Lögberg - 27.12.1923, Blaðsíða 4

Lögberg - 27.12.1923, Blaðsíða 4
Bls. 4 • N 27. DESEMBER 1923. Gefið át hvern Fimtudag af The Col- ambia Press, Lt<L, fCor. Sargent Ave. & Toronto Str.. Winnipeg, Man. Talainmn N-6327 oi N-6328 Jób J. bíMfell. Editor Lltanáskrift til blaðnim: THE COLUHBIA PRE8S, Itd., Box 3171. Winnlpeg. M»n- Utanáakrift liutjórans: EDlTOR 10CBERC, Box 3171 Winnipeg, M»n- The "Lbgberg" is printed and published by The Columbia Press, Limited, in the Columbia Building, 695 Sargent Ave., Winnipeg, Manitoba. Darell's Honie Coming. Fyrir nokkrum dögum færði pósturinn oss ritið The Canadian Magazine. Vér áttuðum oss ekki í fyrstu á hvernig á því stóð, því vér höfðum hvorki .borgað fyrir það, né beðið um það. En þegar vér fórum að fletta því, þótt- umst vér skilja ástæðuna. Það flytur sögu- korn eftir landa vorn, Dr. J. P. Pálsson í Elf- ros, Sask., sem heitir, "Darel's Homecom- ing", sem vér þökkum fyrir og eins sendingu ritsins. Þó að það sé ef til vill skortur á skyldu- rækni, þá verðum vér að játa, að vér erum fyrir löngu orðnir leiðir ;'« hinu ægilega skáld- sagnaflóði. og að vér erum hættir að lesa þær. Þær eru flestar, hvort sem er, ómerkilegar og illa sagðar, og lítið á þeim að græða, og sumar þeirra eru blátt áfram til niðurdreps. En hér var um sögu að ræða, sem var of skyld manni til þess að láta hana fram hjá sér fara án þess að veita henni eftirtekt; svo vér fórum að lesa, og lásum hana alla með mestu ánægju. Flestum kemur saman um, að það sé meiri vandi, að skrifa stutta heldur en langa skáld- sögu, og er það skiljanlegt; því þá eru penna- drættirnir fa>rri, sem sýna verða heildarmynd- ina og verða því að vera skýrari og sterkari el' inynd sú, sem menn draga, á að vera nokk- urn veginn skýr. I>essi stutta skáldsaffa doktors Pálssonar er ein sú bezta, sem vér höfum lesið nú í langa tíð. Með því meinum vér, að hún er betur skrifuð en flestar samkynja sögur, sem vér eigum að venjast. Efni sögunnar er .rjramalt, en þó sí-ungt— vonbrigði í ástum, og hefir margur meistar- inn uni það skrifað. Enda er það ekki efnið sjálí't, sem gefur þessari eða nokkurri annari sögu verðmæti, heldur það, hvernig að með það er farið, eða hvernigi að höfundinumj tekst' að láta aðra sjá og finna það, sem fyrir honum vakir. 1 þessari litlu sö<ru tekst doktornum það sérlega vel. Lesandinn f.ylgir söguhetjunníi, Darell, þar sern hann í vetrar-hörku Norður- Manitoba berst við hríð, storm og úlfa til þess að ná heim til konu sinnar fyrir jólin, og það er eins og hún sé iifandi að berjast f'yrir ;um hans, og þó hefir hún líkleira aldrei ver- ið til. Hvað er það, sem gefur rithöfundi slíkt valdf Það er sál þess, sem ritar, íklædd orð- um, sem hinum ýmsu stigum hugsunarinnár eru samfeld. En skýr sálarsjón íklædd viðeig- andi orðum, er list. Málið á jiessari sögu, er hreint og áhrifa- mikið. - Stíliinn er þróttmikil og hreimfall málsins leikur í hendi þess, sem skrifar, svo að maður getur heyrt þunganið stormsins í skó«-inum, séð