Lögberg - 15.11.1923, Blaðsíða 3

Lögberg - 15.11.1923, Blaðsíða 3
15. NÓVEMBER 1923. Bla. S 8SSSSSSSS?SSSSSSSSSS2S2S£SSSSS3SSS2SSS3SS8SSSS2SS22S Sérstök deild í blaðinu »S?£5S^?2^SiS2SS^S2SSS^SSSS2SS?SS2SSS2?SSSSS! SOLSKIN 2^S2?SS2S2S£S:S£;S^SS32SS2S2SiS2SS22S2æSSSSS9 Fyrir böm og unglinga FERMINGARDAGURINN. Úr "Bernskan L") Sólin varpaði björtu morgunskini yfir fjöll og dali og grænkandi grundir. LoftiS kvað við nt' lækjarnið og indælum söng vorfuglanna. Fólkið á Þverá var í óðaönn að búa sig af stað til kirkjunnar. Vindur stóð reiðtýgjaður úti árhlaðinu, og steig eg á bak honum. En þeg- ar eg var að fara af stað, fann eg að ístaðsól- arnar voru of langar fyrir mig; fór eg því af baki og stytti þær. Síðan brá eg mér aftur á bak, og voru þær þá mátulegar. Við riðum nú þembing fram að Breiðabólstað. Bæði var það, að veðrið var fagurt, og svo ætlaði presturinn að fernia okkur börnin, enda þeysti fólkið til kirkj- unnar úr öllum áttum. Alt í einu kvað við skær og fagur klukknahljómur. Fókið þyrptist inn í kirkjuna og fylti hvern krók og kima. Hátíðlegur friður og alvara var yfir söfn- uðinum. Mér varð nú litið framan í ferming- arsystkinin mín, en hvergi sá eg bros; aftur á móti sá eg fögur tár blika á hvörmum þeirra. Sumar stúlkurnar, sem áttu að fermast, voru á hinum gullfagra, íslenzka skautbúningi, en aðrar á kyrtlum. Eg var í spánnýjum, svört- um vaðmálsfötum, með vel brydda íslenzka skó á fótum, og man eg ekki betur, en að allir hinir drengirnir væru líkt til fara. Öll höfðum við hvíta. klúta í vösum okkar, enda kom það sér vel, því að þegar við vorum búin að vinna það heit, sem við treystum okkur ekki til að efna, þá setti að okkur grát mikinn. Við huldum andlit okk- ar í vasaklútunum, meðan presturinn var að blessa yfir okkur. Heit og djúp andvörp stigu til himins frá hjðrtum okkar, sem enn voru við- kvæm og lítt spilt. Þegar við komum út úr kirkjunni, rigndi heillaóskum yfir okkur- ihvaðanæfa. Mátti þar sjá marga góða og guðhrædda móður faðma barnið sitt með fögrum fyrirbænum. Við drengirnir stóðum allir úti í hlaðvarpa og urðum fegnir að anda að okkur fersku lofti. Allir vorum við alvarlegir á svip, enda vildum við ekki vanhelga fermingardaginn okkar með því að brosa. En við gátum þó ekki annað en brosað, þegar við sáum, hvar barnakennarinn frá Klömbrum kom blaðskellandi og stökk jafn- fætis yfir þvottasnærið, sem náði honum þó í höku. Það fór að glaðna yfir Tryggva, vini mín- um. "Vasklega gert," sagði hann og vingsaði Ieggnum. En svo varð hann alt í einu dapur í bragði, enda var hann nú farinn að efast um, að mennirnir mundu nokkurn tíma læra þá fögru list að fljúga, alveg eins og fuglarnir. Okkur fermingarbörnunum var öllum boðið inn í stofu á Breiðabólsstað. Þar sátum við öll kring um sama borðið og drukkum kaffið. Við bjtrum svd hlýjan hug hvert til annars (>,<>• þekt- um hver't annað svo vel. Oft höfðum við leikið okkur saman, glöð og gáskafull, en nú var sú stund komin, að vegir okkar hlutu að skiljast. Við drengirnir vorum kyrlátir og siðprúðir, og hugsuðum því meira, sem við töluðum minn'a. Þarna sátu stúlkurnar, hinum megin við borðið, hl.jóðar, með slegið