Lögberg - 24.03.1927, Blaðsíða 3

Lögberg - 24.03.1927, Blaðsíða 3
LÖGBERG, FIMTUDAGINN 24. MÆZ 1927. Ila. S l Konungsþjónus.u, i Eftir Aðalstein Kristjánsson. XI. Kristilegt félag ungra manna frá Canada og Bandaríkjunum, hafði vcitt mikla hjálp, og sýnt mikinn dugnað, í Lundúnaborg og fleiri borgum Englands og Sfcotlands, þó flest af starfsfólki þeirra. væri á Frakklandi. Félög þessi höfðu haft mikinn viðbúnað, til þess að veiia hermönnum fæði og húsnæði um þessi jól. Stórar byggingar höfðu verið reistar og tjöld. Fhntíu þúsund hermenn borðuðu jólamat hjá í'élöirum þessum í Lundúnaborg. Brezka stjórnin skamtaði enn allar lífsnauð- synjar, því annars hefði orðið vistaskortur. í'jóðin varorðin því svo vön, að undan því var ekki kvartaS. Eíka fólkið, aðalsmenn og kon- ungshirðin laut þar sömu lögum og lífsreglum, eins og fátæklingar. Hverjummanni var mælt og vigtað. Veitingahús gerðu áætlanir um tölu gesta. Þetta fyrirkomulag varð til þess, að Banda- ríkja- og Canada félögin höfuð rausnarlegri veitingar, því að þau höfðu nægilegar matar- byrgðir, og sykur og ávexti, sem Englendingar voru mjög fátækir af. Eins og áður hefir verið tekið fram, þá spöruðu Englendingar ekkert til þess að .sýna hermönnum og öllum gestum sínum alla þá greiðvikni og góðvild, sem kring- umstæður leyfðu. Fyrir tilstilli Canadadeildar Kristilegs fé- lags ungra manna, þá var mér boðið að dvelja hjá gamalli læknisekkju um jólin. Var þar annar hermaður í boði með mér, frá Saskat- chewan, Canada. Eftir að eg hafði neytt morgunverðar, á að- fangadag jóla, þá tók eg mér far með neðan- jarðarlest til Hammersmith, sem er í vestur- hluta Lundúnaborgar. Læknisekkjan, sem mér hafði verið boðið að dvelja hjá,- bjó þar með dóttur sinni. Höfðu þær mæðgur dvalið mörg ár í Suður-Afríku, læknirinn hafði verið þar í stjórnarþjónustu, þegar hann lézt. Var okkur þarna vel fagnað. Það leyndi sér ekki, að allur mögulegur sparnaður var þar við hafður. Þetta var fyrsta húsið — fyrsta hcimilið í Lundúnum—, sem eg kyntist, þess vogna veitti eg öllu nánari ef tirtekt. Borðbún- aSur, bókasafn, og allur húsbúnaður benti til þess, að þarna hcfðu verið talsverð efni. En það var eins og fólkið væri í efa um, hvort óhætt væri að neyta þess, sem á borð var borið, að svangra manna sið. Þetta kom ekki til af nizku eða smásálarskap. Undanfarna marga mánuði —undanfarin tvö eð þrjú ár, þá var 'þa'S orðin föst regla, í flestöllum Evrópulöndum, sem í stríðinu tóku þátt, að spara, "að draga af sér mat," eins ogkomist var að orði á íslandi, til þess að senda hermönnum, sem í stríðinu voru. Jólatré var reist í þessu húsi á jóladags- kvöld. Voru þar milli tíu og tuttugu manns í boði, og voru veitingar þá fremur góðar. Var okkur, Canada-gestunum, sýnd sú góðvild og hugulsemi, að við meStókum gjafir af jóla- trénu, eins og vinir og ættingjar þeirra mæðgna. A jóladag fór eg að skoða hina frægu West- minster Abbey kirkju, þar sem konungar Breta eru krýndir, og þar sem þeim hefir verið sýnd- ur