Lögberg - 14.07.1927, Blaðsíða 2

Lögberg - 14.07.1927, Blaðsíða 2
Bls. 2 LÖGBERG, FIMTUDAGINN 14. JÚLÍ 1927. £a5H5Z£^5a5H5H5a5H525ZSH5Z5Z525H5HSHSí5H5Z525Z5H5H5HSH5Z5H5Z5H5H5E52^^ SOLSKIN Fyrir börn og unglinga SHSHSHSHS?^ T^tVtíSiSHSHSHSH5HSH5HSHSHSH5HSH5HSH5H5HSHSHSHSHSH5H5HSHSH5HS?iiabH?5HSHSH5H5HSHSHS 5HSHSH5H5H5H5! HJÁSETAN. Piltur og stúlka—Jón Thoroddsen. Sigríður litla varð í fyrsta sinn að lahba eftir fénu fram grjótgötur, fremur hrygg í huga, með askinn sinn í hendinni. Hún var þá á níunda árinu, og heldur lítil vexti eftir aldri. ^íóðir hennar hvíslaði að henni, áður en hún fór á stað: "Þú verður hýdd kindin þín, ef þú kemur of snemma heim í kvöld, eða ef þú týnir nokkru af fénu." Guðrún vinnukona var látin látin fara með henni, til þess að sýna henni, hvar hún ætti að halda fénu til haga. "Vertu ekki að skæla, telpa mín," sagði Guðrún, "þú þarft ekki að hræðast huldufólkiS á dalnum; það gjörir þér ekkert mein." Þessi huggunar- orð voru ekki til annars, en að rifja upp fyrir Sigríði allar sögurnar, sem hún hafði heyrt um Álfhól og hann Draugahvamm; það voru tvö örnefni þar á dalnum. Að Iítilli stundu voru kindurnar runnar fram eftir götunum; en er þær voru komnar þar, sem grænu hjallarnir breiðast út, tóku þær að dreifa sér um börðin og lágirnar, og fóru að bíta blómgresið. "Hérna áttu mi, Sigga mín! að láta féð vcra," segir Guðrún, "þú átt að hafa gætur á, að það hverfi ekki upp af brúninni, en fram eftir hlíðlmii er óhætt að það fari; þú skalt ekki hnappsitja það, því ])á dettur úr því nytin; þegar forsælan er komin ofan í slakkanh þarna, þá er tími til fyrir þig, að fara að hóa því sam- an, og gáUu að, að ekki verði eftir í lautunum; varaðu þig á heiini stóru Bíldu; hún er vön aS læÖast upp með gilinu, og hefir gjört mér það tvisvar sinnum, svo eg varð að elta hana upp á fjall, skitima þá arna; sigaðu honum Lubba ekki mikið á ærnar, honum er hætt við að hrifsa í þær, og vertu nú sæl!" "iÆl farðu ekki undir eins frá mér, Gunna mín!" eagfci Sigríður litla hálfkjökrandi, "eg dey út af úr hræðslu og leiðindum." "Vertu ekki að neinu voli, telpan þín!" sagði Guðrún, og reif sig af henni, og hljóp sem tur toguðu, og var horfin á svipstundu. — Brjóst Sigríðar litlu þrútnaði þá af svo miklum ekka, að henni fanst, að það ætlaði að springa; tárin flutu niður um litlu kinnarnar; henni sortnaði fyrir augum, en fæturnir gátu ekki valdið þunga líkamans; hún h*é niður þar sem hún stóð, og grúfði sig niður að jörðinni, og grét hátt; loks varð hún svo þreytt af að gráta, að hún sofnaði út af, og þá dreymdi hana, að henni þótti koma til sín maSnr í hvítum klæð- um; hann strauk um augun á henni, og mælti: "Jesús Kristur huggar gtfðu börríin, sem líráta"; við þetta vaknaði hún, og varð henni það fyrst, að hún þreifaði með hendinni um kinn sér, og fann, að híín var ekki vot, en nokk- uð sár, og hýsna heit; einnig fann hún til dá- lítils höfuðverkjar; brjóst hennar var léttara, og hjartað barðist ekki af ekka, en enn þá stirndi í bláu augun litlu; sá ,er þá hefði kom- ið í Iautina, þar sem Sigríður sat, og litið í auííu hennar, myndi hafa sagt við sjálfa sig: '•Ilveruig stendur