Lögberg - 18.08.1927, Blaðsíða 2

Lögberg - 18.08.1927, Blaðsíða 2
Bls. 2 LÖGatíRG, FIMTUDAGINN 18. ÁGTJST 1927. 5H5H525H525a5H5ere5H52SE5HSH5E525HJS5E525T!5H5ES25a5H5HSE5H5a5H5E^^ Ishshshshshshshshshseseseshshseshshshshseseshseshshseseshseseshseseseses í a a c S SHSaSHSHT?'7; TLStS^Ti5E5E5ESESE5E5E5E5E5ESE5E5E5E5E5E5E5E5E5E5E5E5ESESE5ES?ÍjEiH5 SESE5E5E5E5ESE5E5ESE5E5E5E5ESE5E5ESESESESE5E5ESE5ESE5ESE5E5ESE5ESE5E5E5E5ES£5E5ESE5E5ESESE5ESi Sérstök deild í blaðinu SOLSKIN ALBERT THORVALDSEN. Á síðast f jórðungi átjándu aldar bjuggu fá- tæk hjón í Kaupmannahöfn. ílét maðurinn Gottskálk I>orvaldsson og var íslenzkur, en konan Karen og var prestsdóttir af Jótlandi. Grottskálk var myndskeri og hagleiksmaður mikill. Nítjánda dag nóvembermánaðar árið 1770 fæddist þeim sonur, og var nefndur Bert- el, en sá sveinn varð síðar heimsfrægur undir nafninu Albert Thorvaldsen. Listgáfa drengsins kom þegar í ljós á bernskuárum hans, en hann varð að heyja langa baráttu áður honum hlotnaðist fé og frami. Frá úrslitunum á þeirri baráttu segir svo í einni af æfisögum Thorvaldsens: ilnnn var kominn til Rómaborgar og hafði lengi unnið að því að fullkomna sig í list sinni án þe.ss þó að hann vekti á sér almenna athygli. Loksins ásetti hann sér að smíða mynd, er opna skyldi auga manna, og að verkefni valdi hann sér írríska kappann Jason, er hann sækir gull- reifið. í aprílmánuði 1801 hafði Thorvaldsen lokið við líkne.skið. Það var úr leiri og í venjulegri líkamsstærð. En meðal hinna mörgu fornu listaverka í Eómaborg vajíti þetta smíði hans eigi mikla eftirtekt. [>egar svo hafði gengið um hn'ð, fór hann eitt sinn og virti líkneskið lengi fyrir sér og mölvaði að lokum. Þetta var á hausti, og hugðist hann nú að hverfa aftur^til Kaupmannahafnar, en til þess að .geta orðið samferð-a dönskum manni, er ætlaði heim, varð hann að fresta ferð sinni til vorsins. Albert hafði nú um langan tíma fundið með sér, að í honum bjó nokkuð, er varð að koma fram. Hann tók því að smíða Jason að nýju. Stóð þá önnur leirmyndin af honum í smiðju hans skömmu eftii nýár 1803, og var nú kapp- inn orðinn allur vöxtulegri en menskir menn. Brátt varð þetta hljóðbært. Fóru þá marg- ir að skoða myndina og undruðust allir þeir er sáu. Kváðu menn líkneskju þessa hafa mest snið af smíðalagi Forn-Grikkja allra þeirra mynda, er í kri.stni væru gjörðar. Alt lenti þó við lqfið, og lá við, að sömu yrðu afdrif þess- arar myndar og hinnar fyrri. Þó komst Albert svo langt, að hann steypti nú gipsmynd, og hugði að láta þar við nema, unz hann fengi far handa henni til "Danmerkur. lrm vorið hirti hann saman farangur sinn, og einn dag kvaddi hann Jason sinn. Atti þá að leggja upp að morgni. Þegar er morgnaði, kom ferðavagn að húsdyrum Alberts og var kista hans bundin aftan á. Tálmaði þá ekkert förinni annað en það, að