Lögberg - 27.12.1923, Blaðsíða 3

Lögberg - 27.12.1923, Blaðsíða 3
LÖGBERG FIMTUDAGINN 27. DESEMBER 1923. Bls. 3 SBSSSSSSSSSSSSSgSgSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSáSSSSSSSSSSgSS Sérstök deild í blað inu SSSKSSSSSSSSSSíSSSSSSSÍSSSSSSSKSSSSiSSSSSSSSSSSa SÓLSKIN SSSSSSSSSSSSSSSSSS^SSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSI Fyrir börn og imglicga SSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSS^SSSSSSSSSSSSÍSSSSSSSSSSÍ Stjarnan eða Sverðið. Harúkó San, japanskujr stúlkukrakki, var á hraðri ferð eftir strætunum í Tokyo einn jóla'morgun, og í f rostloftinu heyrðist vel skröltiö í litlu tréskónum henn- ar. Önnur börn slóust í för með henni. Voru >au á sömu leið og hún. Var ferð þeirra aljra 'heitiS til sa'ma húss- ins, þar sem fram átti að fara merkileg athöfn. Börnin hlupu alt sem >au orkuðu, til þess ekki að fara á mis við nokkurt augnablik hins nýja dags, sem var svo ólíkur öllum öðru'm hátíðisdögum, <er þau höfðu kynst. Það var jóladagur — ólíkur stúlkna-hátíðinni eða direngja-há- tíðinni, þótt báðir þeir dagar væru fulldásamlegir. Allir í Tokyo vissu um þessa daga, en jóladagurinn var nýtr dagur. Jafnvel Harúkó San og börnin, sem með henni voru, höfðu aldrei séð jólahátíðar-ljald. Margir vinir þeirra höfðu ekki einu sinni heyrt jólanna getið. Harúkó San og börnin þau, sem með henni hlupu, létu eikki standa á sér. Þau voru komin að húsi trúboðans, þar sem hátíðaihaldið átti a« fara fram, hálfri stundu á undan tilteknum tíma. En trúboðs-konan var samt við- búin að taka á 'móti þeim, því hún bjóst við þeim, enda var nóg að gera til undirbúnings þangað til allir voru komnir. Og svo kom jólatréð grænt og glitrandi og gló- andi af kertaljósum með stjörnum í toppnum eins og deplandi augum framan í þau. Allir, sevn sungið gátu, sungu mefi jólasálmana eins oghörn í Ameríku jóladags- morguninn, nema að orðin voru á japönsfcu. En þau 'nljómuðu svo yndislega, að þótt þú skildir ekki japönsku þá var þér samt ljóst hvað bjó i hjarta söngfólksins. Að því búnu settu.st börnin og fullorðna fólkið á gólf- íð, og veittist þeim létt að setjast niður fallegrt og hæ- versklega; því tréskóna sína höfðu allir skilið eftir við dyrnar Harúkó San, klædd í fallegu kímónóna sína (ytri fatnaður japanskur), stóð gloð á fætur og mælti fravn nokkur fagnaðarorð til gestanna, sem trúboðskon- an hafði kent h°nni. Næ«t stó á fa'tur drengui.lítið stærri en Harúkó San, og las upp úr sér orðrétt, án þess nokkur minti ftann n, jólaguðspiallið. söguna um fæðing Jesú eins og guðspjaílama^urinn Lúkas segir frá. Allir skildu hvert orð, sem hann sagði. Og þegar hann hafi loki ðað segja söguna, fanst manni eins og Jesúbarnið sjálft væri þarna í hópnum, þótt engin sæi það. Gjöfum var svo útbýtt til allra barnanna. Fékk hvert barn leikfang og bófc, er skýrði frá jólunum og barninu í Betlehem. Allra síðast beygði Harkúó San höfuðið og börnin hin og foreldrarnir og ö'mmur barnanna, þær sem komið höfðu, meðan trúboðinn bað Guð, sem elskaði svo heiminn, að hann sendi son sinn eingetinn á jól- unu'm til jarðarinnar, að blessa sunnudagsskólann og og alla viðstadda. og hjálpa þeim til þess að læra betur að þekkja Jesúm Krist, og láta þá fá að heyra fagnaðar- boðskapinn, sém enn hefðu