi, sem Wilson Banda- ríkjaforseti bar hana fram og barðist fyrir henni á friðarþinginu í Versölum, þar tjl yfir lauk. Bandaríkjaþjóðin bafnaði þjóðbandalags hug- myndinni, eða að minsta kosti neitaði að taka 'þátt í þeim félagsskap um hríð, en samt hefir málið á- valt átt og á enn marga góða og göfuga stuðnings- ' menn þar. Aðal erindi Cecils lávarðar til Banda- ríkjanna var það, að reyna að sannfæra þjóðina um gildi þjóðbandalagsins að því er snerti try,gg- ingu fyrir alheims friði. ^Hver árangurinn af för hans kann að verða, er enn á huldu, þótt hitt sé víst, að ýmsir leiðandi menn, áður andstæðir hlut- töku Bandaríkjanna í félagsskap þessum, hafa nú skift um skoðun. Robert Cecil er af aðalsættum kominn, sonur Salisbury lávarðar. Forfeður hans fylgdu um langt skeið, mann fram af manni, í- haldsflokknum brezka að málum, en sjálfur varð hann þegar í æsku snortinn af hinni frjálslyndu stjórnmálastefnu og hefir fylgt henni trúíega jafnan síðan. Árið 1906 kom Robert Cecil fyrst á þing og lét þegar allmikið til sín taka. f ráðuneyti Lloyd-George's, átti hann sæti um hríð og sat á friðarþinginu í Versölum, sem einn hinn allra á- hrifamesti fulltrúi þjóðarinriar brezku. . Robert Cecil er eigi að eins talinn að vera einn af h'inum hygnustu stjórnmálamönnum Breta, heldur kalla margir hann Baldur hinnar brezku þjóðar — þann hvítasta allra Ása. Á þingi nýtur Cecil tóvarður óskiftrar virðíngar allra flokka og er meðal ann- ars einn þeirra fáu í brezka þinginu, sem ávalt hefir komið sér vel við verkamannaflokkinn og dregið taum hans, þegar að honum hefir verið þsengt. Eigingirni og upplýsing. Upplýst eigingirni hefir svo fedkimikla yf- irburði fram yfir óupplýsta eigifgirni, að sú teg- und hennar á það sannarlega sikilið, að henni sé sérstakur gaumur gefinn. En þrátt fyrir það er upplýsing, sem bundin er ei^ingirni, að eins gler- augu, sem skýra að litlu leyti stutt og hrukkótt útsýni. Ef veröldin vill sjá lengra en fram fyrir sínar eigin tær, þarfnast hún betri sjón- auka en þessi gleraugu geta veitt. Upplýsing og eigingirni eiga skamma leið saman. Vegir skilja skjótt. Hinn eini vegur er bæði beinn og breið- ur, en eigi svo breiður, að upplýsing og eigingirni geti rúmast samhliða á honum. En samt verður veröldin að ganga þann veg fyr eða síðar, því það er sú eina gata, sem liggur í allar áttir, nema að fenum og foræðum. Einn uppdráttur er til af (þeirri braut, og sá er upplýst óeigingirni. i Upplýst óeigingirni meinar ekki hóflausar ? fjárgjafir til náungans, heldur ekki ótaMmarkáða viiinu í J?arfir annara; ekki heldur býður hún að bjóða skuli hina vinstri kinn, er slegið hefir ver- ið á hina hægri En hún kennir, að allir me'nn séu samtengdir, og myndi að minsta kosti tvo samningsaðila í öllum viðskiftum, að enginn samninguí geti verið til frambúðar, eða af var- anlegum toga spunninn, sem gerður er í eigin- gjörnum tilgangi fyrir aðra hvora hliðina. Upplýst óeigingirni segir, að engin hyggindi séu í því falin, að blihda aðra sjálfum sér í hag, heldur þvert á móti beri það vott um heimsku, því |»að sem sé slæmt fyrir annan málspart, verði áreiðanlega slæmt fyrir báða, er fram í sækir. Upplýst óeigingirni veit, að sómatilfinn- ing er strengur sá, er bindur alla menn saman, og að orðheldni, sannsögli og göfuglyndi er eng- inn óþarfi, heldur bráð nauðsynleg fo'rystuein- kenni í framsóknarbaráttu lífsins. Nútíðar galdramenn. pegar hugsað er um, hvað gera megi nú á dögum með ritblýi og hvítu pappírsblaði, kemst maður að þeirri niðurstöðu, að með þessum tveim hversdagslegu