íþróttamaður þjóð- verskur, er verða átti samferða, var eigi kom- inn. Hann kom þó að lokum og kvaðst eigi geta farið þann dag, er hann átti eftir að ná leiðarbréfi sínu; ferðinni var því frestað til •næsta dags. Þá varð sá atburður, að enskum kaupmanni, er hét Thomas Hope, var vísað á Jason þann, er svo mjög var um rætt. Albert var í smið.ju sinni, er maðurinn kom, sýndi honum smíðið, og fanst liinum mikið um. Kauptnaður. spurði hann, hvað líkneskja þessi mundi kosta, ef him væri höggvin í marmara. "Sex hundruð sekk- ínur," kvað Albert og tók hið minsta til, er honum þætti ærið lán ef honum hlotnaðist að höggva hana. "Þ*að er oí' Ktið," mælti lista- vinurinn, "eg gef þér átta hundruð, og greiði þér svo mikið nii, að þií getir tekið til smíð- anna." MeÖ þessum atburði ávann Albert það, að hann gat dvalið lengur í Rómaborg, og upp frá þessu tók orðstír hans einnig að berast til f, jarlægra landa.—Siurb. Jónsson. Um þýðingar sínar úr ensku komst Matthí- as Jochumsson eitt sinn svo að orði: Iíörmum tryldur hefi eg gengið hólminn á og sigur fengið, glímt við Byron Bretatröll; og í fullum ofurhuga, y eins og ljóni hunangsfluga, Shakespeare hefi' eg haslað völl. STOLKAN 1 KOTINU. Eftir finska skáldið Rúueberg, þýtt af M1234 Eftir Runeberg, þýtt af Matth. Joch. Og sólin hneig og kvöldið kom með kyrð og sælu blíða, Og fagurroði reifði fold, sem rauðagullið fríða: Frá þjáning dagsins þreytt en kát í þyfping drengja sveit, Að loknu verki éhlt nú heim í hlýjan bygðarreit. Að loknu verki,—dagsverk dýrt þann dag þeir leystu af höndum. Þeir höfðu grimman fjanda fjöld þá felt og reyrðan böndum. Um sólarupprás sveinalið í sverða iagði hríð, En kom nú heim með sigri og sæmd, er sól var runnin blíð. ( En skamt frá blóðgum velli vals, þar vopna þrumdi reiði, Við götuna leyndist lítið kot, aem lagst var nærri í eyði: A þrepskildinum stúlka stóð, og starði á komu- menn, Er sneru heim úr hildarleik og héldu fylking enn. Hún sfarir, liorfir, hyggur grant. Að hverju mundi' hún leita? Því fyllri roði en fagrahvels nam fríðar kinnar skreyta; Ef eins hún hefði hlustað vel sem horft, þá hefði' hún mátt Með tölu eyra hvern og einn síns hjarta æðarslátt. Og leiðar sinnar liðið gekk, hún liprum augum rendi, Með hverri röð til hvers og eins, og hverjum spurning sendi, Þá spurning sem var hrædd og hljóð, en heit og sjúk af þrá, Og lægri en andvörp leynd og duld, sem létti' hún brjóst sitt L Þá fram hjá gengið hafði her, inn hinsti sem . hinn fyrsti, Ei lengur stóðst hin stilta mær, og styrkinn loksins misti; Hún grét ei hátt, en höfuðið seig unz höndin studdi mót, ©g höfug tára hrundi skúr um heita kinn á snót. "Hvað er að gráta, dóttir dýr, hann dáið hefir eigi, Því hlustað' eftir, elskan mín, hvað eg, þm móðir, segi: Þótt kæmirðu etkki auga á hann, er aðrir gengu hjá, Hann hefir verið