á því, að sólin blessuð, sem skinið hefir hér í allan dag, hefir ekki getað þerrað dagg-perlurnar af bláfjólunum tvejm- ur, sem allra fegurstar eru hérna í brekkunnil" Ótti sá og skelfing, sem verið hafði í Sigríði litlu, áður en hún sofnaði, var nú að miklu leyti horfinn, eða hafði ekki ráðrúm til að vinna á hana, því hún var nú að hugsa um þaS, sem hana hafSi dreymt; hún setti sig síðan niður í brekk- una, og fór að lesa bænir sínar, og las þær upp aftur og aftur, og fanst henni nú, sem hún fengi af því nokkra hugsvölun; en er þetta hafði gengið nokkra hríð, heyrðist henni alt í einu, sem hundar geltu hins vegar í dalnum; hún reis þá á fætur, og gekk upp á hæð eina, sem stóS þar nálægt brekkunni, og litaSist um; alt var kyrt og tómt í dalnum; sólin var fariri að lækka á himninum, og kvöldskuggarnir voru farnir að færast ofan eftir vestari hlíðinni, og nærri því komnir ofan í slakkann. Þá sá Sig- ríður, að hún hafði sofið furðu lengi, og datt henni nú í hug það, sem Guðrún hafði sagt henni, að hún skyldi fara að reka féð saman, þegar forsælan væri komin ofan í slakkann; en sem hún nú var að hugsa um þetta með sér, varð henni litið yfir um ána, og í hvamm einn þar á móti; þar var hóll einn í hvamminum og grár steinn efst á hólnum, og sýndist Sigríði piltur svartklæddur koma út úr honum, og hverfa skjótara, en auga væri rent, upp eftir hvamminum. Nú fór Sigríði ekki aS lítast vel á blikuna, og vildi nú sem fyrst vera komin burt úr dalnum; hjarta hennar fór aS berjast um í brjóstinu af hræSslu, en í sama bili heyrir hún hóaS hinu megin í dalnum svo hátt, aS ómaSi í báðum hlíðunum. Lubbi Sigríðar hafði legið um daginn þar í brekkunni fram á lappir sínar, ekki langt frá Sigríði; en er hann heyrði hóið bergmála í klettunum, stökk hann upp, hristi sig og bretti eyrun, og tók alt í einu undir sig fætur, og var horfinn Sigríði á svipstundu. Kindurnar stukku úr hlíðargeirunum, og hlupu allar saman í einn hnapp, rétt hjá brekkunni. Sigríður tók þá í skyndi að kasta á þær tölu, og taldist henni enga vanta. Meðan Sigríður var að telja, var forsælan komin ofan í slakk- ann, og fór hún þá að reka heim, og kom meS féð á bólið í þann mund, sem vant var að mjalta á kvöldin, og var engrar áar vant; þótti mönnum Sigrfði litlu hafa tekist vel hjásetan í fyr.sta sinni. Næsta dag, er Sigríður skykli sitja hjá, fór hún ekki eins hrygg á stað, eins og hinn fyrra daginn; þó gat hún ekki gert að sér alla-jafna á leiðinni fram eftir, að vera að hugsa um álfa- fólkið í dalnum, og um sauðsvarta drenginn, sem hún haf ði séð daginn áður. Þegar hún kom í brekkuna, þar sem hún hafði verið daginn áð- ur, settist hún niður, lagði að sér hendur, og fór að lesa bænir sínar; en er hún hafði lesið um hríð, varð henni litið yf,ir ána; sér hún þá, hvar rann þtéttur f járhópur fram með ánni hinu megin, en eftir fjárhóp þessum fór piltur dá- lítill, á stærð við þann, sem hún hafði séð dag- inn áður; en pilturinn var ekki eins klæddur; hann var í hvítum brókum og svartri peysu, yieð röndótta húfu á höfðinu. Sigríður starði á Iiann um stund, en sagði síðan við sjálfa sig: *' Pilturinn getur ekki verið álf a-.barn; það