ekki séð jóla-stjörnuna. Harúkó San litla var í sannleika mjög glöð og efcki síður áköf í þvi, að mamma hennar og paþbi fengju að kynnast betur nýju trúarbrögðunum, sem trúboðinn kendi. ¦** Sverðið. Nokkrum dögum á eftir dýrlegu jólasa'infcomunni þess- ari í Tokyo kom í janúar einhver kaldasti dagurinn á árinu. Jörðin var öll þakin snjó. Fólfc reyndi að verjast hinum sára kulda 'með því að klæðast þrem og f jórum kímónóum. Harúkó San sá nú undarlega sjón innan um þetta fólk á strætunum, sem notalega var fclætt. parna hlupu karlmenn og drengir svo hundruðum skifti út og inn á milli þeirra, klæddir í eina þunna, hvíta kimónó skjálfand í fcalsaveðrinu, sem stóð beint ofan af fjöllun- um, — hlupu eins og hún og börnin hin höfðu hlaupið jóladagsmorguninn, nema ennþá hraðara, en auðsjáan- lega óglaðir í hjarta; því þeir voru allir daprir í bragði, þótt hver þeirra hefði ofurlitla bjöllu á sér, sem hringl- aði 'mjög fjörugt við hlaupin. Svona hlupu þeir áfram líklega fleiri mílur, uns þeir komu að Budda-hofi, sem helgað er Fúdó San. Harúkó San hafði verði kent það, að Fúdó San væri mjög voldugur guð. Hún hafði séð •mynd af honum með stutt sverð i annari héndi, en kaðal í hinni en eldsloga að bafci ihonum. Móðir hennar hafði sagt henni, að sverðið væri til þess að hræða vonda menn, enn kaðallin til að binda þá; en eldurinn ætti að sýna að Fúdó San væri guð spekinnar. Hlaupararnir þutu nú inn í garð hofsins og að brunni í nánd við það. þar námu þeir staðar, dróu upp stóra fötu af köldu vatninu, hverja á fætur annari, og jusu yfir skjálfandi líkami sína, til þess að hreinsa sig af syndu'm sínum. pví næst hlupu þeir til tveggja annarra hofa, og endurtóku þar sama þvottinn. Að því búnu sneru þeir aftur til Fúdó San. Þá afhentu prestar þeim, hverj- u'm fyrir sig pappírsmiða, er áttu að vera þeim trygging fyrir því, að þeir fengju hluti þá er þeir bæðu um. Með þennan pant sinn fóru þeir svo, hver uvn sig til síns vildarguðs, og báðu um það, sem hjarta þeirra girntist. Þegar Harúkó San sá þá, vissi hún óðara að þeir hefðu aldrei heyrt um jóla-stjörnuna og jólatréð, Guð kærleik- ans og komu sonar hans til 'mannanna. peir tilbáðu þá beztu tegund af guði, sem þeir þektu guð með sverð í hendinni. Engin vonarstjarna á himnu'm með fyrirheit um kærleik og frið lýsti þeim, heldur aðeins sverð hefnd ar til handa öllum þeim, er vanræktu að frða reiðan guð með sverð í hendi og eldsloga að baki sér. ,,'Ee vildi", sagði Harúkó San litla,— "Œ, eg vildi að eg gæti gefið þeim stjörnu í staðinn fyrir sverðið. Eg vildi að þeir gætu fcomið til jólatrés- ins okkar. Eg vildi að allir í heiminu'm gætu komið!' Ef til vill hjálpar sagan þessi þér til þess að skilja, af hvaða ástæðum eg vil vera'í Japan og segja Japönum'frá Guði okkar, sem er kærleikurinn og við þekkjum svo vel fyrir son hans Jesúm. Þú þekkir hann víst? S. 0. Thorlaksson Alt verður þeim til góðs, sem guð elskar. Nokkur torð úr minnisbók fátæks prests á Englandi. Bakarinn er mjög óvingjarnlegur maður. Þótt eg sé honum ekki lengur skuldugur, slóst hann þó upp 'á Polly mína, þegar hún sótti torauð til hans, af þvl að "henni þótti það of lítið og hálfbrent. Hann varð ,þá svo reiður og hávær, að þeir( sem um götuna gengu stóðu við til að heyra hvað