sá heiður, þegar þeir ekki lengur geta setið eða staðið undir kórónunni, að hinar jarðnesku leifar þeirra hafa verið grafnar mitt á milli skálda og listámanna af Guðs náð. — Nú bíða menn eftir því, að fá að vita, hverjir e'ru félag- ar þeirra hinu megin. — Þennan jóladag var svo mikil aðsókn að kirkju þessari, að margir hrósuðu happi að komast þaðan með óbrotin bein, og sál og lík- ama undir einni og sömu stjórn. Eftir hálf- tíráa erfiðisvinnu og stympingar, og hátíðlegá vinsamlegar hrindingar, náði eg annari hendi í útidyrastaf.þessa sögufræga, "veglega" must- eris. Þá var eg búinn að gleyma bæn þeirri, sem eg í auðmýkt, Iítillæti og lotningxi, hafði tekið saman mínum jarðneska konungi til dýrð- ar. Þegarsvo varkomið, þá sá eg þann kostmn beztan, og mér boðlegastan, að fara ekki lengra þann daginn, svo eg sneri til baka, en fór þang- að í kynnisferð síðar. Westminster Abbey-kirkjan var fyrst bygð snemma á sjöundu öld, af Sebert, konungi Austur-Saxanna. Henry III. er talinn að hafa bygt mestan hluta þessarar frægu kirkju, eins og hún er nú. Hið skrautlega bænahús, eða kapella, var bygð síðar, eða 1512, af Henry VII. Hinn frægi krýningarstóll var smíðaður fyrir Edward I. Steinn sá, sem er undir hásætis- eða krvningarstóli þessum, segja gömul munn- mæli að sé sá hinn sami, þar sem hinn "dygð- ugi" Jakob svaf og dreymdi hina sögufrægu drauma. Steinn þessi er 26 þumlungar á lengd, 16 á breidd og 11 þuml. þykkur. Bretakonung- ar hafa verið krýndir í Valhöll þessan síðan á seytjándu öld. s Tilkomumestu byggingamar í Lundnnaborg cru- St. Páls kirkjan og þinghúsið, þótt margar scu þar sögufrægar og merkilegar byggingar. Allmikill drvkk.iuskapur átti sér stað í Lnnd- únum um þes'si jól. Það var ekkert óeðlilegt, þegar athugað var, hvað hermennirmr hofðn orðið að líða og stríða. Margur hafði nm sárt að binda. Það, sem vakti bæði undrun og að- dáun, var það, hvað alt fór friðsamlega fram.. Ekki er það óhugsandi, að það hefði raskað ró —að sumum hefði ekki'orðið svefnsamt, ef þeir hefðu séð og skilið það, sem hulið var í djúp- inu. Því oft gcrði hin sama hugsun vart við siar, sem áður hefir verið tekið fram. Það var cíjis og frosnar elfur mannlegra tilfinninga væru að brjóta af sér ísinn. — Ef þeir hafa séð og skilið það, sem hulið var í þeirri hring- iðu, þá haf a þeir máske huggað sig við það, að "Iíeimurinn náðarkrafta geymir." Tugir og hnndruð þúsunda, á meðal her- mannanna, höfðu óskað og vonað, að þeim yrði gofið tækifæri til þess að taka Berlín. — Þeim fanst, að sigurvinningunum hafa verið spilt fyrir þeim — sigurgleðin eyðilögð; Þeir voru bæði hryggir og reiðir, — þeir voru heiftúðug- ir;— þeir voru hermenn, sem höfðu verið að berjast, — þeir höfðu verið að vega menn í fjögur ár. Þeir höfðu svo oft hugsað um sig- urvinningana, sem hinir þýzku höfðu unnið í byrjiui stríðsins. "Var þetta endirinn? Ekk- ert tækifæri til þcss að berjasf'einu sinni enn? Enginn hcrforingi að hrópa til þeirra framar: "Attcntion! March"? Þá'heldur