Lögberg - 20.12.1923, Blaðsíða 4

Lögberg - 20.12.1923, Blaðsíða 4
BU 4 /.ÖGBERG, FIMTUDAGINN 20. DESEMBER 1923. lT* Jögberg Gefið út hvern FimtucJag af The Col- umbia Press, Ltd., fCor. Sargent Ave. & Toronto Str.. Winnipeg, Man. T»I»imar. N-6327 oft N-6328 JOB J. BMítH Ediíor LltanAskrirt til btaðsin*: T«E eOlUMBIA PRE38, Ltd-i Box 317í> *"nniPe8. Man- Utanáskriít ritstjórans: EOiTOR LOCBERC, Box 317! Winnipeg, W.an. The "L,ögberg" is printefl and published by The Columbia Press, Lámited, in the Columbia Building, 695 Sargent Ave., Winnipeg, Manitoba. Jólagleði. Jóll Þetta eina orð hefir yr'ir sér meiri birtu, heldur en nokkurt annað orÖ, aem til er í tungumáli kristinna manna. ÞatS er vonarljósið í sál þeirra ungu. Yl- urinn, serri einn getur þítt kuldann úr sál þeirra vóxnu. Og friðarbaginn, sem hvílir yfir hærum hinna aldurhnignu. I>að er ekki svo diint í ranni nokkurs Dianns, aem gleðiboðskapur jólairaa hefir néð til, að gleðigeisli þeirra nái ekki þangað inn. Ejað grúfir ekki svo diml sorgarský yfir sálu aeins manns, að birta kærleiksboðskapar- ins um frið og velþóknun, geti ekki lýst það upp. \><u) er ekkert svo gæfusnautt manns- hjarta til, að það geti ekki glaðst við komu jólanna. Gleði manna er margvísleg. Þeir gleðj- ast af anðæfum, metorðum, nautnum, leikjum <>g mörgu fleira, sem lír'ift hefir aíS veita. Og hver vill segja, að það sé rangt ? Q-etur ekki líf einstaklinganna verið ánægjulegra fyrir |>á gleðif I>ví skal hér ckki neitað. En það er efcki jólagleði og á sáralítið skylt við hana í flestum tilfellum. Menn geta átt yfir auð f,jár að ráða, og ekki fundið til hinnar sönnu jólaglefii. Menn geta komist upp á tind met- orða og mannvirðinga, og setið þar áu þess að vera gnortnir af henni. Menn geta tæmt bikar nautnanna í botn án þess að geisli hennar nái inn til hjartna þeirra, og eru mjóg líklegir til þess. Og inenn geta verið sigurvegarar á leik- völlum lífsing og ekki þekt hana. Jólagleðin er algerlega sérstaks eðlis, og verður því ekki mæld á sama mælikvarða og aðrar skemtanir mannlegs líi's. Matthías Jofchumsaon segir, að það sé Ghið, sem skapi allan fögnuð líi's vors, og er það satt. P]n hin hreina og sanna gleði jólanna hefir á vorum dögum niist gildi sitt óg sína a;ðstu merkingu, einmitt fyrir það, að vér liöfum mælt hana á sama mælikvarða og hina vanalegu lífsgleði vora. Jólagleðina er ekki að finna í neinum venj- um, ekkí heldur í kostulegum gjöi'uni, né út- vortis athöfnum. Jólagleðin er í'ólgin í því, að vera í anda og sannleika meðgólabarninu Jesú Kristi. Að krjúpa við jötuna í Betlehem og Iáta yl kærleikans verma sálu sína. I>að er hin sanna og eina jólagleði. Ilvert er það, sem hugur hins eldra gólks leitar, þegar það hugsar um jólin.' Leitar bann í leikhiísinu > Eða í skautaskálana ? f búð- irnar, þar sem jólav;iiniiiginn er að fá.? í danssalina, þar sem skrautklæddir menn og konur líða áfram í samræmi við hljómfall hljóðfærannaí T veizlu- eða drykkjarsalina? Nei, hann leitar til æskuáranna, heim í húsið, stórt eða lítið, þar sem bún mamma sagði sög- una um barnið í Betlehem, sem kom til þess að boða frið á jörðu og velþóknun guðs yfir möimum. Og þar, í kyrð endurminninganna, breinleika síns barnslega hugarfars og návist- ar síns nýfædda frelaara, fá menn notið sælu þeirrar, sem bin sanna jólagleði veitir. Tníboði einn kom nýlega til héraðs í miðju Kínaveldi, þar sem hann átti ekki von á að neinn annar Evrópumaður hefði áður