Lögberg - 19.12.1935, Blaðsíða 1

Lögberg - 19.12.1935, Blaðsíða 1
PHONE 86 311 Seven Lines uéle< « .ioTfe^s?6, 1 c»t- For Service and Satisfaction 48. ARGANGTJB WINNIPEG, MAN., FIMTUDAGINN 19. DESEMBER, 1935. XÚMF/R 51 Brot úr Jólakvœði Eftir Charlotte Petenyi, Jólatrén ttmal Englar Drottins nœrri! Æskunnar gleði er lnigtjúfari og skæni! Eilifum friði ástarletruð saga, opin og skýrð í faðmi jóladaga. / Töfrahjúpur friðarsælu fagur færist yfir löndin. Nótt og Dagur höfuð' beygðu hljótt og þakkir gjörðu: Herrann sagði: "Verði kveld á jörðu." Ljósbylgjur hcegar úr frá arincldi eilífðar blómum strá á jólakveldi. Hjörtum er undan sorg og kulda sviða send eru jólin til að mýkja og þíða. Stjönnir frá iöngu liðnum jólakvöldum lýsa nú skært á horfins tíma öldum. Finn eg í rústum framliðinna ára falinn er ylur margra sælutára. Mannvizkan hljóðnar, hjartað eitt má tala heitusfu. þránni verður nú að svala. Astvinir kvaddir upp af tímans bárum— örmuiu vefjast — sem á liðnum árum. Jólatrén ilma enn frá æskudögum, ómurinn deyr af tímans vængjaslögum. Fylling það mundi minna dýpstu vona, mætti eg, Drottinn, lifa um eilífð svona! Watson Kirfcconnell: Canadian Overtones. Hjáhnar Gíslason islenzkaði. Bláátjarnan Er skammdegið húmslæðum hampar og hafaldan gnauðar við skor, úr firðinni blástjarnan brosir svo bliðlega niður til vor. Hún glampar frá himnanna höllu % heiðrikju niður á jörð og lýsir upp húmstigans heima og heldur að nóttiwmi vörð. t seiðandi náttrðkkurs næði við niðandi elfinnar mögn, lauga sig blástjörnu börnin og blunda í heilagri þögn.— Og hver, sem að manngöfgi meitlar í mannkynsms útþrá og spor, er glampi af blástjörnu brosi og blikstafur Ijóss meðal vor. Davíð Björnsson. JóliníÁsi 1933 Klukkan var orðin 6, drengirnir voru ekki komnir mieð féð. Úti var svarta myrkur eins og það getur orð- ið svartast í alauðri jörð um jóla- leytið. Það var svo hljótt í kringum mig í eldhúsinu. Litlu stúlkurnar voru inni aÖ reyna að skreyta gömlu bað- stofuna og færa hana í jólastakk. 1 þögninni ryfjast upp svo margar minningar. En í kvóld mátti ekki bugast af tárum og trega, í kvöld varð eg að vera sterk og glöð—eina fullorðna'mianneskjan á bænum varð að hafa vald á sínum eigin tilfinn- ingum. Eg hafði líka svo margt að þakka. Og nú í kvöld vorum við enn öll heilbrigð, og allur hópurinn minn enn þá heima hjá mér. Sá, sem alt gefur hafði styrkt og bless- að þetta veika heimili, svo að ekki hafÖi þurft að leita hjálpar annara, og með nægjusemi höfðum við nóg. Að sönnu gat eg engar jólagjafir gefirj börnunum. En eg hafði svo oft og einlæglega bcðið hinn núkhi mátt, aS gefa okkur öllum gleðina að jólagjöf, og eg treysti að hann hefði heyrt þá bæn. Bærinn var opnaður og dreng- irnir komu inn hressir í bragði. "Við fundum allar kindurnar, en vorum svona lengi af því að vitS gáfum öllum skepnunum aukabita, af þvi það er jólanótt; og þær urðu svo glaðar. Þú hefðir átt að sjá það, mamma!" Nú var mál að fara að baða sig og laga sig til. Systurnar aftóku að nokkur fengi að koma inn nema vera alveg hreinn. Það var orðio" svo "fínt" inni, og nú voru þæir að útbúa lampana og ljósáhöld- in. í göngunum átti að loga á lukt- inni en gamla, íslenzka lýsislamp- ann voru þær að dubba upp í f jósið, kýrnar máttu ekki vera í myrkrinu í kvöld. í Asi var aðal jólaeyðslan fólgin í ljósunum. Þegar við vorum sezt að borði, hrein og glöð, sá eg að það voru Et kyngi fylgdi kveðju á kærum bernskuslóðum, þá yrði möl að akri, en úfið hraun að Ijóðum. 