að hugsa' um þig og háskan- um sloppið frá." "Hann hefir verið að hugsa um þig og hlýðn- ast mínum ráðum, Eg bað hann vel að vara sig og voða sjá við bráðum; Með flokknum nauðugt fylgdist hann, og forða hugði sér; Og blöskraði við að leggjast lík frá lífinu sínu, þér." Með sturlan leit þá stúlkan upp, úr stiltum draumi vöknuð, Og hræðlu-boðun blandast tók við blíðan hjart- ans söknuð; Hún þoldi ei við, en þangað leit, sem þrumdi blóðugt starf, Og læddist burt með fiman fót, og fjarlægðist og hvarf. Nú leið og beið um langa hríð og liðið var að óttu; 1 lofti glampa ljósgrá ský, hið lægra dimt af nóttu: "Hún kemur ekki! kom þú, barn, þinn kvíði stoðar ei, Því fyrir sól þinn fríði sveinn skal faðma sína mey." Og mærin kemur hæg og hljóð og heilsar móð- ur sinni, En ekkert frá eg angurs tár í augum hennar brynni; Hún réttir móður hýra hönd, en hún var köld sem slý, Og kinnin föl sem fannir þær sem földuðu næturský. "1Æ, móðir, legg mig lágt í mold, því líf mitt er nú búið: / Maðurinn, sem eg seldi trygð, með svikurum hefir flúið; Hann hefir verið að hugsa um sig, og heimsku þinnar orð, Og heffr nú bræðra svikið sveit og sína móður- storð." "Eg sá hann ei í sveina hóp, og svalaði mér í tárum, Og bjóst við að faðma falinn við hjá fölvum ná og sárum; Eg grét svo sætt og harmað' hann, en hrygðm skar ei sár, Eg hefði fegin syrgt hann svo í sjöfalt hundr- uð ár." ' "Eg gekk í vainum, móðir mín, unz myrkrið grúfði rauða, En sá ei hjartans-svipinn minn í svefni geig- væns dauða. I lífsins svika-útlegð á eg ekkert framar til, Og fyrst eg ekki fann hann lík, eg fegin deyja vil" ÚR "BÓK NATTÚRUNNÁR" Fiskiveiðar bjamarins. Refurinn, sem hafði troðið sig út á góm- sætu nýmetinu, sat nú og sleikti með ánægju út um. Stór fiskhrúga lá við hlið hans. Þá kom björninn labbandi út úr skóginum. — "Góðan daginn, refur frændi!" — "Góðan daginn, björn kunningi!" — "Hvar í ósköpun- um hefir'þú veitt alla þessa fiskimergð?" — "Eg hefi veitt hana í vatninu því arna." — "Það er dæmalaust! Viltu ekki kenna mér að fiska?" — "Hjartans velkomið, bezti frændi minn!" _ "Nú, og hvernig ferðu þá að því?" — "Það skal eg segja þér. Eitthvert kvöldið, þegar frost er mikið, þá skaltu fara niður að vökinni á ísnum. Rektu svo rófuna niður í vökina og sittu svo grafkyr til morguns. Dragðu svo rófuna upp; hanga mun þá fiskur á hverju hári. Þannig fer eg að fiska." — "Þakka þér fyrir, refur frændi! — Þetta var gott ráð!" — "Ekkert að þakka, bangsi minn, verði þér að góðu." Þetta sama kvöld var hörkufrost. Björn- inn mintist ráðsins og gekk niður til vakarinn- ar. Þar sat hann og .stakk skottinu niður_ í vatnið. Elftir nokkra stund fanst honum eitt- hvað klípa í skottið. Varð hann þá glaður, því híirm þóttist vita, að það væru fiskarnir, *r væru að bíta á. — "Eg skal sitja eins og steinn; eg fæ víst ágætan afla." Nú sat bangsi til morguns. Um nóttina I fraus vökin saman utan um skottið. En er birninum tók að leiðast, ætlaði hann að draga upp fiskana sína. Hann rykti í, en alt var fast. Fann bá björninn, að hann var orðinn fastur við ísinn og mátti sig hvergi hræra. Refurinn fór nú þar fram hjá á morgun- göngu sinni og sá, hve björinn var illa staddur. En refurinn var hinn versti skálkur. Ekki datt honum í hug að hjálpa birninum. Þar á móti hljóp hann heim a.ð kofa fiskimannsins, klifr- aði upp á þakið og hrópaði niður í gegn um reykháfinn: "Kæra kelli mín. Flýttu þér nið- ur að vatninu. Þar situr björninn með skottið í vökinni, sem þú sækir vatnið í." Kerlingin var að strokka. Hún varð bál- reið, greip lurkinn sinn og þaut niður á vatn- ið. — "óþokkinn þinn, bangsi, hvað ertu að gera í vökinni minni! Eg skal kenria j?4r betri siði." Síðan barði hún björninn af öllum kröftum. Nú var veslings bangsi í nauðum staddur. Hann reyndi að losa sig, og kipti fastar og fastar í. Hörmulega fór það, því að loksins slitnaði af honum skottið. Síðan er björninn rófulaus. Það er af refinum að segja, að hann lædd- ist inn í kofann, sem konan hafði skilið eftir ó- lokaðan. Þar velti hann strokknum um koll. Síðan fékk hann sér góða máltíð af hálfskekn- um rjómanum. Vel hepnuðust refinum skálkabrögð ^ þessi, og þó misti hann meira en björninn hafði mist; því við þetta misti hann alla sína vini, og síðan trúir enginn hinum brögðótta ref. — Kjölturakki og veiðihundur. Kjölturakki: Aldrei vildi' eg í vetrarfrosti Vinna svo strangt fyrir mögrum kosti. Veiðihundur: Skömm væri inni að væflast »g vola, Að verða sér úti' um einn sykurmola. Kjölturakki: iÆtíð á dúnmjúkum blunda eg beði. Veiðihundur: Að bruna' um skóginn, það er mín gleði. Veiðihundur um runnan rann Röskur og marga bráð sér fann; Kjöltukrakkinn kúrði' ætíð heima Og kærði sig ekki um aðra geima. Vappaði kring um kirnur og potta Og kunni bara að urra' og dotta. Fáum kær hann kúrSi k fleti Og kafnaSi seinast úr fitu og leti. — Fr. Fr. VANDVIRKNI. "Eg hefi veriS aS skoSa þessi tvö tré, dreng- ir," sagði Mr. Moore einn laugardagsmorgun að haustlagi viS syni sína tvo, "og mér virSist vcra hér ura bil jafnmikiS af eplum á þeim; ef ])ið viljiS, þá megiS þiS tína eplin af þeim og selja þau." "Og eiga )ieningana sjálfir?"'spurSu þeir báSir í einu hljóSi. "Já, og þið megið líka fá Brún gamla og kerruna til þess að koma þeim til bæjar." Aður en hann var búinn að sleppa orðinu, var eldri pilturinn, sem hét Jón, farinn að klifra upp í annað tréð. Mr. Moore -gekk burt, en yngri sonur hansNflýtti sér heim að húsi. Þegar Jón var búinn að koma sér vel fyrir í miðju trénu, hristi hann það eins og hann gat og eplin hrundu niður á jörðina. . • Að vörmu spori kom bróðir hans aftur með stiga og körfu. "Hvað er þetta?" kallaði