hlutum, má gera nálega alt, sem galdramenn gerðu í fyrri daga með öllum sínum mörgu töfra- og verndargripum, óska- og lukku- steinum. ' Á máð og lúið pappírsblað mætti t. d. skrifa ávísun, sem flytti feikna fjárupphæð "hálfan hnöttinn kring." Einnig mætti nota það til að , skifta um eignarrétt á stóru landflærni, eða jafn- vel heilum löndym. Á það mætti rita dauðadóm heilla mannfylkinga, eigi síður en sýknun ein- staklings. Tónskáldið gæti skráð þar lag, sem vekti huggun og gleði hjá mil-jónum manna um heim allan; og skáldið kvæði, sem læsist og lærðist kynslóð fram af kynslóð. En jafnframt eru svo miklar allsnægtir af þessari töfravöru, að hana má nota, ekki ein- görigu í þarfir sektar og sýknar, viðskifta og lista, heldur einnig til frásagna daglegra við- burða hnöttinn um kring, sem og til leiðbeining- ar í hinu umfangsmikla verzlunarlífi þjóðanna. Pappírinn er töfrateppi, Aladínslampi og álfasproti nútímans. Eins og þú hugsar. Ef maður hugsaði, að allir væru á móti hon- um, færi hann bráðlega að breyta svo við dðra, að þeir yrðu það. En ef hann aftur á móti héldi, að allir væru vinir sínir, mundi hann óafvitandi koma svo fram við aðra menn, að þeir yrðu vinir hans innan skamms. Maður, sem hefði hinn síðamefndá hugsun- arhátt, mundi flytja með sér ljós og yl sannrar lífsgleði hvar sem hann færi, og án prédikana kenna mönnum hina sönnu lífsspeki. Ef vér settum í samband við trúarskoðanir vorar fullan mæili vináttu og góðs vilja til allra manna, megum vér vera vissir um, að fá hann til baka "fullan svo út af flói". En ef við tor- tryggjum alla, verður skamt þess að bíða, að allir tortryggi oss. Veröldin iþarfnast vináttu, umhyggjusemi og góðs vilja. Ekki að eins á sunnudögum, held- ur hvern dag vikunnar og hvern tíma dagsins. * Hugsaðu vingjarnlega. ' Ef þú hefir sál, þá skammastu þín eigi fyrir hana.- Taktu hana með þér til vinnu þinnar. Sálin er sú lindin, sem alt gott og göfugt rennur frá. Trúðu á mennina. Treystu því, að þeir séu vinir þínir, og þeir munu verða það. Leyndarmál lukkunnar. Hinn heimsfrægi uppfyndingamaður, Thomas A. Edison, var ekki alls fyrir löngu að líta yfir vélar, er hann hafði smíðað á sínum yngri árum. Við það tækifæri sagði hann: "Eg man nú ekki til hvers eg bjó þær til, en eitt veit eg, að við hverja þeirra sveittist eg blóðinu." í þessum orðum gamla mannsins felst leynd- ardómur hins happasæla líísstarfs hans—að sveitast blóðinu. • Danté sagði þessa sömU hugsun meir en sex hundruð árum fyr, en með öðrum orðum: "Vindu eins og náttúran vinnur, í eldi," sagði hann. Ef jþú svitnar ekki og brennur við verk þitt, verður ekkert úr því. Fáum alla unga menn og konur til að skrifa á lífsskjöld sinn þessi orð: "Enginn hlutur, sem er nokkurs virði, er auðveldur, og sá sem tekur hlutina rólega, er e'kki að gera neitt, sem er nokkurs virði." Vér þörfnumst— Vér þurfum menn, sem stjórnast af sönn- um vísdómi, en ekki af hentugleikum; menn gædda háleitum hugsjónum, fremur en persónu- gervileik; menn innblásna skyldurækni við land og lýð, en ekki eigingirni í hagsmunalegu tilliti fyrir,þá sjálfa; menny sem sveigjast af ættjarð- arást, en eigi af pólitiskum flokksskyldum. Vér þörfriumst sterkra, ósíngjarnra, hugs- andi manna. Pví fleiri, sem mannfélagið eignast af slík- um mönnum, að sama skapi mundu hin ömurlegu örlaga minnismerki þjóðarinnar hverfa, svo sem uppeldisskólar afvegaleiddra unglinga, vitfirr- inga spítalar og hegningarhús, sem eru svartir skuggar hinna fögru merkja, skóla og kirkna. Sannir menn og. sannar konur er það nauð- synlegasta til. leiðbeiningar ungmennum vorum. AFLSTÖÐIN AÐ POINT DU FOJSE WlAIAÍlPEG j-\YDRO ELECTRIC §YSTEM t^kePlOA'EER OF OiEAP-pOWBR '"^e Qty n«»* i iini »1111..