ekkert gam- an að því, að syngja hcrsöngva, ef þeir hÖfðu ekkert tftkifæri til þess að bcrjast. Jú, það var livcriu orði sannara, að þcir þráðu friðinn, þeir voru fyiir löngu búnir að fá nægju sína af bardógum, nerua þeir, sem höfðu fyrir skömmu innritaat í hcrinn. , En þeir höfðu ekki náð til Vilhjáhns keisara, eða prinzlinganna, sona hans. Það var það tvent, sem þcir höfðu von- ast eftir í sigTirlaun ¦— að taka þá alla til fanga — ,já, cn hvað ætluðu þeir sér að gera við þá? Það var ekki til neins að segja neinum frá því nú, hvað þeir ætluðu sér. Vopnahlé hafði ver- ið samið fácinum dögum of fljóti Berlín hafði verið sania scm á þeirra valdi, þá hafði dreymt um hin skrautlegu borgarhlið opin, og þeir voru til.búnir að ganga með fylktu liði inn í borgina, — ogjþá var þeim bannað að halda áfram. — \ Hvað var þá næsU "að láta flá sig drotna háa"? — að byrja aftur þar, sem fyr var frá horfið? — að þjóna horrum þessarar jarðar fvrir sultarlaun — og "konungunum af Guðs náð"?— "Eg hitti marga Winnipeg-menn í Lundún- um. Sumir af þeim höfðu verið fangar á Þýzkalandi svo árum skifti. Þeirf voru nú á j heimleið. Eg sneri aftur til herbúðanna í Chatham þriðja janúar. Aður en eg yfirgaf Lundúna- borg, þá fór eg til ''Canadian High Commissio- ner", og bað hann að aðstoða mig til ]>css að fá lausir úr hernum. Hann tók því vel, en sagði, að eg yrði að öllum líkindum að bíða nokkrar vikur. XII. Flestir Islendingar, sem lengi hafa dvalið í útlöndum, skilja hvaða fögnuð það veitir, að f inna eitthvað íslenzkt,—að hitta gamlan '' sveit- unga." — Þcgar, af tilviljun, eða eftir langa lcit, maður mætir eða sér eitthvað af íslenzk- um ættum eða uppruna, þá mun sú tilfinning oftast gera vart við sig, að minsta ko^ti fyrst í stað, að það sé úr manns eigin sveit, hvaðan sem það er af landinu. En það getur líka valdiS svíðandi sársauka, að hitta gamlan "sTCÍtunga" — hitta gamlan vin, mitt í hring- iðu stórborganna, ósjálfbjarga, ellihruman, ein- mana og yfirgefinn. Það cr einkennilegur íslendingur, sem alist hefir upp í sveit á Fróni, ef honum hefir aldrei þótt vænt um hest, eða smalahund. Hvernig mundi þcr gcðjast að því, lesari kær, að hitta uppáhalds rciðhestinn þinn, sem áður bar þig yfir grundu græna, með hringaðan makka? Þá varst þú þér þess meðvitandi, að h'ann var einn nf þínum tryggustu vinum, fullur af fjöri og lífsgleði hoppaði hann út á hagann, þegar þú tókst út úr honum beizlið. Hvernig mundi þér líka það, að mæta honum blindum og útslitnum, gráum fyrir hærum, í einhverju kolaskoti stór- borganna, — ofanjarðar eða neðan? "Bjart- sýnis"-postularnir segðu, að það væri af öf- ugri lífs-skoðun, ef þér ékki léki hýrubros um ;brá við þess konar endurfundi. — Það var ekki minn uppáhalds reiðhestur, sem eg mætti þann- ig útlítandi, cn hvers reiðhestur var það? Oft varð mér starsýnt á íslenzku og rúss- nesku hestana í Chatham. Eg gekk stundum til ]>cirra, þar sem þeir stóðu á strætunum, oftast ¦ mcð lítinn f lutningsvagn