sólina senda geisla sína lit yfir hina ísþöktu sn.jóbreiðu vetrarins og fundið til myrkursins, þegar það legst yfir ferða- manninn og ferðahundana hans, langt úti í óbygðum. Lýsingarnar í sögunni eru margar góðar, simiar ágætar, til dæmis eins og þessi: "March! — Six huskies shake their shaggy bodies, leap into their collars and are off on the trail" (Sex úlf-hundar, með úfið hár, hlaupa í kraga sína og á stað eftir brautinni). Þarna fær maður skýra mynd af þessari at- höfn ferðamanna í hinum norðlægu héruðum Canada að vetrarlagi í örfáum orðum, sem margir mundu þurfa heila blaðsíðu til þess aí sýna, og mundu ekki samt geta gert það eins vel. I'ó oss þyki saga þessi góð, þá er það eitt atriði, sem vér getum ekki stilt oss um að minnast á með fáum orðum. Það er heim- konia DarelPs. Máttvana af þreytu dregst hann, eða öllu heldur skríður heim undir hús- :i. Inn um gluggann sér hann hvar konan sín situr í legubekk og hallar höfðinu upp að manni, sem heldur handlegsrnum utan um hana, og þau eru bæði sofandi. Rétt í svip logar heift upp í huga Darelis. Hann ymir þreytunni ,iog ^cngn^'að húsdyrun- um með hefnd í huga. En hikar, og spyr sjálf- an sig að þessum tveimur spurningum: A eg að dt'vða manninn, án þess að gefa honum kost á vernd brezkra laga? Er eg, Will Dar- i>á ekkert betri heldur en vsalingarnir, sem eg er að elta úti í óbyírðum f ( Darell er lögreglu- þjónn í sögunni). Svo sest hann niður á þröskuld hússins og deyr. Vill heldur gefa sísí Wiiite Maffi.e — dauðanum — á vald, held- ur en djöflinum. lívað sannanir hefir Darell fyrir því, að þessi maður inni í húsinu verðskuldi nokkra hegningu? Eða fyrir því að konan hans, sem hann ann hugástum, hafi verið honum ótrú, jafnvel þótt hann sæi þau sofandi í þessum stellingum? Hefði ekki verið heilbrigðara fyrir hann að bíða með að dæma—og drepa sig—-, þang- að til hann var búinn að fá,þá vissu? Islenzkan. " Ásíkœra, ylhýra málið, allri rödd fegra," Jónas Hallgrimsson. TJndarlega hlýtur þeim mönnum íslenzk- um að vera farið, er eigi unna móðurmáli voru, jafn dásamalega fagurt eins og það þó er. Margir unna því af alhug, nokkrir láta sig helgi þess litlu skifta, og enn aðrir, af ein- hverjum h'tt skiljanlegum ástæðum, kjósa á það feigð. Málsmenningin er spegill af þjóðlífinu. Þar er að finna traustustu samgöngutækin, er tengja hjarta við hjarta og'sáá við sál. Fag- urt og hreint mál, ber vitni um óspilta þjóðsál, en málsgrauturinn um þjóðarsora. Árið 1871, kom út ritgerð um framfarir Islands, eftir djvjphyggjunianninn Einar Á.S- mundsson í Nesi í Laufássókn. Tíitííerð þessi var sæmd verðlaunum og gefin vit af Hinu ís- lenzka Bókmentafélagi. Á einum stað, farast höfundi bæklingsins' þannig orð, um íslenzka tungu og reyndar jáfnframt málsmenninguna í heild sinni: "1. Tungumál, og er það þá allra fyrst oo; helzt móðurmál vort, íslenzkan, sem læra þarf vandlega. Þar til má telja kunnáttu í því, að lesa skýrt og skilmerkilega, að skrifa hreinlega og læsilega, með