verð- ur að vera einhver smalapiltur." Úr brekk- unni, sem Sigríður var í, var all-skamt ofan að ánni; áin var þar ekki breið, og féll þar fram á milli tveggja kletta-snasa, er hófust lítið eitt upp yfir árbakkana. Sigríður gekk fram á snösina sín megin, og stóð þar. Kindurnar liðu hægt og hægt, og smá-bítandi, undan pilt- imim, en hann fór spölkorn á eftir; og er hann kemur þar móts við, sem Sigríður stóð við ána, vcrður honum litið yfir um, og sér að þar stend- ur kvenniaður, ekki all-stórvaxinn; hann nem- ur þá staSar, og starir um stund á hana, en hleypur síSan fram aS ánni, og kallar á SigríSi, og spyr liana aS heiti. "Sigríður B.iarnadóttir heiti eg." "Smalar þú þar í Tungu?" "Eg á að sitja hjá; en hvað heitir þú?" "IndriSi frá Hóli, heiti eg, og sit hjá eins ogþú." "Lciðist þcr ekki að sitja hjá einn saman?" "O nei! ekki svo mikið, þegar gott er veðr- ið; en hvar er húsið þitt?" "Eg á ekkcrt hús enn þá hérna fram frá; átt þúnokkuðhús?" "Já, hérna í hvamminum, og þar sit eg á daginn, og er að smíða; það er svo stórt, aS viS getum veriS þar bæSi, og staSiS upprétt; en þaS er ilt, aS þú getur ekki komiS yfir um til mín, þá skyldum viS leika okkur saman, því eg sc, að þú crt lítil eins og eg, eSa leiSist þér ekki á daginn, þar sem þú átt ekkert hús?" "Jú, mér leiSist ósköp," segir Sigríður, "og svo er eg svo hrædd við álfa-fólkið, sem kvað vera hérna á dalnum." "Hér er ekkert álfa-fólk, held eg," sagði Indriði, "eða hefirðu séð nokkuð af því?" "Já, eg sá í gær svartan strák, svo ljótan, skjótast .þarna út úr gráa steininum, sem stendur þarna inn í hvamminum." "Þar er enginn grár steinn! það er hxisið mitt, sem stendur þarna á hólnum, kelli mín, og það hefir líklega verið eg, sem þú sást; en nú verð eg að t'ara og hóa kindunum dálítiS. lengra fram eftir, og svo kem eg aftur, því mér þykir gaman aS tala viS þig." Þessar urðu fyrstar samræður þeirra Ind- riða og Sigríðar; en cftir það sáust þau og töl- uðust við þar við ána á hverjum degi, og leiS ekki á löngu, áSur en þau yrSu mestu mátar. A morgnana, þegar þau komu meS féS í hagann, gengu þau fram á kletta-snasiranr, sitt hvoru megin, og heilsuSust, og sögSu hvort öSru tíS- indi; á daginn, þegar veSur var gott, sátu þau og ræddust viS yfir ána, sögSu hvort öSru sög- ur og kváSust á; hvort hafSi yndi af öSru; Sig- ríSur grét, ef IndriSi kom einhverju sinni scinna, eu vandi var til, meS féS á dalinn, en hoppaSi og lék af gleSi, þegar hún sá hann koma, ViSlíka fór fyrir IndriSa, aS honum fanst hvcr sú stundin leiS og löng, sem hann varS aS sjá af SigríSi. Þannig leiS sumariS, og var, Sigríði orðið svo kært að sitja hjá að hún nær því kunni hvergi við sig annars staðar en á dalnum, og hlakkaði til á hverjum morgni að fara þangað. Einn dag um haustið sagði faðir hennar við hana, að nú ætti hún ekki lengur að sitja hjá, því hér eftir yrði féð ekki mjólkað meir en cinu sinni á dag. Þessar fréttir þóttu Sigríði ekki góðar, en beiddi þó föður sinn, að lofa sér um daginn að skreppa fram á dalinn, að sækja hitt og þetta smálegt, er hún ætti eftir í húsinu sínu, og kveðja Indriða vin sinn; og leyfSi fað- ir hennar henni