í togi. Þeir eru hent- ugir fyrir alls konar smá-kaupmenn og fatand- sala. Það var einn góðan og eftirminnilegan ]>oku- og rigningardag, að eg var á gangi eftir einni af fjölförnustu götum Chatham borgar. Sá eg þá gamlan, úfinn og grettan Gyðing koma keyrandi t með föggur sínar eftir strætinu. llal'ði hann jar*psoKkóttan hest fyrir kerrunni. Mér varð ærið starsýnt á förumann þennan, — sérstaklega þó á jarpsokka litla, — það var eitt- hvað óvanalegt í sambandi vi^ þessa ferðafé- laga, sem dró að sér athygli mína. Hvað var ]>að? — Það var ekki um að villast, eg var þarna augliti til auglitis við íslending í nauð- um staddan. "Sokki litli" minti mig á hest, sem eg hafði þekt í fjalldölum Fróns, þegar og var lítill drengur. Mér fanst undir eins að við vcra gamal-kunnugir — mér fanst við vera ganilir vinir —uppeldisbræður. "Sokki" var magur og þreytulegur, og 'grár fy'rir hærum. Bg skoðaði hann nákvæmlega, Gyðingurinn var ekkert að i'lýta sér. Hann spurði mig, hvað eg héldi hann væri gamall. "Hann ernokkuð seig- ur, cn hivnn er blindur," bætti hann við glott- andi. ("He is a brick"). "Hann var svona, þeg- ar hann kom úr námunum — hann er líklega tólif eða t'jórtán ára," sagði hann. Eg kann ckki mikið að dæma um aldur hcsta. on eg þóttist vísíí um, að jarpsökki litli væri að minsta kosti tut<|igu, sennilega tuttugu^ og tveggja vetra. llann hafði verið vel upp alinn. Það var auðséð á byggingu hans og vöðvalagi, þótt lítið væri eftir af vöðvum. Einnig þóttist eg viss uni þatJ, aíS hann hafði verið rciðhcstur, af ginigulagi hans að dæma og hvernig hann bar^ til sitt fríða höfuð; — svipurinn var þreytuleg- ur, það var hófuðburður og ganglag, sem fyrst vakti athygli mína, þegar eg sá Gyðinginn koma keyrandi. — Jarpsokki litli hafði verið seldur til Englendinga, þeir höfðu sent hann í kola1- námur, þar sem hann hafði verið kviksettur cins og lifandi lík, í mörg ár. — Úr námunum unum var svo Sokki litli i'itloystur blindur. Eg bao Gyðinginn að selja mér Sokka. Eg ætlaði niéi- að útvega honuan varanlegan hvíld- arstað, í einni heræfinga skotgröfinni, sem var þar skamt frá, 'það var rétt byrjað að fylla þær upp aftur. Er hann virkilega blindur? spurði eg sjálfan mig, um leið og eg strauk honum um höfuðið. Hefir hann nokkra hugmynd um, að og cr íslendingur? Eg þorði ekki að tala ís- lenzku við Sokka, eg var hræddur um, að eg nmndi særa mann með því. Eg efaðist ekki minstu vitund um það, að eg gæti látið hann vita, að eg væri Islcndingur, ef eg talaði ís- lcnzku við hann. Ef eg "hóaði" eins og smal- arnir á Fróni — hann mundi kannast við það, þótt ekki kæmi liergmálið til baka — þarna voru engin í'.jöll. Sokki mundi kannast við það, ef eg lud'ndi nai'n lians. Það var enginn efi á því, að hann hafði verið kallaður "Sokki-'. Gyðigurinn stóð þarna skamt frá mér, hann skotraði til mín tortryggilegum, glottandi glóð- araugum. — Það fór um mig hrollur, hann hélt að cg væri að narra sig. Við dauða sínum gat hann búist, hvonær sem var, on