réttri stafsetninp; og aðgreiningarmerkjum, að vita allar reglur og lög málsins, að þekkja fa<rurt mál frá l.jótu, góð og íslenzkules: orð og orðatiltæki frá þeim, sem eru lakari eí5a útlenzk, og að geta samið lagleg bréf og smáritgjörðir um kunnugt efni. Mörgum, sem líta einungis á yfirborðið, sýn- ist ef til vill lítil þörf á að verja löngum tíma til að læra móðurmálið, og ætla, að allir ls- lendingar læri íslenzku sjálfkrafa svo vel, sem þeim nægir, en þetta er m.jög skakt álit, þótt það sé fremur alment. Allir, sem lagt hafa stund á mentun, vita hversu nauðsynlegt er að læra að minsta kosti eitt tungumal rækilega og vandlega, af því það kennir mönnum jafn- framt að hugsa skipulega. Sá sem vill eða þarf að vanda ræðu sína eða rit, en hefir eigi lært málið reglulega, kemst oft í vandræði með að velja orð eða orðatiltæki, og hlýtur að g.jöra það af handahófi eftir ól.jósri tilfinningu; getur því varla farið hjá því, að hann br.jóti óafvitandi mjög oft móti reglum þeim og lög- um, sem málið er bundið, og mentunarskortur hans verði augljós öllum öðrum, sem betur kunna málið. Hver þjóð, sem nokkra þjóðern- istilfinningu hefir, lætur sér ant um, að halda sem hreinustu móðurmáli sínu, ekki einungis í bókum og ritum, heldur ástunda líka allir ment- aðir menn að tala daglega hreint og fagurt mál. Vér Tslendingar höfum hér að auki sér- staka hvöt til að láta oss ant um að halda máli, voru sem hreinustu, þar sem það og fornrit vor eru hið helzta, sem getur verið þjóð vorri til ágætis með öðrum þjóðum. — En þó að tunga vor sé nú í s.jálfu sér fagurt og átfrætt mál, þá má þó enginn, sem vill leita sér mentunnr og menningar, láta sér lynda að kunna hana eina."------------ Glatist virðingin fyrir fegurð málsins, hef- ir verið höggvið ónotalega nærri tilvcrurétt- inum sjálfum. Afklæðist einhver sjálfum sér, hvað verður þá eftir? Framtíðarvelgengmin grundvallast á trúmensku við eðli og ætt. Heima á ættjörðinni á íslenzk tunga eilíft líf fyrir höndum, og hérna megin hafsins, — í dreifingunni vestrænu, lifir hún enn um lang- an aldur, nema því að eins, að andlega fata- skifta-stefnan verði ofan á og talsmönnum hennar auðnist að fá samþykta vantrausts- yfirlýsingu á sáttmálsörk íslenzks þjóðernia :' heild sinni, sem þó er reyndar ekki Ííklegt. E.P. J. Að eins rödd. -------------"Eg er rödd þess, sem hrópar í eyði- mörk." ÞaS er vitnisburður hins göfuga aSventu- manns, Jóhannesar skírara, um sjálfan sig. ÞaS er nokkurs konar grafskrift, sem hann meS heilögum anda yfir sálu sinni setti á minnisvarðann andlega yfir sinni óþektu gröf. Æfinlega, þegar kynslóðir hinna líðandi og komandi alda hugsuöu um marin- inn, sem af guöi var kjörinn til aS rySja frelsaranum braut inn í mannfélagiS og hjörtu einstaklinganna, skyldi þessi áskrift blasa viS augum þeirra á minn- isvarðanum: Rödd, sem hrópar í eySimörk. AS eins rödd. Hrópandi rödd Guðs, en ekkert meira. — HvaS þýSir það að vera annarleg rödd? Það getur þýtt bæði gott og ilt. Það getur verið eitthvert hiS allra göfugasta einkenni á mannlegu lífi, aS vera annarleg rödd; en þaS getur lika verið þaS, sem hér um bil er fyrirlitlegast af öllu. Alt er undir því komið, hvaS hin annarlega rödd talar. Og það, hvað hin annarlega rödd talar, er auðvitað undir því kom- ið, hver það er, sem stendur á bak við röddina, hver sá andi er, sem hinn talandi maSur er innblásinn af. Það getur veriS góSur andi, en þaS getur líka verið illur andi. ÞaS getur veriS GuSs andi, en það getur líka veriS heimsins andi. Sannleikurinn er sá, að maðurinn, hinn góði maður og hinn vondi maður, eru nokkurs konar hljóSpípa, sem einhver ósýnileg per- sóna er jafnt og stöSugt aS blása á. Eg segi ekki meS því, aS maðurinn sé ekkert annað en hljóðpípa. Eg held því ekki fram, að orðin, sem út ganga frá hinum einstöku mönnum, sé ekki þeirra eigin eign. Eg neita því engan veginn, að syo og svo mikið af per- sónulegu sjálfstæði liggi á bak við raddirnar eða orð- in, sem hinir einstöku menn látá til sin hyera. En engu að síður fullyrði eg það hiklaust, að samlíking á talandi mönnum við hljóðpípu, sé í alla staði hæfi- leg og rétt. Eg tel nærri víst, aS sumum þyki þessi samlíking alt annað en virðuleg, með því virzt getur, að með þessu sé gefið í skyn, aS engin sjálfstæð hugsan liggi nokkurn tíma til grundvallar fyrir orð- unum, sem menn tala, eða röddinni, sem menn á ann- an hátt—með lífsstefnu sinni og breytni—láta út frá sér ganga. Og svo man eg vel eftir því, að menn kirkjunnar og hinnar kristilegu trúar liggja stöðugt, og þó líklega aldrei eins mjög og á þessum tíma, undir brigslum frá andstæðingum þeirra vanrtúar- megin fyrir það, að þeir sé yfir höfuð að tala horfn- ir allri sjálfstæðri hugsan; lífsskoSanir, sem birtast í trúarjátningum þeirra, sé eins og annað lánsfé, hugs- an löngu liSinna kynslóða, sem þeir hafi rannsóknar- laust og skilningslaust tekið við og í sig látið, og að þeir ]>annig að því leyti, sem þeir i andlegum efnum láti nokkuð til sín heyra, sé í rauninni ekkert annað en annarlegar raddir eða það, sem þegar var nefnt, hljóðpipur. Og um leiö og andstæöingar kristinnar kirkju halda þessu brigsli á lofti, hrósa þeir sjálfum sér hástöfum fyrir það, bvaS mikiS sé um andlegt sjálfstæSi, og þess vegna líka um rannsókn og frelsi og framfarir, þeirra megin. En auðvitaö er þetta ekkert annaS en mont, eSa reykur, sem reynt er til að blása í augu almennings, til þess aS blekkja sem flesta. Þal5 er alveg óhætt að slá svörtu striki ofan í vitnisburðinn, sem allur þorri af vantrúarmönnum nútíðarinnar, aö minsta kosti hinna íslenzku vantrú- armanna, eru að gefa sjálfum sér fyrir persónulegt sjálfstæSi. Óhætt að fullyrSa, að ekki ein einasta af þeim vantr.