hár. Þær voru svo angurblíðar á svip. Eg er viss um, að guð hef- ir séð tr.rin, sem komu fram í augun á þeim, þó að þær væru að reyna að þerra þau af sér, svo ' Iítið bæri á, með hvítum vasaklútunum sínum. Eg gat ekki lesið hugsanir þeirra, en vel get eg ímyndað mér, að þær hafi verið að biðja Guð í anda um hjálp til þess að rísa undir hinni þungu ábyrgð, sem þeim var lögð á herðar þenna dag, eða þær hafa undir eins verið farnar að tárast yfir því, að þær skyldu vera útreknar úr paradís bernskunnar. Við stóðum nú upp úr þessu skilnaðarsam- sæti okkar og kvöddum hvert annað með ein- lægri alúð og árnaðaróskum. Síðan stigum við á bak .^a'ðingunum, sem biðu reiðtýgjaðir á hlaðinu, og riðum heim frá kirkjunni." Mér fanst eg nú ekki vera neitt barn lengur, enda voru skoðanir mínar mjög breyttar frá því eg fyrst mundi eftir mér. Jörðin flaut ekki leng- ur ofan á sjónum; hún var orðin að hnetti, sem sveif gegn um bládjúpan geiminn. Glerhimin- mn var horfinn, en í hans stað komið gufuhvolf og þar fyrir utan endalaus geimur, með svífandi himmhnöttum. Regníið kom úr ^kýjunum, svo að ekki þurfti að brotna neinn himnagluggi, þó að rigning kæmi. Ekki þurfti eg lengur að gráta í húfuna mína, til þess að guð gæti séð tárin mín, því að hann var ekki einungis góður, heldur og alskygn. Alt var gjörbreytt, bæði á himni og jörðu, nema mamma mín. Hún var enn þá bezta manneskjan undir sólunni, eins og hún hafði alt af verið. "Eg vona, að þú gleymir aldrei því heiti sem þú hefir unnið frammi fyrir Guði í dag",' sagði mamma mín um kvöldið. Hún faðmaði mig að sér. "Eg býst við, að þú farir suður til Reykjavíkur í haust, og þá verð eg hvergi ná- læg til að hlynna að þér eða áminna þig, elsku barnið mitt." Mamma mín þagnaði alt í einu, þyí að það rann út í fyrir henni. Mér fór að hitna um hjartanrtur. Bg flýtti mér út göngin og ráfaði síðan út túnið, því að eg þráði ein- veruna. Vornóttin breiddi vængi sína yfir fjöll og dali, hljóð og draumljúf, en þó björt og vndis- leg. Lóan, sem var búin að lofa Guð allan dag- inn moð kvaki sínu, stakk nú höfðinu undir vænginn og fór að sofa. Eg settist niður á þúfu og starði eins og í leiðslu upp í himinblámann, því að þangað var eg vanur að horfa, þegar mig langaði til að biðja Guð. Síðan kvaddi eg bernskuna, með öllum kenjum hennar og keipum, barnabrekum og ærslagangi, með öllum skeljum hennar og leggj- um, skopparakringlum og þeytispjöldum, með öllum hennar sólbjörtu vonum og indæla para- dísarfrið. Eg kvaddi bernskuna, segi eg, með heitum tárum — og eg sakna hennar enn þann dag í dag.. S.ÍPUKÚLAN. "Hún er rauð, húu er gul, hún er græn, hún er blá," sagði Jenny. Hún er alla vega lit, svaraði eg. Við vorum að tala um svo ljómandi fallega sápukúlu, sem Jenny var nýbúin að blása út. Þarna sveimaði hún til og frá, og sólin skein á hana gegnum gluggann. Eg andaði hægt undir hana, til þess að halda lienni sem lengst á lofti; en |)á kemur Innna litla alt í einu blaðskellandi og ætlar að grtípa hana. "Æ, æ, komdu ekki við sápukúluna mína. Láttu hana vera, segi eg. — Eg skal segja henni mömmu það. — Hana nú, þarna ertu búin að sprengja hana." Svona lét Jenny dæluna ganga, en Imma skifti sér ekkert af því. "Víst má eg eiga hana," sagði hún og greip um leið báðum höndum utan um sápukúluna. En Imma litla greip í tómt og fór að skæla, því sápukúlan sprakk óðara en hún kom við hana. Æ'tli það séu ekki fleiri en hún Imma litla, sem seilast eftir sápukúlunum.