um væri að vera. Bíðan sagðist hann ekkert mundu lána mér framar, og við yrðu'm að kaupa hrauð okkar annarstaðar Mig t6k þetta s'árt vegna Polly; við áttu'm svo bágt með að hugga hana. Eg skil ekfci hvernig bæjarbúar hér frétta alla hluti. pað er nú altalað hér í bænum, að herra Smarth ætli að senda hingað annan aðstoðar- prest í staðinn fyrir mig — það yrði dauðamein mitt. Jafnvel slátrarinn hefir heyrt eitthvert ávæni af þessu því að það var ekki tilgangslaust, að hann sendi konu sína til mín, til að fcvarta um hinar bágu kring- umstæður, ég segja mér, að hann gæti ekki eftirleiðis selt kjöt, nema fyrir borgun út í hönd. Annars var konan mjög hæversfc, og fullvissaði okkur um, að sér væri 'mjög vel til okkar; hún réð okkur til að kaupa kjöt ofckar hjá Colswood, því að hann væri ríkari og ætti hægra með að íbíða eftir borgun fyrir vörur sínar. Eg vildi ekki segja þessari góðu konu, hvernig þessi okurkarl fór með okkur í fyrra; hann seldi okkur þá kjötið miklu dýrara, en við gátum fengið það hjá öðrum, og sagðist þurfa að fá rentu af fé sínu, þegar það væri ekki iborgað út í hönd. Allir mínir peningar voru ekfci fullar 40 krónur. Hvernig ætli það fari fyrir okkur, þegar enginn þor- ir að lána okkur matvæli? og ef herra Smarth tekur annan kapelán, þá verð eg og vesalings börnin mín rekin út á götuna. Gott og vel! eg get líka f undið guð minn á götunni. 19. dag desembermán. Um morguninn. Eg vaknaði snemma í morgun, og var að hugsa um, hvað jeg ætti til bragðs að taka í þessu báginda basli mínu. Mjer kom til hugar, að jeg ætti ríkan frænda að í Cambrid'ge; en gætti þess jafn- framt, að frænda-afli fátækra manna er enginn, og að það eru einungis hinir ríku, se"/n eiga ættingja. Ef jeg á nýársdag fengi 'mítrið, sem Polly dreymdi, þá vildu allir Englendingar vera i ætt við mig. Jeg hefi skrifað herra Smarth svo látandi brjef: „Háæruverðugi herra! Með sárum fcvíða og mikilli á- hyggju s'krifa jeg yður þessar línur, því það er á al- mæli, að þjer ætlið að taka annan kapellán í staðinn fyrir mig; jeg veit ekki hvað satt er í því. Embætti yð- ar, sem þjer hafið trúað mjer fyrir, hefí jeg gegnt með alúð og trúmennsku, prjedikað guðsorð hreint og ófals- að, og aldrei heyrt, að nofckur hafi kvartað yfir mjer, og jafnvel samviska mín sakfellir mig ekki. Jeg bað yð- ur auðmjúklega um að bæta dálitlu við mín litlu laun, en þjer töluðuð þá um að lækfca þau, og hrökkva þau þó naumast til að kaupa viðurværi handa mjer og mínum. f þessu efni verður yðar mannelskufulla hjarta að tala mínu máli. Formanni yðar þjónaði jeg í 16 ár, og yður hefi jeg þjónað í 3 missiri. Jeg er nú á 50. aldurs ári og farinn að verða gráhærður. Jeg á enga kunningja nje volduga vini, er geti hjálpað mjer; jeg hefi enga von um að geta f engið annað embætti, og, get ekki á annan hátt aflað mér daglegs brauðs; svo eg og börn- in mín erum komin upp á yðar náðir, og ef þér bregð- ist okkur, liggur ekki annað fyrir okkur, en að komast á vonarvöl. Dætur mínar, sem eru að vaxa upp bafca mjer meiri og meiri útgjöld, þótt við spörum við okkúr á allar lundir; eldri dóttir mín, Jenny, er fyrir framan hjá mjer, og gengur yngri dóttir 'minni í móður stað. Við höldum enga vinnukonu, heldur verður dóttir mín að gjöra öll vinnukonu