úarröddum, senj þér, tilheyrendur góðir, hafið heyrt — og vitanlega hafa nálega óteljandi slikar heyrst vor á meðal i seinni tíð, — sé fædd af sjálfstæSri hugsan í sálum þeirra, sem hún hefir út gengiS frá til ySar. ÞaS voru alt af einhverjir aSr- ir, gáfaSir menn eSa heimskir menn, i- nálægum eða fjarlægum tíma, sem til sín létu fieyra stærra eða minna brot af boSskap vantrúarinnar fyrir munn þessara náunga ySar. Þér heyrSuS meS öSrum orð- um að eins annarlegar raddir, vantrúarraddir, sem búnar voru áður að ganga eins og húsgangar mann frá manni, frá einni kynslóS til annarar, ef til vill í hundraSasta liS, en gáfu sig, þegar þér heyrSuS þær fyrst, út fyrir spánýjan sannleika, nýja opinberan hinnar frjálsu hugsunar og hins andlega sjálfstæSis MeS öSrum orSum: Mennirnir, nálega allir, sem slikar raddir létu til sín heyra, voru ekkert annaS en hljóSpípur. ' Vinir mínir, þér eruS allir að meira eða minna leyti hljóSpipur. AS því leyti, sem raddirnar, er frá ySur útganga, eiga sinn fyrsta uppruna fyrir utan yður, eruð þér aS eins hljóðpípur. A^al-atriöio er, að það sé sannleikur, sem talar í röddinni, eða a<5 andinn, sem blæs í" hljóðpípuna, sé andi sannleikans, hinn heilagi andi GuSs. Þá verSur það virSulegt að vera það, sem Jóhannes sagðist vera og var — rödd, að eins rödd. Og svo að sjálfsögðu þaS meS, sem lika var einkenni á þeim manni: að hafa svo hjart- anlega tileinkað sér röddina, að hún sé í fullkomnum skilningi manns persónuleg eign. Og nú skal eg þá í þessu sambandi minna yður á eitt í hinum kristilegu barnafræðum vorum: Heilög ritning er innblásin af Guði; í æðri skilningi en nokk- ur önnur bók innblásin af GuS, i alveg sérstökum skilningi, trúarlega og siðferðilega, guðinnblásið rit- safn. [>að liggur í hlutarins eðli, samkvæmt trúar- mefivitund jgjörvallrar kristninnar. Og ritningin vitnar þaS sjálf beinlínis, þar sem hún, þegar hún er aS tala um hiS ritaSa trúarorð, segir, að hinir helgu guösmenn hafi talað tilknúSir af heilögum anda (2. Pét. 1, 2\). ÞaS má meS fylsta rétti heim- færa upp á þá alla þessi orð aðventumannsins um sjálfan sig: "Eg er rödd, sem hrópar í eyðimörk". GuS talar í gegn um þá alla. Þeir eru hans hljóð- pípur. Röddin, sem heyrist gegnum pipuna, hverja einstaka, var í fullkomnum skilningi Guðs rödd. En þó aS rödd Guðs tali í gegn um hverja einustu bók ritningarinnar, út úr hverjum kapitula og hverju versi. ]>á kemur margbreytileiki höfudanna, hin persónu- lega einkunn hvers einstaks höfundar, þar svo skýrt fram, sem mest má verSa. Mannsandlitin ólíku, hinna ýmsu höfunda, víSasthvar auSþekkjanleg á ])vi, sem eftir þá liggur ritaS í því helga ritsafni, eins vist og þaS er kunnugt af sögunni, aS þeir hver um sig komu fram í lífinu sem dýrðlega sjálfstæSir menn. Einstaklingseðli þeirra var ekki útþurkaS meS aSventuboSskapnum, sem þeir báru fram fyrir heim- inn í Drottins nafni, heldur þvert á móti var því lyft upp í hærra veldi. Þeir nutu sin sem einstak- lingar, sem sjálfstæðar, frjálsræSi og skynsemi gædd- ar verur, margfalt betur fyrir trúarþjónustuna þeirra hvers um sig, heldur en annars hefSi getað orðjS. Og þetta sé þá líka ySur öllum, bræður og systur, ógleymanleg lexia fyrir lífið. ÞaS er gott og göf- ugt aS vera maSur sjálfstæSur. Og eg vildi af hjarta