—Bernskan. RAUÐIR STAFIR. "Er nokkur munur?" spurði Sigga litla á Reykjum, þegar kennarinn okkar kom inn. Hún þreif báðar skrifbækurnar okkar og rak þær upp að nefinu á kennaranum. "P^r nokkur munur?' tók hún upp aftur, því að hún vissi af því, hún Sigga litla, að hún skrifaði betur en eg. , "Jú," svaraði kennarinn brosandi; "en hann er líka duglegri að reikna en þú." "Það er undarlegt, að eg skuli ekki geta skrifað eins vel og hún Sigga," hugsaði eg, þeg- ar við vorum bæði að skrifa daginn eftir. "I>að er af því, að stelpan hefir miklu betra blek en eg." Mér datt nú alt í einu gott ráð í hug. Eg sá títuprjón, sem liaí'ði dottið á gólfið, og tók hanii upp. "Eg skal — hvað sem það kostar," hugs- aði eg og stakk mig um leið til blóðs í fingurinn. Þá vantaði nú ekki blekið. Ekki var það ljótt á litinn — f agurrautt! Eg fór nú að skrifa og hallaði undir í'latt. Ó,hvað eg ætlaði nú að vanda mig. Eg var búinn að skrifa þessar tvær hending- ar, nu'ð ljótum, svörtum stöfum: "Nú er úti veður vott, verður alt að klessu." En svo kemur endirinn, með ljómandi fallegum, rauðum stöfum: "Ekki fær hann Grímur gott að gifta sig í þessu." Eg var að enda við að skrifa þessar línur. þeg- ar kennarinn kom inn. "Er nokkur munurl'" sagði Sigga, um leið og hún þreif þáðar skrifbækurnar okkar og rak þær upp að nefinu á honum. Kennarinn svaraði ekki Siggu litlu í þetta sinn. Hann leit á mig forviða og "rnælti: "Hvar hefir þú náð í rauðan lit, drengur?" "Hérna úr fingrinum á mér," svaraði eg og roðnaði út undir eyru. "Jæja, góði minn. Það er fögur list að skrifa vel, og fyrir fagrar listir hefir margur fórnað eigin blóði sínu," sagði kennarinn bros- ndi og klappaði á kollinn á mér, því að hann var hið mesta Ijúfmenni.—Bernskan. MOLAR. —Sagt er að fornfræðingar, sem starfa í Jerúsalem, hafi fundið rústir hins fræga must- / eris Heródesar konungs mikla í Askalon. 1 þeim bæ var Heródes konungur fæddur og hann skreytti bæinn með byggingu þessa musteris og Josephus sagnaritari Gyðinga segir svo um þá byggingu, að hún sé hin skrautlegasta og undr- unarverðasta í alla staði. t nistunum hefir meðal annars fundist standmynd af Heródesi konungi. —Henry Ford, ameriski miljónamær)in»ur- inn, er strangur bindindis- og bannmaður. Hann hefir lýst yfir því, að ef nokkur maður eða kona, sem hjá honum vinnur, yrði uppvís að því að drekka áfengi, þá sé hann eða hún þcgar ræk úr vinnustofum sínum. —Hin elzta bankaávísun, sem menn ])ekkja, er frá Kína; hún er útgefin af Hung-Wus keis- ara t'yrir 550 árum síðan. Nú er hún geymd í British Museum í London. —Það er ekki óalgengt á Indlandi, að börn seu deydd ,sérstaklega stúlkubörn, og er þeim ]»á oftast gefið inn ópíum. Þetta er gert til þess að koma í veg fyrir offjölgun fólksins. Og þrátt fynr það að Englondingar gera sitt ítrasta til að koma í veg fyrir þetta, þá eru í sumum'hóruðum