verk; hún býr til matinn, og jafn- vel hætir skó; en jeg verð að gera við klápa og fcyrnur. ditta að húsinu, hreinsa innan ofna, hugsa um garðinn og vera eins og vinnumaður. Hingað til hefir Guð 'miskunnað okkur; og enginn sjúkdómur Ihefir komið á heimili mitt; eg hefði ekki getað keypt meðul, né vænt mér hjálpar n' þessum litla bæ. Dætur mínar hafa boðist til að vinna hjá öðrum, þvo og sljetta ljereft, sauma og bæta föt, en þær hafa sjald- an fengið vinnu, því að hvert heimili hjálpar sjer sjálft eins og það getur best, og enginn er hjer ríkur. Án þess að orðlengja þetta fra'mar fel jeg málefni mitt Guðs föðurlegu forsjón og brjóstgæðum yðar, og hið yður, háæruverðugi herra, að halda mjer ekki lenjs- ur í þessari pínilegu óvissu". pegar jeg var búinn að enda þetta brjef og senda Polly með það á póststofuna.fjell jeg á knje og bað Guð 'heitt og innilega, og bænin huggaði ag styrkti mig. Síðan fór jeg inn til Jenny, sem sat við verk sitt, svo róleg og yndisleg, eins og guðs engill, með blíðu brosi á vörum sínum; gekk jeg þá hughraust'ur og ókvíðinn að skrifborði mínu, og tók saman ræðu um gleði fátæks manns, t í fcirkjunni tel jeg eins 'mikið um fyrir sjálfum mjer, eins og fyrir nokrum öðru'm. Batni enginn annar við ræður mínar, þá batna eg þó sjálfur; hafi enginn annar huggun af orðum mínum, þá hefi eg það þó sjálfur að mér finst. — pað fer líkt fyrir okkur pretunum eins og fyrir læknum; þeir þekkja kraft lyfj- ja sinna, en vita efcki, hver áhrif þau kunni að hafa á mis'munandi líkamabyggingu sjúklinganna. Sama morgun. f morgun fjekk jeg Ibrjefseðil.sem einhver ókunnugur maður sendi 'mjer úr veitingahúsinu, þar sem hann hafði verið í nótt. ókunnugi maðurinn bað mig að gjöra svo vel að finn sig snöggvant, því sjer lægi mikið á því. Jeg fór þá þamgað. Þetta var ungur og fríður maður, hér u'm bil 26 ára að aldri, með drengilegu yfirbragði og mjög látprúður. Hann var í gatslitnum frakka og ónýtum stígvélum, sem skarnið var orðið 'hart á frá því deginu'm áður. pað var betra í hattinum hans en mínum, en hann var slitnari en ga'mli hatturinn minn. pótt þessi ungi maður væri illa til fara, leit hann þó út fyrir að vera af góðum ættum; að minsta kosti var lín hans fannhvítt; en það gat verið að einhver hefði gefið honum það af meðaumkun. Hann leiddi mig inn í klefa við hliðina á gestastof- unni, bað mig ótalsinnum að fyrirgefa, að hann hefði gert mjer þetta ómak og tjáði 'mjer með hinni mestu auðmýkt að hann væri hjer mjög báglega staddur. hann hefði komið hingað í gærflDveldi, en þekti hjer eng- an 'mann, og því hefði hann snúið sjer til mín sem sóknarprests bæjarins. Hann bætti því við, að hann að iðn væri leikari, en hefði ekki fasta atvinnu sem stæði, og ætlaði því að fara til Manchester; en farareyrir Professional Cards -j sinn væri því nær uppgenginn.svo að hann jafnvel ekki gæti borgað gestgjafanum þar á staðnum til fulls, og því síður haldið ferðinni áfram; þessvegna hefði hann í vandræðum sínum leitað til mín. Hann sagðist mundi geta fcomist af með 10 krónur, og gæti jeg hjálpað sjer um þetta lítilræði, skyldi hann skilvíslega og þakklát- lega borga mjer það aftur, jafnskjótt og hann kæmist í fasta stöðu. Hann kvaðst heita Jón Fleetmann. Hann hefði efcki þurft að lýsa neyð