hvetja yður alla og allar til þess aS lifa fyrir þá hug- sjón. En kristindómurinn, lifandi kristindómur, í hjörtum ySar, er lang-bezta tryggingin fyrir því, að einstaklingseðli yðar, það, sem bezt er til í hverjum einstökum, nái að njóta sín, leysist úr álögum synd- arinnar, frelsist úr böndum dauðans. Það er ekki unt að hugsa sér sjálfstæðari mann, en aðventumanninn Jóhannes, manninn, sem vitnaði um sjálfan sig, þá er frægS hans stóS sem hæst, aS hann væri aS eins rödd þess, er hrópaði í eyðimörk. Leyfið Guði, allir, að tala í gegnum yður. Látið yður eigi óvirðing aS því þykja, aS hinn heilagi kærleikur hafi ySur fyrir hljóðpípu, aS andi yðar gangi upp i GuSs anda, að röddin, sem út frá ySur gengur í líf- inu, sé GuSs rödd. Þér verSið smáir þá, í yðar eigin augum, og alt af minni og minni eftir því, sem lengur líður á að- ventutímann og þér lifið yður meir og meir inn i hinn heilaga aSventu-boðskap kristindómsins, ¦— segjandi í hjörtum yðar eins og Jóhannes: "'Hann— frelsarinn—á að vaxa, en eg að minka" (Jóh. 3, 30J. En í því ástandi getið þér séS dýrSina Drottins æ skýrar og skýrar fram undan ySur og vonglaðir hugs- ;im eilífðina eins og góðu börnin um hin komandi jól. - J- Bj.—GuSspj.mál, 4. sd. I aí5v. ií Barn er oss fœtt" Jólavers • Eftir P. K. Johnson. Sjá. enn eru komin ein Jcsú-jól— Ó, játi nú sérhver maður: Að hvergi er friður, og hvcrgi er skjól, Og hvergi neinn griða staður, IJvort hátt eða lágt um heimsina ból. Sé lierrann cnn útskúfaður! H«mtmmtttmrnrmmtmmmwumm«mttmm«?m»:mm»:t "Því að barn er oss fætt, sonur er oss gefinn, á hans herðum skal höfðingjadómurinn hvíla, nafn hans skal kallað: undraráðgjafi, guShetja, eilífðarfaðir, friðar- höfðingi. Mikill skal höfðingdóm- urinn verða og friðurinn engan enda taka á hásæti DaVíðs og í konungríki hans, til þess að reisa það og efla 'með réttvísi og rétt- læti héðan í frá og að eilífu. Vandlæting drottins hersveitanna mun þessu til vegar •koma." Es. 9.6,7. Hinn mentaði heimur talar mik- ið ufm trú. petta er þó vantrúar tími. Alt er vefengt, trú verð- ur að lúta skilningi, og menn kalla stundum skilning sinn (sem stundu'm væri réttnefndari skiln- ingsleysi) trú. "Hinn óguðlegi segir: "þar er enginn guð". Mikill hluti mentuðu þjóðanna segir þetta. "Hinir óguðlegu", segir drottinn "hafa engan frið." Heim- urinn er friðlaus. Að eins það er nóg til aö sanna óguðleik hans. Mikill hluti vnentuðu þjóðanna segir eins og þar stendur: "Komið hinum heilaga í ísrael burt frá augliti voru." Es. 30. 11. Eða þá eins og þ'eir sögðu forðum: "Burt með ihann." Stærsta þörf hei'msins er trú á frelsara, frelsara, sem frelsað getur frá synd, blóðsúthellingum, bardögum, siðspillingu, glæpum og öllu því, setm er að tæta mann- kynið í sundur. Frelsara, sem grætt getur sundurflakandi þjóð- ir brætt hatursísinn frá augum manna, molað og brætt stein- hjörtu einstaklinganna og lyft sökkvandi hei'mi upp úr örvænt- inga hyldýpi upp á sólríku vonar- hæðirnar, og látið þær sjá guðs dýrð. Þegar