komið. Eftir að hann komst á stöðvar þser, sem hann hafði ásett sér afi ná til, tók hann að boða Kín- verjurn í }>orpi einu kristna trú, og hóf mál sitt með því að lesa t'yrir þeim úr nýja testa- mentinu, sem snúio- hafði verið á kínverska tuugu, um Jesúm, er hann læknaði blinda, mál- balta og limafallssjúka. sem á hans jarðnesku dögum fyltu götur bæjanna í Austuiiöndum. Alt í einu stafaði gleðin af ásjónum Kínverj- anna. Þeir íóku fram í r'yrir trúboðanum og íraeltu: "Ver þekkjum hann. Ihinn átti heima hér í þorpinu. Feður okkar og mæður haí'a sagt okkur um hann. Hann b,jó í húsi hérna skamt t'rá. Við vitum, hvar hann er grafinn. Við skulum sýna yður gröí'ina. — I'egar plgan mikla kom, yfirgáfu allir þetta þorp, sem farið gátu, nema hann. Ilaim t'ékst ekki til þess að fara, heldur gekk hann á meðal þeirra veiku, og gaf þeim einhvern undarlgan lög, sem hann geymdi í glösum, og þeim batn- aði við inntökuna. I>a<5 voru blind böni á meðal fólksins. Hann tók þau að sér, þvoði augu þeirra og gaf þeim sjónina. Já, við þekkjum hann mjóg vel! Hann gekk oft eftir götunni, sem við áttum heinia í, þegar við vor- um lítil, og talaði við okkur." Trúboðinn svaraði: "Þetta getur ekki verið satt. Jesús fttti heima í fjariægu landi og tilheyrði annari þ.jóð." "Nei, yður ökjátlast, herra minn. Hann átti heima hér í þessa þorpi. Ef þér viljið koma með okkur, þá sknlum við sýna yður gröfina hans." Þeir fóru og sáu gröfina. Á leiðinu var ofurlítill steinn, og á hann letrað nat'n og dán- ardægur þess, sem í gröfinni hvíldi. Það var læknir frá Englandi, sem hafði farið t'rá ætt- landi sínu á uriga aldri, undir eins og hann hafði lokið nárni sínu, og til Kína, sigll app eftir á.mi Yangtse sex hundruð mílur vegar og sest að á meðal Kínverja í þessu litla þorpi norðarlega í miðju Kínaveldi. Þar hat'oi hann unnið baki brotnu að því að líkna og lækna, 1U17, skæð drepsótt varð honum að bana. Og þarna langt úti í heimi og eftir að læknirinn hafði hvílt mörg ár í gröf sinni, hrópuðu þorpsbúar, er þeir heyrðu orð Krists: Við þektum hann! Hann átti heima í þessu þorpi! \rið þektum hann vel!" Hin eina og sanna jólagleði er í því fólg- in. að þekkja Jólabarnið vel. Jólagjafir. A undanförnum árum hefir það verið vani ntgefenda Lögbergs, að gei'a út sérstakt jóla- blað, stærra og vandaðra en endranær, því þeir haí'a vil.jað vera með í því að taka sinn pátt í því að gera niönnum glatt í geði um jólin. í þetta sinn verður ao' vera breyting á því. Þeir geta ekki haldið upp uppteknum hætti í því efni í þetta sinn, og liggja þar til skiljanlegar ástæður. Citgáfa á stóru blaði eina og Lögbergi, er ávalt kostnaðarsöm, en ekki sízt þegar l^að er Maosíður, eius og átt hefir sér stað um nokkur undant'arin jól, og þann aukna kostnað er óhugsandi að í'á uppborinn nfema með aukn- um auglýsingum. En sökum óhagstæðS ár- ferðis, þá eru þær ekki að fá nú, og verðum vér því að beygja oss fyrir knngnmstæðunjam þessu efni, eins og aðrir yerða að gera í öðrum. Enn fremur er þess að gæta, áð þó jólin séu gleðinnar hátíð, þá getum. vér ekki varist þeirrar hugsunar, að gleði sú hefir gengið í nokkuð öfgakend átt hjá fólki í þessu landi — þá átt, að gefa og þiggja stórgjafir. í sjálfu sér er langt frá j>ví, að það sé laatvert að skif't- ast á gjöi'um, þegar góðhugur fylgir gjöfinni og af nægum efnum er að taka. Slíkt gerðu forfeður vorir við ýms tækijfæri, og ))ótti ]>að m.jög auka á höfðingsskap þeirra. En að ííefa af því