að nokkur jarðarbúi væri svo heimskur, að gefa gull fyrir blindan, útslitinn, gráhærðan, íslenzkan klár, það var ekkert verzlunarvit í því — og annað on verzlunarvit átti engan rétt á sér á þessu. torgi. — Skcð getur, að hermennirnir hafi einhvern tíma glettst oitthvað við karltetrið og dót hans. Ekki dcttur mér í hug að efast ufa það, að- Gyðingurinn hafi nokkurn tíma gleymt að leggja "hans hátign" Georg V. liðsyrði r bæn- um og bænahúsum. En eg er nærri því viss um, að hermennirnir hafa stundum verið hafðir þar útundan. — Eg var í enskum einkennisbúningi, Gyðing* urinn vissi hvað lítið kaup þeir fá. Stéttar- bræður hans í kauptúnum og borgum Englands og Skotlanda voro því kunnugri en flestir aðr- ir, hversu margtkað hermennirnir lögðu á "metaskálár fyrir fáeina silfurpeninga." Hver sem ástæðan hofir verið, þá vildi hann ekkert tala við mig um sölu á jarpsokka. Eg.spurði hann, hvar hann ætti heima, eða hvenær hann mundi verða þarna á ferð aftur; hann glotti og hristi höfuðið, sem svar við spurningum mínum. Hann sagðist "kannske verða þarna á ferð síðar", en stund og stað vildi hann ekki ncfna. Hann trúði mér ekki, hélt að eg væri að skopast að sér og föruneyti sínu, — hann vildi losast við mig. — Svo keyrði hann á stað, — eg labbaði frá "Sokka" litla og okkur var báðum dimt fyrir augum. — . XIII. Eins og áður Jiefir verið getið um, þá hafði k eg sótt um lausn úr hernum. Þetta sama kvöld var mér tilkynt, ásamt fleiri hermönnum, að næsta morgun yi-ðum við sendir til Kristalls hallarinnar í Lundúnum, og þar yrðu af okkur leystir rembihnútar "hans hátignar." En eg hafði ásett mér að hafa upp á Gyð- ingnum aftur, til þess að frelsa "Sokka". Ef eg hafnaði þessu boði—þessu tækifæri, þá var með öllu óvíst, að mér hepnaðist að fá mitt konunglega vistarband leyst, þar til eftir fleiri mánuði. A GySinginn "gangandi" var ekki gott að treysta, það var alveg eins líklegt, að hann sæist þarna aldrei framar. Eg vildi ekki verða niðurseta Georgs V., úr því að útséð var um það, að eg kæmist á vígstöðvar — þegar friður hafði verið saminn. Svo eg afréði að taka þctta tækifæri en þá var líka útséð um það, að eg gæti hjálpað jarpsokka gamla. Þegar eg yfirgaf Chatham næsta morgun, þá var'eg að hugsa vrm "sokka" — blindan, út- slitinn íslending í Gyðinga höndum. Vel var það mögulegt, að hann myndi eins vel eftir æskustöðvum sínum eins og eg. Hafði hann verið uppalinn í heiðardalnum mínum? Eg er alveg búinn að gleyma eyrnamarkinu, — hvers reiðhestur var hann? — Eg var snögglega vakinn upp úr þessum hugleiðingum, við óp og hróp, og andfælur sveitarforingjans. "At-tenti-on', March!' hrópaði hann með ámátlegri, drynjandi rodd. Undirfolngi þessi átti að fylgja okkur til Krist- allshallarinnar, som nú var notuð fyrir skrif- stofur. Ekki þurfti eg að óttast það, að eg sæi þar blindan, íslenzkan klár. En ekki var það ómögulegt, að eg kynni að mæta þar oinhverj- um, sem þjáðist af sjóndepru, eða hefði máske alveg tapað sjónvnni í "lýðst.iórnar