1 morgun þegar mistur var mœrimn geislum rofið, kom hugur minn úr hringferð og hafði hvergi sofið. líaiiii lcið 'um bjartar leiðir á leið til bernskudaga. —Þeir urðu eftir "heima," og ,.,' f*á því varð saga.' Þeir urðu eftir "heima," cii cru þó aðkalla. með Laxár nið hjá Nesi og návist Kinnarfjalla. Og hvenær sem eg sá þá, eg sá þá skýrt % spegli, i umgjörð aftanroðans, með æfintýra dregli. Því fann eg þig við flóann, er fór eg "heim" að leita, —Að leita að Ijúfum þáttum, sem Ijóð og fjarlægð skreyta. Þú bciðst með breiddan faðm- ¦iini. —eg blómin heyrði tala. Og fákur þinn var fleygur, þú fluttir mig til dala. KVEÐJUR Klcttaborg og blóm á vengi bjóða hug til vinaþings. —Breiðu höfin brúar lengi bróður-kveðja Þingeyings. Eitt er það sem andinn kvíðir, cins þá glöð með vinum hlæ, —eg hlýt kveðja ein um síðir ættfólk mitt á hverjum bæ. Hvíslar höfug wndiralda, eins þó ræður hljómi' i sal,— flci/ þitt biður, burt skal halda, burt úr kærum æskudal.' Þégar blærinn bcr mér orðið, bið eg fjöllin Ijá mcr þrótt, Kvcðjuljóð mitt legg á borðið, leynist síðan bu<rt u.m nótt. Fd'ri elliár mér kulda, cða sigli von i strand, leita mun % daliini dulda draumfley mitt um Norðurland. "Eimreiðin." | FRIÐUR Á JÖRDU OG VELÞÓKNAN YFIR MÖNNUNUM! 1 Ljóð Eftir Jakobinu Johusou. VÖKUDRAUMUR VIÐ VATNIÐ (Þiiig'vallavatn) Tjölduð er búð míu og tilbúin liríla, tunglskinið býður mér þó nœturferð. ('ilampar á vatnið — en dreymandi drangar draga' að scr hug mvnn, og eg hlýða verð. Iléraðið sefur — cu cg Iilýða verð. " Velkomin,'"heyri eg frá vinlegum kletti, "velkomin, heitast þráða ástin mín! HöikI ininni treystu — og horf mér í augu. licr Iicf eg langan aldur beðið þin,— bent þér á kletliun miini og beðið þiu!" Á cg 0() trúa og treysta því, cg vákif Talar þar huldu-sveinn við opnar dyrf —örugg eg fríti, þvi augu hans iýsa áslúi) — og Ijóðum, scm cg kiinni fyr,— íslenskum Ijóðum, sem eg unni fyr. Qeng eg i klettinn, — þar gefur á að líta gimsteina fagra, sem hann býður mér, hafi eg viljann og hug til að vaka, Iiug til að lifa fagran draum mcð sér,— dýrgripi eignast þar og draum, með sér. Nóttin er liðin, og loforð batt eg, loforð við huldu-svein í Jóru-kleif. —Huldur og vættir mér hjálpi' að efna: hugrökk að treysta hverjum draum, er sveif— út fyrir önn og myrkur örugt svcif. ÞO RÉTTIR MÉK ILMVÖND Þú réttir mcr ilmvönd af islenzkum reijr, —eg atburðinn geymi. Hvert árið sem liður eg auu honwn mcir, þú öðrum eg gleymi. Mig greip einhver suðræit og seiðandi þrá að syngja hér lengur. Við íslenzkan vor-ilm til viðkræmui brá, svo vaknaði strengur. Þanu ifm-vönd, sem gaf mcr þíu íslenzka hönd, er unun að geyma. Eg flyt hann með ástúð að fjarlægri strönd ítr fjalldalnum heima. TIL DALBCANS í AÐALDAL (14. júlí 19.35) From a Flower Legend (By Helen Swinbume, Midnapore) Within a garden fresh and cool with dctc, God ivalked — and saw each lovely thing Alight with color, hcard thc song birds sing Thcir melodies auctc. Around His feet, the daisies in the grass Watched their Creator pass; And then'— God heard a sad complaining sigh— A voice that sobbed "So small—so tchife am I!" "Amongst the glowing colors aitd the grace Of roses, and of poppics all aflamc, Amongst a myriad of flowers, I camc With only a ivltitc face And golden eye that opened wide to see Others surpassing mc, Ouly a daisy from a bud uucurlcd (iiving a little beauty to the world." Thc mottruíttl voicc tcas still, aud lltcu God spake: "So shall tlie littte daisy be, from hcnce Thc emblem of childhood and of iintoccuce, And higher thoughts awake Within the heart, than any other