það. Sigríður gekk að venju ofan að ánni, og fram á kletta-snösnina, og ætl- aði að bíða Indriða þar; en sama dag var hætt að sitja hjá á Hóli, og kcftn IndriSi ekki. Sig- ríSur beiS lengi, en varS loks aS snúa aftur viS svo búiS, og varS nú aS skilja viS dalinn, nær því eins hrygg í huga, eins og há, er hún fór þangaS í fyrsta sinni til hjásetunnar. ÍSLANDS LAG. Heyrið vella' á heiðum hveri, hevrið álftir syngja' í veri. íslands er það lag. Heyrið fljót á flúðum duna, foss í klettaskorum buna. íslands er það lag. —Gr. Th. MARÍUBARNIÐ. Ef tir Jónas Hallgrímsson. Einu sinni var fátækur kolamaSur. Hann bjó út við skóg, og átti sér konu og eitt barn; það var þrevetur stúlka. Þau áttu svo bágt, að þau höfðu ekki málungi matar, og vissu ekki hvað þau áttu að gefa barninu. Þá gekk kolamaður út á skóg til vinnu sinnar, áhyggjufullur í huga. En meðan hann var að kurla, sá hann konu mikla og fagra standa fyrir sér; hún hafði á höfði sér skín- andi stjörnuhring, og mælti svo til hans: "Eg er María mey, móðir guðsonar; þú ert fá- tækur og hjálparþurfi; færðu mér dóttur þína; eg ætla að taka hana að mér, og vera henni í móðurstað, og annast hana." Kolamaðurinn sótti barnið heim, og fékk það í hendur Maríu mey; en hún tók við því, og fór með það upp til himna. Þar áttti barnið gott, og borðaði sætabrauð, og drakk nýmjólk, og var í gulllegum klæSum og lék sér viS engl- ana. Þegar þaS var orSiS fjórtán vetra gamalt, kallaSi María mey einu sinni á þaS, og sagSi: "BarniS gott! eg á langa för fyrir höndum. Geymdu þessa lykla— þeir ganga aS þrettán sölum himnaríkis; þú mátt ljúka upp tólf af þeim, og horfa á þeirra fegurð og dýrð, en þrettándu dyrnar, sem litli lykillinn gengur að, eru þér bannaðar, og varastu að ljúka þeim upp, eða það verður þér til óhamingju." Stúlkan lofaði að vera henni hlýðin; og þeg- ar María mey var komin af stað, fór hún að skoða bústaSi himnaríkis, og lauk upp einum á dag, þangað til tólf voru búnir. 1 hverjum sal sat einn postuli, og var þar svo mikill ljómi, að hún hafði ekki á æfi sinni séð. slfka dýrð og prýði, svo hún varð frá sér numin af gleði, og cnglarnir voru alt af hjá henni, og samfögnuðu henni. Nú voru ekki eftir nema þrettándu dyrnar, sem henni voru bannaðar, og langaði hana ógn til að vita hvað þar væri inni fyrir, og sagði við englana: "Eg ætla ekki að ljúka þeim upp til fulls, en opna ofurlítið, svo við getum horft inn um rifuna.'' ' 'Æ', nei," sögðu englarnir, "það væri rangt; María mey hefir bannað það, og það getur orðið þér til óláns." Þá þagnaði hún, en löngunin og forvitnin þögn- uðu ekki og einu sinni, þegar englarnir voru ekki við, hugsaði hún með sér: "Nú er eg al- ein, og enginn sér til mín", og sótti lykilinn, og stakk honum í skráargatið og sneri honum. Þá hrökk hurðin uppj, og hún sá heilaga þrenningu sitja þar í eldlegum ljóma, og snerti ljómann að eins með einum fingri, en fingurinn fékk á sig gullsHt. Þá varð hún dauðhrædd, og skeldi aftur hurðinni, og hljóp burt. Hræðslan gat ekki farið af henni; hvað sem hún gerði, barð- ist í henni hjartað, og gat ekki verið kyrt, og gullið sat á fingrinum, og fór ekki af, hvernlg sem hún þvoði