þiónustu." Þegar eg kom til Kristalls hallannnar, mætti cg þar heríækninum frá Astralíu í dátabúningi. Hvers vegna hafði hann tapað undirforingja- stöðunni ? XIV. ¦ SIR BASIL THOMSON, Yfirmaður leynilögreglunnur brezku, 1913—20, —yfirmaður hins heimsfrœga "Scotland Yard" Eg hafði eitthvað lesið um Basil Thomson, áður en og kom til Englands. E^tir að eg kom þangað, þá hcyrði eg oft talað um hann. " Já, Basil Thomson hefir getið sér frægan orðstír, í viðureign við vikadrengi Vilhjálms keisara á strvðsárunum." Það var ekki auðvelt fyrir mig að vita, hver þessi undramaður var, fyrst þcgar cg heyrði hermennina tala um hann. Þoir mintust hans á dularí'ullan hátt, rétt eins og ef hann tilheyrðieinhverju mahnfélagi, sem okkur Væri lítið kunnugt um. Það var minst á talsmáta og orðfæri Englendinga hér að fram- an, hversu tilbreytilegt það væri. — Hl.ióðskraf linrmannanna og augnatillit vakti hjá mér smá- smugulega forvitni, þogar þeir voru að henda á milli svn "gælunöfnum" um margra alda göm- ul fangahús og aftökustaði, scm áttu langa og blóði-drifna sö'gu. — Basil ThorAson hafði auk- ið mikln við sögu þessara fangahúsa og aftöku- staða, á stríðsárunum. — Það er fremur sjaldgæft, nú á tímum, að hoyra roglulega vel sagðar sögur. Þó menn scu nv'v stafrofsfróðari, hafi fleiri orð sér til aðstoðar, oru þoir frcmur fáir, sem fara vel IVIOI? Betra korn or hærra verð fæst sé alt smut eyðilagt. Pundskanna af Standard Formal- dehyde nægir í 40-50 bush. af hveití. Þér getið reitt yður á hreint útsæði, auk þess flýtir Formatdehyde þroska hveitlsins. Saið sama dag og þér hreinsið útsæðið. Hreinsið áhöldin öll með Formaldehvde- hlöndu. Standard Fromaldehyde er ágætt fyrir hafra, bygg og annað korn. Sömu- leiðis kartöflur og garðávexti. Selt í t p. og 5 p. könn. og stórslött- um hjá öll. kaupm. með þá fornu list. Ef borið er saman við það, t þegar sagðar voru sögur cins langar og Njála og Egilssaga, og sagðar af þeirri list, að öllum var vel skemt. Skommu eftir að stríðið var afstaðið, veitt- ist mér tækifæri að hlusta á Basil Thomson. Það eru engar öfgar, að hann er snillingur að scgja sögur, enda er efni hans tilvalið, til , þess að kitla og æsa ímyndunarafl flestra. Smá- brot og stórglæpir, sevn framdir hafa verið á vnóti gömlum venjum og siðalögnváli, cr ljúft umhugsunarefni — gott að muna, þægilegt til frásagnar. Fjöldinn lætur ótvírætt í ljós van- þóknun sína yfir sögum, sem illa fara. Þó hafa hinir sömu innilega ánægju af þvv', að heyra sagðar sögur af glæpamönnum, eins og þeir . væru ekki mannlegar verur. — Að njósna um óvinina — um nágrannana, nioð ölluvn þeim áhygg.juni, stíði og striti, sem því fylgir, er jafngamalt oins og lífið á jörðunni.^ Fuglar loftsins og dýr merkurinn- ar, eru alt af að njósna. Hætturnar eru ótel.j- andi. !