Indlands svo mikil brögð að þessu, að þar eru af hverjum hundrað íbúum að eins 30 konur — En vitanlega hverfur þetta af sjálfu sér, þar sem ljós kristindómsins fær að skína. —Einn af hirðmönnum Bretakonungs hefir það eitt starf með höndum, að sjá um að altaf sé hreint og gott loft í öllum þeim herbergjum, sem konungurinn gengur um. —Jörðin snýst um möndul sinn með 30 km. Iiraða á einni sekúndu. Með öðrum orðum: Þú mætir manni á vegi, heilsar honum, kveður hann strax aftur, og á meðan hefir jörðin farið 200 km.—H.bl. Sefur þú, þcgar þú áíi að vakaf Vornóttin hristi döggina af vængjum sínum um leið og hún sveif yfir Víðidalinn. Blómia fóru að gráta, þegar sólin kvaddi þau. Þó ætl- aði hún að vera komin svo snemma, morguninn eftir, að hún gæti vakið þau með kossi. Þau voru alveg eins og litlu börnin, sem fara að gráta, þegar mamma þeirra þarf að bregða sér ba'jarleið. Eg var nú t'arin að vaka yfir vellinum. Fólkið svaf vært, alt í kring um mig. Hvað eft- ir annað ætlaði svefninn að sigra augu mín, on cg reyndi þó að halda mér vakandi. Sízt af öllu vildi eg láta skepnur standa í túninu þossa nótt, því að húsbændur mínir voru í kaupstaðar- ferð, og eg átti von á þeim á hverri stundu. Mér þótti nú ekkert skemtilegt að híma þarna yfir sofandi fólkinu, svo eg læddist frani g(")iigin og út á hlaðið. Þá tók ekki betra við. I>að var komin svo mikil þoka, að eg sá ekki handa minna skil. Eg sigaði hundunum í allar áttir, því að alstaðar sýndist mér kindur og hestar standa í túninu, en það voru þá bara þúf- ur og tóftarbrot. Eg var nú orðinn rennandi votur í báða fætur, því að náttdöggin var svo mikil á grasinu "Mér er svo kalt á fótunum," hvíslaði eg í oyrað á mömmu minni, þegar eg kom inn í bað- stofuna. Hún vaknaði stra\ og settist upp með stírurnar í augunum. "Láttu þér hlýna dálítið á fótunum, góði minn, hérna til fóta minna," sagði mamma mín blíðlega, um leið og hún fékk mér þurra sokka. Eg í'ór upp í nimið og breiddi hlý rúmfötin yt'ir kalda fa>tur mína. Ekki þoi'ði eg að leggj- ast út af á koddann, heldur sat eg uppi Og hall- aði mér upp að þilinu, því að eg vildi ómogu- lega sofna. "Eg ætla að láta aftur augun snöggvast, en ekki sofna, nei, nei.' rétt sem A þessa alt í einu loið hngsaði og, þegar himininn varð lioiður, og sólin skein svo skært inn um glugg- ann. Nú var þokan horfin. Eg var farinn að borða allskonar sælgæti, sem móðir mín hafði gefið mér, þegar hún kom úr kaupstaðnum. "Eg hrökk upp með andfæluin við það, að baðstofuhurðin var opnuð, og iim kom lnismóðir niín, í reiðfotunum. Mig hafði verið að dreýma. Hún heilsaði mór alúðlega og ávítaði mig ekki. Eg i'lýtti mór í sokkana og hljój) út á hlaðið; var hiisbóndi minn ]>á að sprotta ' at' hestunum. "Set'ur ])ú, þegar þú átt að vaka?" spurði hann með stillingu þegar hann sá mig . Eg þagði; cn svo er mér spurning þessi minnisstæð, að eg mun eKki gleyma henni meðan eg lifi. Þegar fyrstu BÓlargeislarnir gyltu fjalla- tindana, þá leið þokan burt, eins og vofa, sem hræðist l.jósið. Fullorðna fólkið fór nú að klæða sig og drekka morgunkat'fið, en eg lagðist upp í rúm og fór að sofa. Þegar eg vakuaði, sá eg hvar Trygg\i