að það er orðinn vani og af því að aðrir gera það, er engin dygð, hvorki á jólum né heldur endranær. Árferði í landi voru er erfitt. Þúsundir manna hafa af litlu að taka, og aftur aðrar þúsundir af hreint engu. Hvað á það fólk að gera, þegar nú við í hönd farandi jólahátíð. að hefðin, sem hér er komin á, kallar—þegar beir vita, aS þessi eða hinn vonast eftir gjófum, en kringumstæðurnar setja stólinn í dyrnarf Eiga þeir að láta vanann kúga sig, eða eiga þeir að láta kringumstæðurnar kenna sér að virða bönd vanans, eða óvanans aS vettugi og snúa við honuin baki ? í>að er að eins eitt svar til, sem frjálsir menn geta gefið viS þessum spurningum, og það er. að þeir séu vánanum yfirsterkari, eins og þeir eiga aS verá — aS þéif séu menn og konur, sem hafa vanann á valdi sínu, í staS aS vera á valdi hans. MeS þessu segjum vér ekki, að menn eigi ekki aS kaupa neinar jólagjafir, heldur hitt, aS menn eigi aS gjeta hófs^ í þeim sökum, sem og öllum öSrum. Menn eiga ávalt aS ga^ta hófs, og ekki sízt nú, þegar kringumstæður marma eru erfiðari en f>ær haf'a oft áSur veriS,—þegar menn vita, aS þaS er fjöldi meðbræðra sinna og systra, sem engan kost eiga á að eyða peningum fyrir gjafir, þ;'i eiga þeir, sem betur eru efnum bún- ir, ekki aS snúa jóIagleSi þeirri, sem þeir geta p.otið, í sorg, með því að láta þá finna til þess, aS þeir og þeirra vinir verSi að sitja á hakan- um sökum óhagstæðra kjara. Það er ekki á voru valdi að segja mönn- am, hvað þeir eigi að gjöra við peninga sína— hvað þeir eigi að kaupa fyrir þá og hvað ekki, — hverja þeir eigi aS gleðja með þeim og hverja ekki. En hitt getum vér sagt, að þaS er enginn velgjörningur að gefa þeim, sem allsnægtir hafa. Ef ,þeir, sem peningaráð hafa og vilja láta eitthvað af þeim af höndum rakna nú um jóiin, vildu í stað þess að gefa þeim, sem nóg hafa, gleðja þá, sem allslausir eru og engra jólagjafa eiga von, þá mundu þeir gleðjast og gleðja í anda jóianna. Nokkur orð frá stjórnarnefnd Betels. pað eru nú liðin nokkur ár, siðan stjórnar- nefnd Betels hefir fundið hjá sér ástæðu til að minna almenning á þarfir þessa fyrirtækis. Um aJImörg ár hafa fjárframlög fólks verið svo ríf- leg, að stofnunin hefir vel borið sig, og oft átt töluvert í sjóði. Eflaust vegna þess, að þetta hefir verið alment kunnugt, og líka vegna þess, að alment eru menn nú í peningaþröng, hafa f jár- framlög á þe3su ári verið tilfinnanlega minni, en vant er. Af þessu Ieiðir, að Betel þarfnast þess nú, að fólk sýni það í verkinu að stofnunin er vinsæl og yfrleitt öllum góðum mönnum á meðal fólks vors sérlega kær. Einnig eykur það þörf á fjárframögum frá vinum stofnunarinnar, að stöðugt minkar sú upphæð, sem vistmenn borga til heimilisins. Tæplega einn fjórði hluti vist- manna borgar nokkuð með sér. petta er í raun- inni eðlilegt. Margir, sem þangað koma, hafa að eins efni til að borga nokkuð með sér fyrir stuttan tíma. Svo þegar þeir hafa verið heim- ilismenn í fleiri ár, þá eru efnin búin, en þeir auð- vitað halda áfram að vera heimib'smenn eftir sem áður. Líka hefir stjórnarnefndixi ætíð haft augastað á því, að veita fyrst af öllu þeim inn- göngu, sem mest sýnist þörf að hjálpa, og vana- lega er mest þörfin hjá þeim, sem ekkrt hafa að bjóða efnalega. Með því að hafa þetta hugfast, hefir stjórnarnfndinni fundist, að stofnunin næði bezt tilgangi sínum, og treyst á örlæti fólks að halda stofnuninni í viðunanlegu ástandi. Nú fer í hönd kærleikshátið kristinna