hann. Að fám dögum liðnum kom María mey heim aftur, kallaði á stúlkuna, og sagði: "FáSu mér aftur himinslyklana." Um leið og hún rétti henni lyklakerfið, ( horfði María á bana og sagði: "Hefirðu ekki 'lokið upp þrcttándu dyrunum?" "Xei," sagði hún. Þá lagði María h'öndina á br^óstið á henni og fann hvernig hjartað barðist, og sá að hún hafði hrotið boðorðið, og lokið upp dyrunum. Þá sagSi hún af-tur: "Er þaS víst, aS þií haf- ir ekki gert þaS í" " Nei," sagSi stúlkan í ann- aS sinn. Þá varS Maríu litiS á gullroSna fing- urinn, sem komiS hafSi viS himinljómann, og sá hún þá fyrir víst, aS stúlkan var sek, og sagSi í þriSja sinn: "Hefirðu ekki gert það?" "Nei," sagði stulkan í þriðja sinn. Þá sagði María mey: "Þú hefir ekki hlýtt mér, og skrökvað; þú verðskuldar ekki að vera lengur í himnaríki." Fríð er himins festing blá. Fríð er himins festing blá, fagurt þangað upp að sjá; gullnar stjörnur broshýrt blika, benda þær með ljósið kvika oss frá jarSheim upp til sín. Stgr. Th. þýddi. Gekk eg upp á hðlinn. Gekk eg upp á hólinn, horfi' eg ofan í dalinn, sá eg hvar hún langhala lék sér viS sauSinn. Kýr keifaði, kálfur baulaði, hestur hneggjaði, hundur geygjaði. Haninn galaði fyrir miðja morgunsól. —(Þula). Lesb, Froskurinn og nautið. Froskkind nokkur bola' á beit Burðamikinn og stóran leit, 'Tútnaði út af öfund þá, Undi ei lengur að vera smá. "Svona stór eg vera vil, Vegsemd slíkt er, það eg skil!" Hleypti' hún í sig miklum móð, Magann þandi', á blístri stóð; TútnaSi út og teygSi' úr sér, En tjón og sneypu drambið ber, Hann blés sig upp með bálvont geð, Unz blaðran sprakk—og sagan með. Fr Fr. Professional Cards DR. B. J. BRANDSON 916-220 Medlcal Arts Bldg. Cor. Graham oe Kennedy Sta. Phone: 21 834. OIHc« tlmar: 2___3 Heimill: 776 Victor St. Phone: 27 l'U Winnipegr, Manitoba. THOMAS H. JOHNSON H. A. BERGMÁN ísl. lögfraeðlngar. Skrifstofa: Room 811 McArthur Building, Portage Ave. P. O. Box 1656 Phones: 26 849 og 26 840 ------------------------_____ COLCLEUGH & CO. Vér leggjum sérstaka áherziu a atS aelja meí5ul eftir forskrlftum lækna. Hin beztu lyf, sem hægt er aS fá, eru notuo eingöngru. Pegar þér k'omit5 meB forskriftina til vor, meg-18 þér vera viss um, aíS fá rétt þaS sem læknirinn tekur tfl. Nótre Dame and Sherbrooke Phones: 87 659 — 87 650 Vér seljum GiftingaleyfisbrM JOSEPH T. THORSON ísl. lögfræðingur Scarth, Guild & Thorson, Skrifstofa: 308 Great West Permanent Building Main St. south of Portage. Phone 22 768 DR 0. BJORNSON 216-220 Medical Arta Bldg Cer. Graham ogr Kennedy Sta. Phones: 21 834 Office tlmar: 2—3. Heimili: 764 Victor St. Phone: 27 68'4 Winnipeg;, Manitoba. LINDAL, BUHR & STEFÁNSON lslenzklr logfrseoingar. 356 Main St. Tato.: J4 961 S56 Main St. Tals.: A-4968 peir hafa einnlg skrifstofur a« Lundar, Riverton, Gimli og Piney og eru þar a15 hitta a eftlrfyUri-and tlmum: Lundar: annan hvern miovikudaf Riverton: Fyrsta fimtudag. Olmli: Fyrsta mitSvlkudag. Piney: priSJa föatudag 1 hverjum manuBl. DR, B. H. OLSON 210-220 Medical Arts Bldg. Cor. Graham og: Kennedy St». Pane: 21 8$4 Office Hours: S—5 Heimili: 9 21 Sherburne St. Winnipeg, Manitoba. A. G. EGGERTSSON fsl. lögfræðlngur Hefir rétt til aB flytJa mal ba»01 I Manitoba og Saskatohewan. Skrlfstofa: Wynyard, 8aak. - DR. J. STEFANSSON 216-220 Medlcol Arts Bldg Cor. Graham og Kennedy St«. Phole: 21 834 Stundar augma, eyrna nef ogr kverka sjúkdóma.