sá gamli heimur, sem trúað hafði verið fyrir sannleik- anum, hafði náð því spillingar hýmarki, að Ihann ihrópaði: "Burt með hann, burt með sannleikann, þá var þörf á að prédika frelsara, enda var hann þá líka prédikaður með þeirri djörfung og frelsis- krafti, sem jafnvel bræddi "járn- eðli" Rómaríkis. Eins og örin f ór sá boðskapur út um heim- inn, klauf helrraúra heiðindóms og gyðingdó'ms, lamandi hverja mót- spyrnu, og fór áfram sigrandi til þess að sigra. En það voru sann- anir á baki við þenna boðskap. Gamli Páll prédikaði þann Krist, sem kom sa'/nkvæmt ritningunum. Það var ekki gott að hrekja þann sannleika, að þessum Kristi hafi verið spáð á alla vegu, mörg hundruð árutm fyrir fram. Eg held að spádómarnir verði erfiðasti liðurinn fyrir vantrúar manninn að afmá úr frelsisráð- stöfun guðs. Heimurinn hei'mt- ar sannanir. Prédikum þann Krist, sem kom satmkvæmit ritn- ingunum. Því var spáð: Að Jesú mundi fæðast. Es, 9, 6. Hvernig hann mundi fæðast, Es. 7.14. ........ ............ Hvenær hann Vnundi koma fram Dan. 9, 25. (Dæmið er auðreikn- að). — Af hvaða kynkvízl hann mundi fæðast, Es. 11. 1. Hvar hann mundi fæðast Mika, 5. 1. Hverjar viðtökur hann mundi fá, Es. 53. v. Hvaða verk hann 'mundi vinna, Es. 61, 1—3. ............ Hvernig hann 'mundi verða svikinn af sínum, Sálm. 40, 10. Hverníg hann 'mundi verða seldur fyrir 30 sikla silfurs, Sak. 11. 12. Hvaða meðferð hann mundi sæta, Es. 53, 7. Hvernig hann mundi bera hana, Es 53, 8. Hvernig thann yrði dæmdur og píndur, Es. 53, 8. Hann mundi talinn 'með illræð- ismönnum, Es. 53 12. Hann mundi verða lí'flátinn, Es. 53, 8. Hvernig hann yrði jarðaður. Es. 53 9. Hvaða orð hann mundi tala á krossinum, Sálm. 22, 59, 22. Hvaða álit böðlarnir mundu hafa á honum. Es. 53. 4. Hvernig kastað yrði hlutkesti u'm kyrtil hans, Sálm. 22? 19. Þetta eru að eins nokkrir af þeim 'mörgu,. Höfundar nýja testamentisinis vitna að minsta kosti 14. sinnum í einn einasta kapítula ga'mla testamentisins, 33 kap í spádómsbók Esajasar. Og oft mætir maður þessum orð- u'm í Nýjatestamentinu: "Þetta skeði til að rætast skyldi ritning sú." Spádómur sá, er grein þessi byrjar á, hefir ræst að mestu leyti hitt mun vissulega rætast. Barnið er oss fætt, og sonurinn oss gefinn, nöfn hefir hann borið, 'mikill hefir höfðingdómurinn ver- ið og meiri mun hann verða, hinn endalausi friður er þó ekki enn ,þá fenginn, enda ekki sá tími ko'minn þá konungurinn mun segja: "komið þér elskuðu föður míns og eignist það ríki, sem yð- ur var fyrirbúið frá grundvöllun hei'msins, en sá tími kemur og gott er að geta trúað því, að það komi friður, sem engan enda muni taka. ¦r pað er talað í þessu'm spádómr um hásæti Davíðs, og er það eðli- legt því að Davíð var einn af þeim? sem fékk fyrirheitið u'm sæðið,'* afkvæmið. Hlutirnir eru ekki í lausu lofti hjá guði himnanna. pað er alt út reiknað alt fyrir- hugað og það á réttutm tíma. Þess vegna er og talað um fylling tím- ans. Fyrir nálægt fjögur þús- und árum var fyrirheitið gefið um sæðið. Svo liðu rú'm tvö þúsund ár og það var vandlega endurtekið í sáttmála við Abraham. Svo liðu önnur tvö þúsund ár, og sæðið kom, nú eru bráðum liðin aftur iþriðju tvö þúsund árin. Eigu'm vér að búast við einhverju merkilegu? En til þess að sjá betur ná- kvæmnina í hlutunum, skulum vér athuga þetta ofurlítið betur. Það var að kvöldi dags, að drottinn fyrst gaf fyrirheitið um sæðið. Sjá 1. Mós, 3. 