manna. Á þeirri hátíð reyna menn yfirleitt að gleðja þá, sm þeim eru kærir. Sérstaklega eru það börn- in, sem menn hugsa um að gleðja, ekki að eins sín eigin börn, heldur líka öreigana og munaðar leysingjana. Á Betel eiga heima margir þeir, sem orðnir eru börn í annað sinn, og flestir þeirra, sem þar eiga heima, eru munaðarlaus börn. Ef þeir eiga að geta notið heimilisvistar þar, þá er nauðsyn á gjöfum til reksturskostn- aðar stofnunarinnar. Með því að styrkja stofn- unina, sem veitir þessum munaðarieysingjum at- hvarf, þá er trygð framtíð þeirra, og vissa fengin fyrir, því, að stofnunin nái tilgangi sínum. Vér viljum þess vegna biðja menn, að gleyrcva ekki Betel og hinum munaðarlausu börnum, sem þar er veitt athvarf, en minnast orða hans, sem jóla- hátðin er helguð: "pað sem þér hafið gjört þess- um mínum minstu bræðrum, það hafið þér mé:- gjört." Og þegar mönnum kemur í hug að styrkja Betel á einhvern hátt, þá gjöra menn það bezt með gjöfum í starfrækslusjóð stofunar- innar. Líka viljum vér benda á það, að það er til "Minningarsjóður íslenzkra frumherja" og ganga vextirnir af þeim sjóði í starfnrkslusjóð Betels. Fyrir nokkru síðan, þegar J;öluverður tekjuaf- gangur var, voru $1,000 teknir úr starfrækslu- sjóði og látnir í þenna nýja styrktarsjóð stofn- unarinnar. f sjóðnum eru nú um $1,750. Eins og nafn sjóðsins ber með sér, er hann sérstaklega til minningar um vestur-islenzka landnámsmenn. Minning þeirra er sérstanlega heiðruð með gjöf- um í þann sjóð. Œtlast er til að dánargjafir gangi í þenna minningarsjóð, en auðvitað geta menn gefið aðrar sérstakar gjafir í hann, oer verða þær þakksamlega meðteknar. Með tíð og tíma vonum vér, að þessi minningarsjóður verði svo stór, að vextir af honum n;egi að miklu leyti til þess að starfrækja stofnunina. Tilgangur vor með þessum línum, er að vekja athygli fólks vors á þörfum, sem vér trú- um fastlega að úr verði bætt. Vér vitum að Betel og það starf, sem þar er unnið, er öllum góðum mönnum svo kært, að þeir gjöra sitt ítr- asta því til blessunar. Og um leið og vér þökk- um af alhug fyrir alla góðvild Betel til handa alt til þessa tíma, þá vonum vér, að menn haldi á- fram að sýna þá sömu góðvild nú, þegar þeim er bent á, að þess er sérstaklega þörf. Fyrir hönd stjórnarnefndar Betel, Winnipeg, 4. des. 1923. B. J. Brandson, forseti nefndarinnar. —Sameiningin. Mælt af niunnni fram. Einu sinni var Jónas K. Jónasson, sem nú býr vi<5 Vogar P. O. Manitoba, afi vinna við þresk- ing nálægt Cavalier í N. D., hjá Þorkeli heit. Bessasyni. Veitti hann þá eftirtekt konu einni aldurhniginni og forneskjulegri á svip sem var heima við hjá porkeli. Svo yar það dag einn þegar Jónas var að hvíla sig frá að greiða úr hveiti í vélina, því þann starfa, sem er erfiður og vandasamur höfðu vanalega tveir menn á hendi. Tók hann þá eftir því, að kona þesei sem var orð- in mjög lotin og bogin í baki, var komin út að þreskivélinni og var að sópa saman korni, sem slæðst hafði niður með véiinni. Gekk Jónas til hennar og spurði hana að heiti og hvort hún væri að sópa korninu saman handa hænsnum sínum. Konan kvað já við því, og sagðist heita Guðrún og að sumir kölluðu sig Guðrúnu skáld- konu. Jónas kvaðst vera forvitin í að vita hve gott skáld hún væri, og bað hana að gera um sig vísu. Guðrún kvaðst við því lítt búin, sagðist ekki geta ort lengur nema helzt ef hún yrði fyrir geðs- hræringu, svo mælir hún fram þessa vísu: "Sértu gæfu aldrei án, ungur