Jón. "Þú ætlar þó ekki að fara að tína eplin af trénu? Svona á að fara að því, — líttu á" Og hann hristi tréð aftur. "Sérðu ekki, að ef þú ferð að tína eplin, þá'verðurðu að því allan daginn?" "Það verSur aS hafa þaS," svaraSi hinn; "það er eina rétta aðferðin." "En þá kemst þú ekki með það til bs?jar í dag." "Þá fer eg með það á mánudaginn." Jón hélt áfram að malda í móinn, en bróði^ hans fór sínu fram. Það var komið fast að sólarlagi, þegar hann tíndi síðasta eplið, og nokkrir klukkutímar liðnir síðan Jón lagði af stað með eplin sín. Þegar Jón kom aftur heim um kvöldið, hringlaði hann í peningunum glaðlega í hendi sinni og sagðibrosandi við bróður sinn: "Vild- ir þú ekki að þú ættir annað eins af skilding- um." "Hve mikið fékstu fyrir þau?" spurði hann. Jón sagði liomim frá því, hróðugur. Þegar !)ia'ðurnir rétt á eftir komu út í hlöðu sá Jón, að bróðir hans hafði raðað eplunum vandlejía í karfir. "Hvað héfir þú gert við eplin þín?" æpti hann upp yfir sig; "það er alveg eins og þau hefðu verið fáguð." "Eg þurkaði rykið af þeim með dulu," svaraði bróðir hans. Proíessional Cards DR. B. J. BRANDSON S16-220 Medical Arts Bld«. Cor. Graham og Kennedy Sta. Phone: 21 834. 0£ítc« tfmar: 1___t Heimili: 776 Victor St. Phone: 27 lía Winnipeg', Manitoba. THOMAS H. JOHNSON H. A. BERGMAN ísl. lögfræðlngar. Skrifstofa: Room 811 McArthar Bullding, Portage Ave. P. O. Box 1656 Phones: 26 849 og 2« 840 COLCLEUGH & CO. Vér leggjum sérstaka aherzlu & at5 •elja me8ul eftir forskriftum lœkna. Hin beztu lyf, sem hœgrt er a8 fa, eru notu8 einíöngu. Pegar þér kómi8 me8 forskriftina til vor, meglft þér vera viss um, a8 fa rétt þaB »em læknirinn tekur tll. Notre Dame and Sherbrooke Phones: 87 689 — 87 660 Vér seljum Giftingaleyfisbréf JOSEPH T. THORSON ísl. lögfræðingur Scarth, Guild & Thorson, Skrifstofa: 308 Great West Permanent Building Main St. south of Portage. Phone 22 768 DR 0. BJORNSON 316-220 Medlcal Arta Bldg Cer. Graham og Kennedy 8U. Phones: 21 834 Offioe tlmar: 2—S. Heimili: 764 Victor St. Phone: 27 68« Winnipeg, Manitoba. LINDAL, BUHR & STEFÁNSON íslenzklr lögfræðlngar. 356 Main St. Tals.: 24 »•! 356 Main St. Tals.: A-4968 ]>elr hafa elnnig skflfstefUT aO Lundar, Riverton, Gimll og Plney og eru þar a8 hltta a eftirfyl*l-and tlmum: Lundar: annan hvern mlCvikudaf Riverton: F»yrsta fimtudag. Gimll: Fyrsta miCvikudag. Piney: J?ri8Ja föstudag 1 hverjum manuBl. DR. B. H. OLSON 219-220 Medlcál Arts Bldc. Cor. Graham og Kennedy St«. Pane: 21 834 Office Hours: 8—6 Heimill: 921 Sherburne St. Winnipeg, Manitoba. A. G. EGGERTSSON Ssl. lögfræolngur Heflr rétt til aB flytja mal bmtSl i Manltoba og Saskatchewan. Skrifstofa: Wynyard, Sask. DR. J. STEFANSSON 216-220 Medical Arts Bldff Cor. Graham ogr Kennedy Ste. Pholo: 21 834 Stundar augna, eyrna nef og* kverka sjúkdöma.