—Er atS hltta kl. 10-12 f.h. ogr 2-5 e. h. Heimili: 373 River Ave. Tails. 4.2 691 Athygli! Komið með næstu lyfjaávísun-ina vðar til vor. Þaulæfðir sér-fræðingar annast um alla lyTja-samsetningu. INGRAM'S DRUG STORE 249 Notre Dame Ave. Gagnvart Grace kirkjunni. DR. A. BLONDAL 3Iedlcal Arte Bldg. Stundar sérstaklega Kvenna og Barna sjflkdóma. E>r aS hitta fra kl. 10-12 f. h. og 3—5 e. h. Offlce Phone: 22 298 Heimili: 80'4 Vlctor St. Simi: 28 180 _—_» A. G. JOHNSON 907 Confederation lilfe Bldg. WTNNIPEG Annast um fasteignir manna. Tekur aÖ sér aí5 ávaxta sparifé fólks. Selur eldsábyrgÖ og bíf-reiCa áibyrgðir. Skriflegum fyr-irspurnum svarað samstundis. Dr. Kr. J. Austmann, Wynyard, Sask. Skrlfstofusími: 24 303 DR. J. OLSON Tannlæknlr 216-220 Medtcal Arts Bldg. Cor. Graham og Kennedy 8t«. Phone: 21 834 Heimilis Tals.: 38 62« Heimaatmi 33 328 J. J. SWANSON & CO. IiIMITKD R e n t a 1 8 Insurance RealEstate Mortgages 600 Paris Building, Winnlpeg Pohnes: 26 349—26 S40 DR. G. J. SNÆDAL Tannlneknir 614 Somerset Block Oor. Portage Ave og Donald St. Talsimi: 28 889 Emil Johnson SERVICE EIiECTRIO Rafmagna Contracting — A.Ot-kyns ralmaganáhöld teU oa V*0 þau gert — Eg sel Mofjat og McClarv Eldavélar og he/i J>ow til synis á verkstasOl mintt. 524 SARGENT AVE. (gamla Johnson's byggingin vUJ Young Street, Winnlpeg) Verkst.: 31507 Hetana.: 87 S86 Giftinga- og Jaroarfara-Blóm með Utlum fyrlrvara BIRCH Blómsali 593 Portage Ave. Tals.: 30 720 St. John: 2, Ring S Verkst. Tals.: Hehna Tato.1 28 383 *• *•* G. L. STEPHENSON PLiUMBER Allskonar rafmagnsahðld, svo Wttn straujárn, víra, allar tegnndlr *f glösiun og afrvaka (battortoa) VERKSTOFA: 676 HOMB 0X. A. S. BARDAL 848 Sherhrooke St. Selur likklstur og ann&st um at-farir. Allur útbHna'Bur u6! bertil. Enn fremur aeiur hann allskonar minniavarSa og Iegsteina. Skrifstofu tala. 86 607 Heimllia Tals.: 58 302 Islenzka bakaríið Selur beztu vörur fyrlr lsegMa verB. Pantanur aígreiddar b«e<* fljott og v«sL Fjölbroytt nrval. Hreln og lipur vlösklftL Bjarnason Bakinj; Co. 676 SARGENT Ave. Wlnnlpeg. Pbone: 84 398 i . ----------------------------------—- TalB. 214. 15 S NewLyceum Photo Studio Kristín Bjarnason eig. 290 Portage Ave, Winnipeg Næst við Lyceum leikhúsið. Drekinn og salamandran. Gömlu sögumar segja frá mörgu, sem ekki er til. Stórir vængjaðir drekar lágu á huldum fjársjóðum og rændu undurfögrum konunga- dætrum. I eldinum bjó fögur salamandra með gullkórónu á höfði. Nú er þetta öðru vísi. Nú á heima í eyjunum við Indland lítil eðla, sem svífur á nok'kurs-konar vængjum, og er þess vegna kölluð dreki. 1 öðrum suðurlöndum á heima lítið froskdýr, flekkott, sem nefnist salamandra. Hún er um 15 sentímetra að lengd. Enga gullkórónu hefir hún, og detti hún í eld- inn, þá deyr hún, eins og önnur dýr. Það er leitt, að svona skuli það vera. En svona er það. — B. Nátt.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.