«« 1 I'ár scm City Light and Powcr framlciðir orkuna til Ijósa og iðnreksturs. Þeim, sem fylgst hafa me5 þroskasogu Winnipeg-borgar síðan um aldamótin, hljóta að standa í fersku mirtJii hinar mörgu og margvíslegu umbætur, sem oröiö hafa á hinum ýmsu svoSum. Eíft af þeim fyrirtækjum, sem orSiS hefirjrorgarbúum til ómetanlegra hagsmuna, er raforkukerfi þaS hiS mikla, er nú nefnist Winnipeg Hydro og lýsir upp borgina a<5 miklu leyti, auk þess sem þaö selnr orku til iSnreksturs. Frá því aS borgin sjálf tók aS starfrækja raforkustöS fyrir eigin reikning, hefir kostnaSur einstaklinga þeirra og félaga, sem orkuna nota til ljósa og iSnreksturs lækkaS' svo mjög, aS furSu sætir. Eftirfarandi dæmi þarfnast engra útskýringar viS. 1906 Einokun prívatfélags 20C fyrir K. W. H. 1907 ioc fyrir K.W. H. 1911 " " 7Y2 fyrir K. W. H. 1012—OrkustöS borgarinnar (1 samkepni) 31/Gc fyrir K. W. H. Fyrsta lækkunin var gerS áriS 1907 eftir aS stórkostlegur meiri hluti kjósenda, þafSi ákveSiS aö reisa orkustöS á kostnaS borgarinnar og starfrækja hana í þágu almennings. Saga Winnipeg Hydro, sánnar betur en flest annaS, hve miklu góðu má til vegar koma meS samvinnutilraunum. Ástœðurnar fyrir >ví a8 hugur íslenzkra bænda hnegist til Canada 39. íafli. Tiltölulega auSveJt er, enn sem komið er, aS eignast lönd í Al- berta, við sanngjörnu verði. Ný- ræktað land gefur þar skjótt af sér arðvænlega uppskeru og auk þess m'á því nær alstaðar hafa mikla búipeningsræfct. Land í Alberta steig ekki í verSi meðan á stríðinu stóð, í hlutfalli við það, sem það gaf af sér. Výjinukraftur var takmark- aður þegar fyrir stríðið og eftir að fjöldi hinna ungu manna gekk í herþjónustu, var eins og leiðir af sjálfu sér enn örðugra, að afla sér vinnumanna. Meðan á stríð- inu stóð, var enginn fó(lksflutn- ingur inn í fylkið, né heldur nokk- urt%utanaðkomandi fjármagn. Á þeim tímum hækkaði íand allmik- ið í verði í Bandaríkjunum; fór það í hlutföllum við við verðhækk- un "hinna ýmsu landbúnaðar af • urða. í Alberta eru enn feyki- stór flæmi ónumin með öllu, og sökum Iþess hve tiltölulega fátt fólk hefir ffluzt þangað inn hin síðari árin og eftirspurnin verið lítil eftir jarðnæði, hafa ónumin lond hækkað tiltölulega lítið í verði. Öðru máli er að gegna með Bandaríkin, þar sem meginið af öllu byggilegu landi, er þegar undir rækt. Enda hækka land- eignir þar jafnt og þétt í verði, meðhverju árinu sem líður. Með- alverð ræktaðs lands í Aflberta } nemur svo sem einum þriðja af landverðinu sunnan línunnar,. Jafnvel beztu lönd í Alberta mega en kallast í lágu verðý. Land í Iowa, selzt fyrir $169 ekran, en meðalverð i Hlinois ríkinu er $144, þótt á sumum stöðum selj- ist það fyrir $400 til $450. Svip^ aður' mismunur á sér stað millli' verðs á foújörðum á Englandi og í Alberta. Gott land í Alberti fæst keypt fyrir það sem svar-,r ársleigu á sama landrými í Bandaríkjunum og á Bretlandi. óyrkt land fæst fyrir þetta frá $20 til $40 ekran, en ræktað land frá $25 til $75 Ihver ekra, eftir þvtí !hve um miklar umbætur er að ræða. Áveitulönd seljast fyr- ir frá $50 til $75 og þar sem þau eru fullræktuð, fyrir $75 til $125 ekran. í Alberta fylkí eru markaðsskil- yrði fyrir korn, hin ágætustu. Ströngum lögum er fylgt í samv bandi við sölu kornsins; hafa um- sjónarmenn stjórnarinnar eftirlít með flokkuninni. Alls eru í fylkinu fimm hundruð kornhlöf- ur og eiga