—Er atS hitta kl. 10-12 f.h. og 2-5 e. h. Heimili: 873 River Ave. Tals. 42 691 Athygli! Komið með næstu lyfjaáylsun-ina vðar til vor. Þaulæfðir sér-fræðingar annast um alla lyfja-samsetningu. INGRAM'S DRUG STORB 249 Notre Dame Ave. Gagnvart Grace kirkjunni. DR. A. BLONDAL Mcdlcal Artm Bldg. Stundar sérstaklega Kvenna og Barna sjúkdoma. Br a8 hltta fra kl. 10-12 f. h. og 3—5 e. h. Otflee Phone: 22 206 Heimili: 806 Victor St. Sfml: 28 18» _____ A. G. JOBNSON »07 Coníederation 141« Blda WINNIPEO Annast um fasteignir manna. Tekur að sér að ávaxta 8p«rifé fólks. Selur eldsábyrgÖ og bil-reiða álbyrgftir. Skriflegum fyr-irspurnum svaraB samstundis. Ðr. Kr. J. Austmann, Wynyard, Sask. Skrifstofusími: 24 263 DR. J. OLSON Tannlæknir 216-220 Medlcal Arts Bldg-. Cor. Graham og Kennedy Sta. Phone: 21 834 Heimllis Tals.: 38 626 Helmajstmi 33 828 J. J. SWANSON & CO. IiIMITED R e n t a 1 s Insurance RealEstate Mortgagea 600 Paris Building, Winnipeg Pohnes: 26 349—26 340 DR. G. J. SNÆDAL Tannlíi'knir 614 Somerset Block Oor. Portage Ave og Donald 8t. Talslmi: 28 889 Emil Johnson SERVIOEi EJjEXTTRIO Rafmagns Contracting — AB«-kyns ralynagsn&höld seld oo **fl þau gert — Eg sel Moffat og McCUM-y Eldavélar og hefi ptsr til synis d verkstasOi minit. 524 SARGENT AVK. (gamla Johnson's byggingln vl8 Young Street, Winnipeg) Verkst.: 31 507 Heima.: 27 2-6 Siftlnga- og Jarðarfara-Blóm nieB lilluni fyrirvam BIRCH Blómsali 593 Portage Ave. Tals.: 30 720 St. John: 2, Ring 8 Verkst. Tals.: Helma Tate-: 28 383 M SS4 G. L. STEPHENSON PLrtJMBER Allskonnr rafmagnsAhiild, svo Mm straujarn, víra, allar tegundlr »f glömun og aflvaka (battertoa) VERKSTOFA: 676 HOMJC Wt. "™** A. S. BARDAL 848 Sherbrooke St. Selur Ilkklstur og ann&st um ðt-farir. Allur ðtbúnaour aá. beztj. Enn fremur seiur hann allskonar mlnnlsvarða og legstelna. Skrlfatofu tate. 86 607 Heimllls Tals.: 58 309 Islenzka bakaríið Selur bezlu vörur fyrlr lægata verð. I'antanlr afgrelddar baefM fljótt og veL Fjölbreytt Arrat. Hrein og llpur vtCsklfti. Bjarnason Baking Co. 676 SAIIGENT Ave. Wlnnipe*. Phone: 84 3tS Tals. 24 158 NewLyceum Ptioto Studío Kristín Bjarnason eig. 290 Portage Ave, Winnipeg Næst við Lyceum leikhúsið. "Hverjum gæti dottið í hug, að þessi epli og eplin hans Jóns væru af nákvæmlega sams- konar trjám!" sagði faðir þeirra, sem var kominn til þeirra. "En til hvers er öll sú fyrirhöfn?" sagði Jón, hálf önugur "hann fær ekkert meira fyrir þau fyrir það." "Bíddu við ogsjáðu til," svaraði faðir hans. Mánudagskveldið, þegar yrfgri .bróðirinn kom heim úr kauptsaðnum með andvirði epl- aiina sinna, var það helmingi meira en Jón hafði fengið fyrir eplin sín. "Ekki datt mér í hug," sagði Jón, "að dá- lítil auka fyrirhöfn gæti borgað sig svona vel." Vandvirknin borgar sig.—Sam.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.