floiver." Kcjoicing in its power The daisy blushed, aud from that day it grows I ii happiness, its petals tinged with rose. Chriátmas By Bichard Beck Across fhc silver-waves of crusted snow Bells chimc thc song of Christmas once again,— Thc song of songs, thc heavenly symphony. "Peace unto carth — good icill among menl" Abovc Ihc hoof-beats of the wintry wind Softly thc "sfill, small voice" is heard again, Sweet as the morning-breeze when spring is young: "Peace unto earth — good ivill among mcn!" Upon thc blue of heáven's endless sea Thc starry hosts the tidings write agaiu, Coursing their orbs itt sþeechless ecstasy: " I'cacc tnito carlh — good ivill among mcn!" Ring, clear-voiced bells; speak loud, ye shining stars; Lcf every hcart take up fhc gtad refrain; Whisper it, breeze; proclaim it, morning sun: " I'cacc unto earth — good ivill among mcu!" næstum undur hvað litlu stúlkurnar höfðu orkað að gefa gömlu baðstof. unni sérkennilegan jólablæ. Elzti drengurinn, húsbóndinn, 15 ára gamall, sagði alt i einu: "Mamma, eg ætla að syngja fyrir þig sálminn 'Heims um ból,' eg kann hann vel og lagið líka, og eg finn að eg get sungið núna." Og yngri drengurinn sagði þá brosandi: "Eg á líka dálitið, eg er búinn að a jólatré og láta einir og beiti- :i það, qg við eigum ögn af kertum síðan í fyrra." En yngsta stúlkan 6 ára, bjartasta jólaljósið okkar allra, kom með hendurnar upp um hálsinn á mér og sagði: "Eg bara kyssi mömmu." Jú, víst mátti eg vera þakklát, enn var eg auðug af því sem bezt er í þessum heimi, þrátt fyrir minn mikla missi og djúpu sorg. Ljósin loguou skært og litlu and- litin voru glaðleg og raddirnar lirciii- skærar, ; stkinin gengu í kringum jólatréð og sungu. Vissulega hefir Drottinn sjálfur svift i burtu sorg og áhyggjum og gefið gleði i hjörtun, — heyrt bæn- ir okkar. Þegar börnin voru háttuð í litlu rúmin sín las eg jólanætur- lesturinn, hina dásamlcgu ræðu séra Haraldar Níelssonar: "Það er yfir oss vakað." Á eftir lásu þau með mér "faðir vor" öll í einu. Að því loknu buðu þau góða nótt og sofn- uðu vært. Eg sat um stund og lof- aði huganum að reika aftur og fram um liðna og ókomna tið. Alt af sama leitin og sama niSurstaCan traust og hjálp var hvergi að finna, nema hjá honum einum, sem allar bænir heyrir, alla neyð sér. Eg gekk til hvílu þakklát í hjarta. Undarlega sjóndapurt ert þú, manns auga! Eflaust er vinurinn okkar borfni hj'á okkur í kvöld. Eg finn það svo glögt, en eg fæ ekki að sjá bann fyr en hinn líknsami svefn lok. ar augum mínum. Guð gef i a8 hug- ir okkar væru nógu hreinir til að gleðja hann. Einnig munu neistar frá hugumi fleiri vina hafa ylað bér upp í kvöld, og munu oftar gera, hvaða leiðir sem þeir koma um ómælisgeiminn. Drottinn, gefðu okkur öllum gleði og styrk til að vinna það hlutverk, er ]ni hefir okkur ætlað. Með hugheilu þakklætí sendum við séra Birni 15. Jónssyni þessi fá- tæklegu orS, fyrir hans hlýhug og fyrirbænir til okkar. Vonum að hans hlýhugur hvarfli sem oftast til okkar i torfbænum á jólunum. Með beztu óskuttt. Sigriður Jóhanncsdóttir "Ekkjan i Asi." JÓLAKVEÐJA TIL VINA Sólin á jólunum signaða, bjarta, Sólin í ásjónu Guðs og hjarta, Sólin í jötunni, landa og lýða, Lífssólin bjartasta eilífra tíða. Vinunum okkar sé vorhlýja sólin, V'efji þá hlýjustum geislum um jólis Lýsi þeim eilífa Ijósið Guðs bjarta, Ljósið í ásýnd Guðs sonar og hjarta. Einlæglegast, Erika og Steingrímur Thorlákss'.n. i^^^«B^^^)^lw^«^w»»^i^^<awiw<«w«B«««i«^ >«g>^^m»^«^^^^^^.a^^^^^^^wiá«w«ti

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.