bændur sjájlfir í sam- einingu af þeim 146. Allir kornkaupmenn verða að bafa stjórnarleyfi og leggja fram ¦veð er tryggi bændur gegn tapi ef kornkaupmaður kynni að verða gjaldþrota, eða sýna af sér ó- ráðvendni. * Bóndinn getur sent korn sitt til kornhlöðunnar pg fengið fyrir það alt peninga út í hönd, eða hann getur fengið þaðgeymt þar og beðið 'eftir foetra verði, ef ráð- legt þykir. Fær Ihann skýrteini er sýnir flokkun og magn korns- ins. Selt getur hann kornið nær setn vera vill. Vilji ihann ssnda kornið beina iboðleið, getur hann f)lutt fþað sjálfur til stöðvarinnar og látið það í járnlbrautarvagn- inn, því hleðslupallar eru þar hvarvetna og má aka upp að þeim alla leið. Markaður fyrir búpening er hinn hentugasti. Gripasölu- torgum er stjórnað samkvæmt fyrirmælum laga, er nefnast The Live Stotk og Live Stock Products Act. — 1 Edmonton og Calgar r, eru stærstu markaðirnir fyrir af urðir bænda. Kornykrjumanna- félögin og eins félög hinna sam- einuðu bænda, hafa starfað að þ"'í aHlmikið á hinum síðari árum, að koma á samtökum, að þrí ^r snertir sölu hinna ýmsu búnaðar afurða. Gripakvíar (Stock- yards), eru undir ströngu stjórn ar eftirliti. Skal þar föstum reglum fylgt að þVí er snertir vigt og meðferð markaðsfénaðar. í samráði við járnbrautarfélög- in, hefir stjórnin fengið því fram- gengt, að bændur, sem kaupa kvígur innan tveggja ára aldurs í gripakvíunum, eða ær innan eins árs, fá hvorttveggja flutt ó- keypis með járnbrautum, til hinn- ar næstu stöðvar við heimili þeirra. Til þess að slíkt fáist, \erður að senda að minsta kosti 20 ær í einu og eigi færri en 40 kvígur. Smjörgerð fylkisbúa, stendur •índir beinu stjórnar eftirliti. | Landfoúnaðarleild fylkisins |^é í^nús í Cajlgary og þangað geta bændir sent smjör sitt, selt það þegar í stað, eða fengið. það geymt þangað til niarkaðsskilyröi batna. Srrjör alt er ^lokkað, samkvæmt lögum, er nefna3t The Dairymens Act. Fer flöidcun- in fram bæði í Calgary og Edmon- ton, jafnskjótt og sýnishornin berast þangað í hendur umboðs- manns stjórnarinnar. Lögin um samvinnulán — The Alberta Co-oper-ativ^' Credit Act, heimila 30 bændum, að afla sér láns í sameiningu gegn sameig- inlegri ábyrgð og lána það síðar út aftur til meðlima sinna. Sérhver meðlimur leggur fram $100, síðar kýs félagsskapur íþessi embættis- menn, er semja við löggiltan banka um að kaupa eiginhandar víxla félagsmanna, gegn ábyr<?ð félagsins í heild sinni. Slík lán eru veitt til eins árs í eirm og eru vextirnir venjulega sex af hundraði. The Live Stock1 Encouragement lögin, sem oft eru nefnd "The Cow Bill" voru samin í þeim til- gangi að gera nýbyggjum kleift að útvega sér kýr og koma sér upp nautgripastofni. Fimm eða fleiri bændur geta safekvæmt þeim lögum stofnað með sér fé- lagsskap lí þeim tilganig að afla láns. Eigi má lána einstökum félagsmanni, meira en $500. Um- boðsmaður stjórnarinnar, hefir eftirlit með lánveitingum en fylk- issjóður 'ábyrgist lánin. Slí'k lán eru veitt tiíl fimm ára, gegn sex af hundraði í vöxtu. Tií þess að standast kostnað við skrifstofu hald, greiðir sér- - fover meðlimur þessa félagsskap- ar $1 í isameiginlegan sjóð. Á- byrgð "stjórnarinnar á lánum sam- kvæmt lögum þessum, nemur nú orðið meira en hálfri annari mil- jón dala. Vísir frá 24. febr.—16. marz. Nýlega fanst lík Jóns laeíínis Blöndal, sjórekið vestur á Mýr- um. . Hann druknaði, sem kunn- ugt er, niður um ís á Hvítá í Borgarfirði, 2. dag marsmánaðar- ar 1Í20. Jarðarför hans fer fram í næstu viku,

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.