litli stóð út við gluggann, moð fullar lúkurnar af sætabrauði og brjóstsykri. "Þarna treður hann íit á sér gúlann. — En eg? Eg t'æ ekki neitt. Það er heldur ekki von, fyrst eg var sofandi í nótt, þegar húsbændur mínir komu heim. Það er annars enginn Inpgð- arleikur að halda sér vakandi, þegar allir sofa, alt í kringum mann." LTm þetta var eg að hugsa þangað til mér vöknaði um augu. Það glaðnaði samt yfir mór, þegar hús- móðir mín kom með kúfaða undirskál af sæta- brauði og brjóstsykri og gaf mér. "Aldrei skal eg sofna framar, þegar eg á að vaka," hugsaði eg og fór undir oins að muðla góðgætið.—Bernskan. V'rft'u ckki verma þig. Norðanvindurinn var ,svalur, énda var eg krókioppinn. Eg var á loiðinni heirn túuið, ]>eg- ar mér alt í oinu vai'ð litið á blossað sumartungl- ið, sem ljómaði svo fagurt í\ himninum. Eg treysti engum til að svara mér vol í það, noma mömmu minni; hljóp og því inn göngin og inn í baðstofuna. Þar sat mamma mín á rúminu og var að prjóna. Eg horfði nú steinþegjandi á hana og beið oftir ])ví, að hún segði eitthvað við mig. Eftir litla stund leit mamma mín blíðlega til mín og mælti: "Er þér ekki kalt, góði minn? Yiltu okki vornia l>ig;" Síðan hnepti hún frá sór treyjunni og lagði kaldar hendurnar á mér við brjóstið á sér. "Xú ortu búin að svara mér í sumartungl- ið, mamma mín," sagði og himinlifandi glaður. Þegar cg síðan hefi' átt eitthvað bágt, þegar hjarta mitt hefir kólnað, svo að það hefir ekki lengur getað fundið til, ekki elskað neiit, ekk' glaðst af noinu, þegar norðankuldinn hefir alveg ætlað að gera út af við mig, þá hafa þessi orð mömnm mimiar komið óbeðin, eins og góðir' onglar, til að gleðja og verma huga minn: "Er ])ór ekki kalt, góði minn? Viltu ekki verma þíg-f»'—Bernskan. Professional Cards DR. B. J. BRANDSON 21«-220 SœDIOAIj ARTS BU)G. Oor. Graham and Kennedy Sts. Phone: A-7067 Offloe tlmar: 2—3 HelmUl: 77« Victor St. Phone: A-7122 Wlnmpeg, Manltoba DR. O. BJORNSON a 16-220 MEDIOAL ARTS BLDO. Cor. Graham and Kennudy Sta. Phone: A-7067 Office tlmar; 2—3 HelmUl: 764 Vlctor St. • Phone: A-7586 Wlnnlpeg, Mauitoba DR. B. H. OLSON 216-820 MEDICAL ARTS BI.DG. Cor. Grahani and Kennedy Sts. Phone: A-7067 VlBtalatmi: 11 -12 0g 1—5.30 Hehnill: 723 Alverstone St. Winnipeg, Manitoba THOMAS H. JOHNSON og H. A. BERGMANN ísl. lögfræðingar SUrifstofa: Room 811 MeArthor Buildlng, Portage Ave. P. O. Box 165« Phones: A-6849 og A-684* W. J. IiINDAL, J. H. LINDAL B. STEFAiíSSOJí Ialenzldr lögfræSingar S Home Investment Bullding 468 Malu Street. Tals.: A4HI feir hafa elnnlg skrifstofur atl Lundar, Riverton, Gimli og Pinay og eru þar at hitta & eftirfylgj- andi tlmum: Lundar: annan hvern mlttvlkudag Riverton: Pyrsta flmtudag. Gimlia Fyrsta mitSvikudag Piney: þritSja fðstudag 1 hverjum manuCi DR J. STEFANSSON 21«-220 MEDIOAL ARTS BLDG. Cor. Graham and Kennedy Sts. Stundar augna, «yrna, nef og kverka sjúkdðma.—Er ats hitta kL 10-12 f.h. og 2-5 e.