sinni svo ná- kvæmlega fyrir mjer, því að í andíiti hans lýsti sjer enn meira hugarangur og ráðaleysi, en í orðum hans; en hann hafði sjeð á mjer eitthvað svipað þessu, því þegar hann leit f raman í mig, varð hann skelkaður, og sagði: „Ætlið þjer að skilja mig hjer eftir hjálpar- lausan?" x Jeg sagði honum frá öllum efnahag mínum, og dró ekfci dulur á, eg sagði honum að það sem hann beiddi mig um, væri fjórðipartur af öllum mínum pen- ingum, og þar á ofan væri jeg óviss u'm, hvort jeg fengi að halda mínum litlu launum, eða yrði sviptur þeim. j Alt í einu kólnaði útlit hans, og í þungum hugsunum sagði hann: „þjer barmið yður við bágstaddan mann . og jeg beiðist einkis af yður; en er þá enginn svo greið- vikinn í þessum bæ, að hann vilji hjálpa 'mjer?". Mér hnykti við, og eg sfcammaðist mín hálfvega fyrir að hafa útlistað fyrir herra Fleetmanu þær fcröggur, sem jeg var í, því hann kynni að halda að jeg hefði gert það, til að eiga þess hægra með að vera haróbrjósta við sig. Jeg rendí nú huganum yfir alla bæjarbúa, en þorði engan að nefna, sem bæði hefði efni og vilja tl að rjetta ókunnugum 'manni hjálparhönd. Verið getur, að jeg hafi ekki þekt nógu vel hjartalag þeirra. pá gekfc jeg til hans, lagði höndina á öxl hans og sagði: „Jeg kenni í brjósti um yður herra Fleetmann en hafið þolinmæði eitt augnablik. pjer vitið nú, hve ; fátækur jeg er; samt sem áður vil jeg hjálpa yður, sje \ það vinnandi vegur fyrir mig. Að stundu liðinni læt jeg yður fá svar. Jeg fór síðan heim og sagði á leiðinni við sjálfan mig: það er þó hjákátlegt, að þessi ófcunni mað- ur leitar fyrst til 'mín . . . leikari til prests. Jeg hlýt að hafa eitthvað í fari mínu, sem ósjálfrátt dregur þurf- amenn og bágstadda að mjer, því að þeir leita 'mín fremur en annara, og get jeg þó manna síst gefið öðr- u'm. Sje mjer boðið að borða hjá öðrum, má eiga það víst að hafi einhver borðgestanna haft hund með sjer, þá fylgir hundurinn með augunum hverjum bita, sem jeg læt upp í mig, og leggur trýnið upp 'á hnéð á mér. Þegar jeg kom heim, sagði jeg dætrum 'mínum frá, hver þessi ókunnugi maður var, og hvers hann beiddi 'mig. Jeg vildi vita, hvað Jenny legði til málanna. Hún sagði undir eins: „Jeg veit. hvað þú hugsar faðir minti góður, og því þarf jeg ekfcert að ráðleggja þjer". „Hvað hugsa jeg þá?"; spurði jeg. Framh. DR. R. J. BRANDSON 21C-220 MEDIOAIj ARTS BIiDG. Oor. Graham and Kennedy Sts. Phone: A-7067 Offlce tlmar: 2—3 HelmiU: 77« Vlctor St. Phona: A-7122 Winnipee, Slanltoba DR. O. BJORNSON 216-220 MEDIOAIj ARTS BIíDG. 0»r. Graham and Kennudjr Sts. Phone: A-7007 Offic« tlmar: 2—3 Hehnili: 7«4 Victor St. Phoae: A-7586 Wlnnipeg, Manitoba THOMAS H. JOHNSON og H. A. BERGMANN Lsl. lögfræðingar Skrifstofa: Room 811 MoArthar Building, Portaífe Ave. P. O. Boz 1656 Phones: A-6840 oc A-6846 DR. B. H. OLSON 216-220 MEDIOAIi ARTS BJUDG. Oor. Graham aiid Kennedy Ste. Phone: A-7067 ViBtal»tmi: 11 —12 og 1—S.30 Hehnili: 723 Alverstone St. Winnip^, Manitoba W. J. IJNBAIv, J. H. LINDAIi B. STEFAKSSON Isienzidr löcfræfitngar 3 II oiiip InTestment Bnlldinc 468 Main Straet. Tals.: A4MI f»ir hafa •lnnij akrifatofur aí Lttndar, Rlverton, Qimli og Pin«y og »ru Þar atS hitta a eftirtylBJ- andi timum: Lundar: annan hvern mlSvlkuda*. Riverton: F>yr»ta fimtudag. Gimlia Fyrsta miBvlkudag Piney. >ri«Ja föstuda^ 1 hverjum raanuSl DR J. STEFANSSON 216-220 MEDICAL ARTS BLDG. Cor. Graham and Kennedy Ste. Btundar augna, «.yrna, nef og kverka sjúkdöma.