Ætli mannkynið hafi ekki enn meðferð- is helzt til mikið af tortrygni dýranna? Það er oft getið um njósnara í fornum sög- um, á stríðsárunum. En lærðir og æfðir leyni- lögregluþjónar voru þá ekki þektir. Aldrei hafa njósnarar verið eins mikið notaðir. eins og í þessari síðustu styrjöld. Öll jörðivi var tafl- borð þeirra, ekkert var sparað, senv vísindin og vnannlogur skihiingur var mcgnugur að veita þeim til aðstoðar. A fyrstu áruvn strvðsins, þá voru þýzkir njósnarar flcstum öðrum snjallari, ba>ði í Evrópu og Ameríku. Njósnarvefur þeirra var ofinvv cngu síðvvr í kring um lýð- veldisforseta, hcldur cn ráðg.jafa konunganna. Sbr.: "All ín a Life Time", eftir Henry Mor- gcnthau, sendiherra Bandar,k,janna til Tyrk- lands. "Barátta við njósnara", í The World's Work", og fleira. " Ef eg væri spurður, hvaða hæfileikar væru þýðingarmestir, fyrir ötulan njósnara, mundi eg svara, að hann fyrst af öllu þarfnaðist að vita nokkuð um alla skapaða hluti undir sól- unvii," 5egir hinn slungni Basil Thomson. — "Enginn getur vitað fyrirfram, hvaða stöðu eða starf or hoppilegast fyrir n.iósnara að vol.ia sér, til þess að reka fyrirskipanir og erindi giftusamlega. Lærdómur leynilögregluþjóna er svo margbrotinn og dulav*fullur; þótt margir séu kallaðir í þann skóla, þá eru hinir útvöldu fremur fáir." ótti og áhyggjur eru fósturforeldrar tor- trygni og hjátrúar.—Magir sönnuðu með fram- komu sinni á stríðsáruvium, að þessu var þann- ig varið. Ekki þurfti annað, evv að gofa tor- tr/gniskreddum þeirra svolítið af fcrsku lofti; ])(^'ir, som haldnir voru af þeim vandræðum, sáu hvað meiningarlaust og marklítið það va.r. "Einu sinni komu hjón til mín, til þess að klaga útlcndan þjón, í einu af hinum stærri gistihvísum í Lundúnum," sogir Basil Thom- son, "þau voru ekki v nokkrum efa um það, að , hann væri þýzkur nijósnarv. Þau stóðu betur að vígi til þess að fá sökudólginn handsavnaðan, heldur en margvr aðrir, som gcngu viti srínu fjær af hræðslu og tortrygni, þó tilcfni fyrvr þe'vm ótta væri oft lítið annað en skugginn ])eirra s.iálfra, eða einhvers annars, sem af til- vil.iun var viðstaddur. — Þossi óttaslegnu hjón höfðu sannanir í hönduvn. Það var matarseð- ill, með fremur ógreinilegum blýants uppdrætti öðru megin. Þau sögðust hafa horft á þióninn, þegar hann var að draga þennan hættulega uppdrátt, sem þau fullyrtu að væri af Kensing- tonhöllinnv og garðinum. Þau sögðu, að hér væri ekki um að villast, auðvitað ætlaði þessi maður, að senda Þióðvor.ium uppdráttinn." "Eg lót taka Kl'ón þann, som þau tilnefndu, fastan", sagSi Basil Thomson. "Þarna var fvrir framan mig glaSlcgur, hrokkinhærður og ráSvandlogur, svissncskur unglvngur. Eg spurði hann fyrst um allar fyrirætlan'u- hans; svaraði hann öllum spurninguvn grehvilega, og með djörfvmg. Svo svndi eg honum uppdráttinn, sem hann athugaði unv stund. — Svo skellihló hann, og sagði: "Svo uppdrátturinn minn lenti þá hér. Eg var nýkominn á þotta hótel, eg markaði kross við öll þau borð, sem eg áttv að annast um." "Auðvitað bað eg svissneska drenginn vel að lifa, og í friði að fara, þegar eg hafði full- vissað mig um, að hann sagði satt."

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.