8. 15. Það var að kvöldi dags, að drottinn gerði sáttmálann við Abraham. Sjá 1. Mós. 15, 17, 18. pað var að kvöldi dags, að drottinn leiddi lýð sinn út úr þrælahúsinu, Egyptalandi. Sjá 2. Mós. 12. kap. pað var að kvöldi dags^ sem lof- aða sæðið ko'm í fylling tímans. Sjá Lúk, 2, 8. Það var að kvöldi dags, sem frelsarinn, hið sanna páskalamb, dó á krossinum. Það var rétt fyrir sólarlag, að Abraha'm hlutaði sundur nokkur fórnardýr að boði drottins, en þegar að sól var runnin og myrkt var orðið kviknaði í fórninni og drattinn gerði þá sáttmálann við Abraham. petta var árið 1921 fyrir Krists burð. Nákvæ'mlega 430 árum síðar .(Sjá 2. Mós. 12, 40, Gal. 3, 17.) slátruðu Israels- menn páskalambinu í Egypta- landi, þann sama dag, se*m drott- "inn hafði gert sáttmála við Abra- ham. peir slátruðu lambinu rétt fyrir sólarlag og fóru svo út úr landinu uim nóttina. Þetta var árið 1491 f. Kr. nálægt 1525 árum síðar dó Kristur á krossin- um skö'mmu fyrir sólarlag. Sá, sem með frekari nákvæmni vill athuga þessa °S aðra fleiri liði fyrinheitsins mikla um "sæð- ið," ihlýtur að komast að raun um, að það þarf 'm«ira en meðal van- trú til þess að loka sjón sálar- innar fyrir binum jguðdómlegu ráðstöfunum og framkvæmdum, se'm hér er um að ræða. Heimurinn hefir reynt bæði trú og vantrú. Skærustu sólskins- blettir 'mannkynssögunnar eru þó tímabilin þá sönn og Hfandi trá befir tengt hjörtun bræðrabandi. Vantrúin fjarlægir mennina guði. Trúin lyftir þeim upp til Guðs. Vantrúin gerir Hfið kalt og kær- leikslaust. Trúin gerið það blitt og kærleiksríkt. Vantrúin ger- ir menn freka. Trúin gerir þá auð'mjúka og hógværa. Van- trú gerir menn ágjarna. Trúin gerir menn fórnfúsa. Vantrúin skapar myrkur, kvíða, efasemdir, óþreyju, kulda og stríð í sálunni. Trúin kveikir ljós, líf, yl, bjartar vonir, lífsgleði, róse'md og ótrufl- EIMSKIPA FARSEÐLAR frft íslandi um Krlstjanlu í Noregl og Kaupmannahöfn í Banmiirku, hlnum agætu skipum Soandinavlan-Americaja nnvinnar. Fyrir- fram greidd farbrPf gefin út til allra JarnbrautaretötSva í Canada. ins 8 daga fr.1 Kristjaníu til Halifax; 0 daga fi-A Kaupma hi'.fn. Sig-liagar: "(isi'ar II" 6. marz, "Unlted st.-iles" 3. april, ted States" 15. maí og "ITelig oiav" 29. !-þegar<'min öll upp :i þaB allra fullkomnasta. priðja farrými hreinasta fyrirtak. )i:i](1 hiC bezta. Yfir fjörutfu ára reynsla, i farbeg.iaflutningum. Eimskipafélag þetta lætur ekkert til sparaB, atS farþegum líísi allra lie/.t. Scandinavian American Line, 123 S 3rd St. Minneapolis, Minn.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.