—Er at5 hitta kl. 10-12 f.h. og 2-5 e.h. Talsími: A-1884. Ileiniili: 373 River Avc. Tals. F-2691. DR. B. M. HALLDORSSON 401 Boyd Kuilding Oor. Portage Ave. og Edmonton Stundar sérstaklega berklasýki og a6ra lungnasjúkdúma. Er a8 tinna á skrifstofunn1 kl. 11—12 f.h. og *—4 e.h. Sími: A-3521. Heimili: 46 Alloway Ave. Tal- símt: B-3158. ARNI ANDERSON ísl. lögmaður í félagi við E. P. Garknd Skrifst.: 801 Electric Rail- way Ohambera Talsiml: A-21H7 DR. A. BLONDAL 818 S*H«rset BMg. Stundar sérjBtaklejra kvenna «g barna ajúkdóma. Er að hitta frá kl. 10—12 f. k. 3 til g «. h. Office Phone N-6410 t Heiraili 806 Vietor Ste. Sí«i A 81S0. A. G. EGGERTSSON LL.B. ísl. lögfræð'ngur Hefir rétt til að flytja mál bæði í Man. og Sask. Skrifstofa: Wynyard, Sask. Phon«:Garry 261« JefvkinsShoeCo. 999 Notre Dam« Avenue B Sönn vinátta. Tveir unglingar, að nafni Antonio og Roger,, annar Spánverji, hinn frakkneskur, voru einu sinni hertekn- ! ir af víkingi nokkrum frá Algier. Hann seldi þá \ bái^a í þrældóm; en þeir voru svo lánsamir í óláni sínu að sami 'maður keypti þá báða, og þessi húsbóndi þeirra hafði þá til þefts aS leggja veg yfir sjóanhamra. peir gátu talað samn um vini sína og vanda'menn, um sjó- arstrendur sinnar fjarlægu fósturjarðar, þar sem hinn sami sjór gjálfraði ^að sandi, og hér freyddi við fætur þeirra og u'm þá frelsisvon, sem alt af hreyfði sér í hjörtum þeirra. Þeir lögðu því bráðum fullkomna vináttu hvor viS annan. Einhvern dag? þegar þeir ! sem oftar voru í sa'mvinnu við sjóarströndina, sá An- tonio skip á siglingu, sem honum virtist nálgast land. i pá sagði hann við Roger: "parna kemur, ef til vill, sá, j sCin frelsar okkur." Roger vissi elíki nvað hann átti við; en Antonio skaut að honum þessum orðum: i "Eg á við skipið sem þarna er úti; en láttu ekki þræla- vörðinn ko'mast að því, að við >höfum séð það. Þegar það er kom nærið nær landi, fleygjum við oíkkur í sjó- inn og syndum út í það." En Roger gat ekki vel tekið þátt í þessari gleði, af því að ihann var ekki syndur. Þó féllst Antonio eflcki hugur; heldur sagði hann við vin sinn: "Þegar þar að kemur, þá haltu fast í belti mitt; eg er sterkur og syndur eins og selur." Roger varð nú mjög áhyggjufullur, því að feginn vildi hann komast aftur til fósturjarðar sinnar og sjá foreldra sína, en að hinu leytinu hrylti hann við, að hugsa til lífshættu þeirrar, sem vinur ihans þannig legði sig í. Loksins kom skipið nærri landi; þá sagði Antonio í hálfu'm hljóðum: "Nú er sá rétti tími; fleygjum okkur nú í sjóinn;" en Roger vildi það ek'ki, og sagði grát- andi: "Eg má ekki tefja þig á ®undinu." En Antonio lézt ekki heyra það, heldur þreif utan um vin sinn, stöHck með hann í fanginu í sjóinn, og svam af alefli. pað vildi svo heppilega til, að það leið ekki á löngu, áður en þeir sáust af skipinu; og var þá greiddur út skipsbátur, til að bjarga þeim. pað voru lika sein- ustu forvöð, því þegar Roger fann, að vinur hans var orðinn uppgefinn, vildi hann ekiki vera honum lengur til byrðarauka; slepti því belti hans og sökk. En An- tonio neytti