-h. Taisími: A-1834. Heimili: 373 IMvor Ave. Tafci. F-2691. DR. B. M. HALLDORSSON 401 Boyd BuUding Oor. Portage Ave. og Edmonton Stundar sérstaklega berklasýkl og atSra lungnasjúkdóma. Er at! finna á skrifstofunni kl. 11__12 f.h. og »—4 e.h. Sími: A-3521. Heimili: 46 Alloway Ave Tal- simi: B-3158. DR A. BLONDAL 818 Somsrset Bldg. Stundar sérstaklegra kvenn* eg- barna sjúkdóma. Er að hitta frá kl. 10—12 f h. 3 til 5 o. h. Office Phone N-6410 Heiraili 806 Victor 8tr. Simi A 8180. DR. Kr. J. AUSTMANN 848 Somerset Blk. Viðtalstími T—8 e. h- Heimili 469 Simooe, Office A^2737. res. B-7288- DR. J. OLSON Tannlœknir 216-220 MEDICAL ARTS BLDG. Cor. Graham and Kennedy Sts. TaUími A 8521 Heimili: Tals. Sh.S217 ARNI ANDERSON ísl. lögmaður í félagi við E. P. Garland Skrifst.: 801 Electric Rail- way Ohambers Talsíml: A-2197 A. G. EGGERTSSON LL.B. ísl. lögfræð'ngur Hefir rétt til að flytja mál bæði í Man. og Sask. Skrifstofa: Wynyard, Sask. Phono: Garry Ml<* JenkinsShoeCo. •8« Notr« DftBM Avenue A. S. Bardal 843 Sherbroeke St. Sclui likkistui og annut um útfarir. Allur útbúnaður <á bezti. Enafrcm- ur selur hann alskonar minnievarSit og legatetna. Skrtlst. taleaau N .»«« HeimUis talsfml K f S67 J. G. SNÆDAL Tannlæknir 614 Somerset Block Cor. Porlage Ave, og Donald St. Talsíml: A-8889 Vér leRKjum scrstaka áheralu á að selja meðul eítlr íorskriftum lækna. Hln beztu lyi, sem hægt er að fá eru notuð ehiKÖngu. . pegar þér komlð með forskrliftum til vor megið þjer vera viss nm að fá rétt það sem lækn- Irinn tekur tU. COLCLEUGH & CO., Notre Dame and Sherbrooke Phones: N-7659—7650 Glftingaleyfisbréf seld EINA ÍSLENZKA Bifreiða-aðgerðarstöðin í borginni Hér þarf ekkl aS MSa von tlr vitl. viti. Vlnna öll abyrgst og leyst aí hendi fljótt og vel. J. A. Jóhannsson. 644 Burnell Street F. B-8164. AB'baki Sarg. Fire Hal John Christopherson, B.A. Barrlster, Solicitou, Notary PubUc, etc. DOYLE, COSTIGAN and CHRISTOPHERSON *15 Somerset Bldg. Phono A-1613 Winnipeg Munið Símanúmerið A 6483 og pantið me8öl y8ar hjá oss. — SendiS pantanir samstundis. Vér afgreiíSum forskriftir meS sam- vizkusemi og vörugæCi eru óyggj- andi, enda höfum vér magrra ára lærdómsríka reynslu aC baki. — Allar tegundir lyfja, vindlar, is- rjðmi, sætindi, ritföng, tóbak o. fl. McBURNEY'S Drug Store Cor Arlington og Notre Dame Ave ralsímar: Skrifstofa: Heimlli: ... N-6225 A-7996 HALLDóR SIGURDSSON General Contractor 808 Great West. Perm. Loan Bldg. 356 Main St. —I J. J. SWANSON & CO. Verzla með fasteignir. Sjá um leigu á hiisum. Annast lán, eldsábyrgð o. fl. 808 Paris Bldg. Phones. A-6349—A-6310 JOSEPH TAVLOR LÖGTAKBMADUR HeimiUstala..' St. Jobn 1M4 Skrtfst«>fu-IVUa.: A 6SJV7 T.kur lðgtakl bæCl hoaal.lvuaknidfe ve'«»kuidlr, vtxlaakuldlr. AttT««8lr al s.m aC logum lýtur. BkrUatoTa N« taate Hiim Giftinga og Jarðarfara- bió om með litlum fvrirvara Birch blómsali 616 Portaee Ave. TaU. B720 ST IOHM ? RING 3 Verkstofu Tals.: Heima Tals.: A-8383 A-9384 G. L. STEPHENSON Plumber AUskonar rafmagnsáhöld, svo sem straujárn víra. allar tegundir af Klösum og aflvaka (batteries) Verkstofa: 676 Home St. Phone B-4558 TU taks á öllnm tímum. Exchange Auto Transfer Co. Flytja Húsgög^t og Pianoa Annast flfitt og vel um allar t«f- undir flutninga; jafnt a nótt s.m nýtum degi A. PRtTDEN. Ei«andi 57? Sh.rbrooke St. Winnipag

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.