klæðaviður, Jónas kæri Kristíán, kendur Jónas niður." Jónasi þótti þetta vel gert, tók dollar úr vasa sínum og rétti gömlu konunni. Varð hún glöð við og mælti eftir að hafa hugsað sig um litla stund: "Eðla blóma ærú krans, æ þér nái skína; krónuljómi kærleikans krýni athöfn þína." "Hvar um haf og heimsins bý, hrekjast kant, sem aðrir, sértu vafinn innan í unaðs spennifjaðrir. Mæltist Guðrún þá til að Jónas kæmi heim með sér í lítið hús sem stóð þar sérstakt, og var heimili Guðrúnar og þæi hjá sér kaffibolla. Fór Jónas heim með Guðrúnu og drakk hjá henni á- gætt kaffi. Að skilnaði mælti Guðrún fram þessa vísu: "Ama sneiddur ófógnuðs, yfir þyrna og lautir; farðu nú i friði guðs, farsæJdar á brautir." Guðrún mun hafa verið komin hátt á níræð- isaldur, þegar hún orti þessar vísur. Þegar tœkifærið kemur. Hvað mikið hefír )>ú lagt í banka til þessa tíma Nóg til að borga læknisreikning ef veikindi heimsæíkja yður? Nóg til að borga fyrstu niðunborgun á húsi, ef þú hefir tækifæri á kjör- kaupum? Vanaleg tækifæri, vanaleg tilfelli, hversu fá- ir eru ekki tilbúnir að Vnæta þeim. Maðurinn með bankainnlegg er ætíð tilbúinn. Látið yður ætíð vera umhugað um a^ spara reglulega. THE ROYAL BANK OF CANADA Höfuöstóll og viSIagssj. .. $41,000.000 Allar eigoir........ ... $5^9,000,000 f f f f ^«^^^»«<SrW«»«gSr<»!!iitt^^ Látið þetta verða IRAFMAGNS JÓL s Yðar eigið i ii í HYDRO hefir atórt úrval af Rafmagns Áhöldum til Jófagjafa Sanngjarnt verð á öllu og fæst með \ \ vægum afborgunum í Heimsækið sýningarstofuna i 55-59 Princess St. I OG LITIST UM . Wínnípe&Hndro * ii ! I i li i *aim*u-immj..;ii M, SS-59 tlS«Vi» PimctssSt |»lWW»^1^^^^^^W''!i^^^^!Si*1^^ EIMSKIPA FARSEÐLAR frá í.sliindi um Kristjanlu í Noregi og Kaupmannahöfn I Danmorku, meC hinum ágætu sklpum Scandinavian-Ameriean línunnar. Fyrir- fram greidd farbréf gefin út til allra járnbrautarstöSva I Canada. Að eins 8 daga frá Kristjaníu til Halifax; 9 daga frá Kaupmanna- h<ifn. Siglingar: "Oscar II" 6. marz, "United States" 3. aprll, "United States" 15. mat og "Helig Olav" 29. mal. Parþegarí-min öll ur»P a þa8 allra fullkomnasta. príSja farrými hreinasta fyrlrtak. BorShald hlS bezta. Yfir fjörutíu ára reynsla í farþegjaflutnlngwm. Eimsklpafélag þetta lætur ekkert til sparaS, aS farþegum USl sem nllra bezt. Scandinavian American Line, 123 S 3rd St. Minneapolis, Mion. Mrs. Guðojörg Sigurðsson. FíBdd 1877. Dáin 20. nóv. 1923. Að þinni gröf, með (þökk og helgri lotning eg þögull krýp á hustsins æfileið, þú Hf» míns sifiur, ljós og hússins drotnmg sem léttir hverja dagsins þraut og neyð, nú lít eg yfir auða rúmið kalda sem aldrei framar vermir höndin þín, en bak við tjaldið ó'mar himins alda af ást og gleði runninn ferill skín. Þá göfug kona kveður börn og malka a8 klöWkum hjörtum nístir treginn sár, en von og trúin benda sjón til baka í bæn og lofgjörð fyrir ihorfin ár. — Frá sælulandi sál þín skín oss nærri og sorgin verður himins friðar gjöf, þvi móðurástin öllum dygðum hærri er eilíf sól á tímans húm og gröf. Ó, vertu sæl, þú mæta víf, og móðir — er manndó'm sönnum krýndir alt þitt ráð, nú hnípa vinir við þitt leiði hljóðir en verkin standa drottins lögum skráð. — Eg bíð í'ró að æfi minnar endir og æðrast lítt þó blási tímans íönn, því alt «r gott frá guðs vors náðar hendi og gæfan býr í hverri tára hrönn. — 1 nafni Guðmundar Sigurðs.sonar, manns ihinnar látnu. M. Markússon.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.