allra krafta sinna, til að ná honum og draga hann upp aftur. f sama vetfangi bar þar að skipsbátinn, sem bjargaði þeim báðum, og voru þeir þá aðframkomnir. Fyrir tilraunir skipverja lifnaði Roger bráðum við afur; en hann varð bæði hræddur og hryggur, þegar hann sá vin sinn liggja, sem dauður væri til fóta sinna. Kveinandi fleygði hann sér of- an yfir hann, og reydi að lífga hann með allskonar blíðubrögðum, og mikill var fögnuður hans, þegar hann | sá, að vinurinn fór aftur að draga að sér andann. j Vegna góðrar aðhlynningar, sem þeir fengu á skip- I inu, náðu þeir sér bráðum aftur, og eftir fáa daga ; tóku þeir höfn á Frakklandi, og ekildu þessir vinir aldrei síðan. DR. Kr. J- AUSTMANN 848 Somerset Blk. Viðtalstími 7—8 e. h- Heimili 469 Simcoe, Office A-2737. res. B-7288- DR. J. OLSON Tannlæknir 216-220 MEDIOAIi ARTS BIJ>0. Oor. Gralmm and Kennedy Sts. Talsími A 3521 Heimili: Tals. Sh. 3217 A. S. Bardal 84S Sherbrooke St. Selui lrkki*tui og nnnait um útfarir. Allur útbúnaður eá bezti. Ennfrem- ur selur hann aUkonar minni»v«rða og iegsteina. RkrHat. tateíml N »««8 HetaUlto VAleíml N «SOf 9 J. G. SNÆDAL Tannlæknir 614 Somerset Block Oor. Portage Ave. og Donald St. Talsíml: A-8889 EINA ÍSLENZKA Bifreiða-aðgerðarstöðin í borginni Hér þarf ekki aS MtSa von úr vlU. viti. Vinna öll ábyrgst og l&yst af hendi fljðtt og vel. J. A. Jóhannsson. 644 liurnell Street F. B-8164. At5 baki Sarg. Fire Hal Vér leggjum sérstaka áherzlu á að selja meðul eftir forskriftum la-kna. Hin be.ztu lyf, seni lm-gt er að fá eru notuð eingiingu. . l>egar |>ér komið með forskrliftum til vor megið þjer vera vlss um að fá rétt það sem lu-kn- lrinn tekur tll. COLCIÆUGH & OO., Notre Dame anii Slierbrooke Phones: N-7659—765» Glftingaleyflsbréf eeld m-r. Jolin Christopherson, B.A. Barrister. Solicitor, Notary I'ublic, ete. DOYLR, COSTIOAN and CHRISTOPHERSON Al5 Somi_\-set Bldg. Phone A-1613 Winnipeg ralsímar: Skrifstofa: Heimili: .... N-B225 A-79»6 Munið Símanúmerið A 6483 og pantitS meCöl ySar hja oss. — SendiS pantanir samstundis. Vér afgreit5um forskriftir meS sam- vizkusemi og vörugæði eru óyggj- andi, enda höfum vér magrra ára lærdómsrlka reynslu a8 baki. — Allar tegundir lyfja, vindlar, Is- rjómi, sætindi, ritföng, tóbak o. fl. McBURNEY'S Drug Store Cor Arlington og Notre Dame Ave J. J. SWANSON & CO. Verzla með fasteignir. Sjá um leigu á húaum. Annast lán, eldsábyrgð o. fl. 808 Paris Bldg. Phones. A-6349—A-6310 HALLDÓR SIGURDSSON General Contractor 808 Great West. Perm. Loan Bldg. 356 Main St. JOSEPH TAYLOR LÖGTAIOSMAÐUK HeimiUstaU.: St. Joha ÍSM Tekur logtakl b«U h«aal«V va'ðíOtulalr, ylxlaakuldkr. AlgrféBtr »«m at lovmm l^tur. Farscelt Nýár, Sólskins-börn, Giftinga og i i, Jaröarfara- plom með litlum fyrirvnra Birch blómsali SIS Portaf e km. Tak. B729 ST IOHN 2 MNC 3 Verkstofn Tals.: Helma Tala.: A-8383 A-»S»4 G« L. STEPHENSON Plumber Altakonar rafmatmsáliöld, sto sen straujárn víra, aUar ternmdlr al Clösum og aflvaka (battertoa) Verkstofa: 676 Home St. Phone B-4558 TU taka á ollum tímiim. Exchinge Auto Transfer Co. Flytja Húseögn o« Planoa Annast flött of vel um altar ta«- undir flutnlnr*; Jafnt 1 mött •» nýt.Mm a*»i A. PRTJDE*. (71 «berbrooka »t.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.