Lögberg - 13.02.1936, Blaðsíða 5

Lögberg - 13.02.1936, Blaðsíða 5
LÖGBERG. FIMTUDAGINN 13. FEBRÚAB, 1936 WF£E ALL NUTTY HERE AND THERE TVf Y permit could not be found, he said, when I suddenly happened to need a throat-wash, to set back a troublesome hoarseness, which had become very annoying. Which, he continued, might mean it was so seldom used that it just got lost, or that I had been pulling it out of my pocket so frequently that I must have dropped it somewhere. But that doesn't matter. I was at the counter, he went on, getting a new permit. Sometimes, I am accused of writing a careless old-fashioned hand. not easy to read. The clerk hesitated at the signature. "George Wilson," said someone, .iust behind me in the line, and he had it correct. I turned to look at the fellow, an utter stranger to me. His nerve, to blurt out my name in such a place annoyed me. Don't mind me helping the clork out on that, he said, oleasantly, as he came out of the line with me. I've known you for forty years, but I am sure you do not remember me. That's quite all right. Every time I'ye seen your name in print or your picture in the paper. pleasant recol- lections have come to me of thirtv- five vears ago. The plot was thick- °n;ng. ^T ELL, Mr. Wilson, the stranger went on, this recalls one of the big thrills of my life. One night away back in the days when old Sel- kirk Hall was the concert hall de luxe of this bustling city—sure you remember old Selkirk Hall. Öne night you walked in there with your girl. When you #were buying your tickets, you dropped something on the floor, or, I was pretty sure you did. There were several people around, any of whom might have dropped it. I was a twelve-year-old usher, standing around the ticket office in idle moments. I saw this little pack- age as it dropped on the floor, and you were right around where it dropped. I picked it up and took you and your gal to your seats. Then, I went to the boss and gave him the package, asking him to call you out and ask you if you had lost aný money. You understand, we had to be sure about such things, as lots of fellows then, as now, would grab anything like that. The boss went in and told you he would like to see you at the box office. You had your coat off and were settled and the show was on and you said you would not come out. He said it was important, said he had to see you at the box office. Xj1 INALLY, you came out, and I was 1 standing right there. The boss asked you if you had lost any money. "No!" you replied curtly, showing your annoyance at having to leave your girl alone. Fi'nally he induced you to look in your pocket. "Yes!" you said, your eyes almost popping out. "I've lost fifty dol- lars!" He handed you the little roll, saying that I had picked it up on the floor, and picked you from the crowd as being the owner. .By P. N. Britt. You thanked the boss most pro- fusely, and generously peeled a five spot off the roll and handed it to me. At that moment, you made me (12 years old) feel that I was the richest man in Winnipeg, sitting on top of the world. It's still the big thrill with me, when it is recalled. "Glad I met you again, Mr. Wil- son!" he said, "after forty years— one night at Selkirk Hall." And off he went, laughing. I re- membered the incident quite clearly. The loss of fifty away back there would have set me back for a year. That honest boy saved a life. * * * A BOUT thirty years ago, two •^*- siste'rs came from a neighboring town to reside in Winnipeg. They were office girls, honest, efficient and industrious. Canadians, they were active in the Native Daughters and ardent workers in the Auld Kirk. They held responsible office positions, seldom missed a day from work. Fifteen years ago, when times were good and the outlook bright, they built a nice little house on a lot they had heid for some time. The craving for a home of their own was at last gratified. It was a bright, cheerful, happy home. Friends spent many pleasant evenings there. The sisters were wholesome, kindly folks with always a warm welcome for old friends and acquaintances. • * * TT was a remarkable home, the ¦*• home of these sisters, and there was about an evening there the at- snosphere of "old scenes, old songs. old friends again." Not an unkind word about anybody—just a pleasant friendly evening of good cheer, with- out the usual grey shades of conten- tious conversation, the narrowness of creeds, or fantastic notions. It was real joy to visit there, with those friendly, human, kindly sisters. They began to get old, with the rest of us. Maybe we all noticed it. One of them was notified that the office staff was being reduced. Her job was gone. There were no office jobs for folks along in years, she found. She remained idle at home for many months. Gradually a change came in the atmosphere of that home, there was a noticeable air of quietness and concern. THE other sister suddenly became ill, and after a long sickness, she died in her sleep two years ago. The remaining sister, grief-strick- en, tried to carry on, alone in the home the two had worked hard to make for themselves. Brave soul went along, hoping against hope, through the long days and longer nights in the silent home. One day recently, a phone call told me she died suddenly, from a heart attack—alone, in her home, once so happy. Poor soul. The old heart, torn with grief, had ceased. They were f ine women—those two sisters. Long og Símun av Skarði, en þeir eru einnig l)áðir meðal helztu skálda Færeyinga, Síinun al' eldri kynslóðinni, en Rikard úr hópi hinna yhgri; er hann íslenzkrar *ttar. En þar sem niinst er á þessi skáld, má bæta því við, að I'H'reyingar eiga næsta miklar og blómlegar nútiðarbókmentir, þeg- ar mánnfæö þeirra og allar ástæð- ur eru teknar ineð í reikninginn. Ekki er neinum blöðum um það að íletta, að þessi ferð drengj- anna hefir or8ið þeim hin lær- dómsrikasta, aukið þeim viðsýni ng samúð með öðrum mönnum. Ferðasaga þeirra er þvi hinn holl- asli lestur öðruni unglingum, sem einnig mun þykja góð skemtun, að fylgja jafnöldrum sínum í spor á utanför þeirra, Fjöldi mynda prýðir hókina, og eru suniar þeirra teknar eða teikn- aðar al' drengjunum sjálfum. Bókina má fá frá Aðalsteini kennara Sigmundssyni (Pósthólf 406, Reykjavík). Hann hef'ir • einnig snúið á íslenzku hinni heimsfrægu æskulýðsbók Selmu Lagerlöf, Njála söga þumalings, er að framan var nefnd, og kostar bi'in kr. 5.00 óbundin, en kr. fi.50 í bandi. Trúi eg ekki öðru, en að vestur- islenzkum bðrnum og unglingum, S('ni á annað borð lesa islenzku s<t lil gagns og eiga sæmilega f'óðleikshneigð — sérstaklega 4pengjunum — myndi þykja Kaman að umræddum bókum. Óg heilnæra áhrif þeirra á unga les- endur þarf enginn að draga í efa. Eichard Beck. Einkennilegt fólk eftir Guðbrand Jónsson Tveir skrítnir Frá 8 bæjum í Austurríki og morgum bprgum í Þýzkalandi og Sviss hefir Gunnari Gunnarssyni skáldi veriC boíSið ao" koma og halda fyrirlestra um ísland. Þeir tveir menn, sein verður sagt frá, eru eingöngu teknir sain- an hér vegna handhægðar, en ekki vegna þess, að neitt samband væri á inilli þeirra, eða þeir lík- ir að neinu leyti. Sveinn lali var inaður nefnd- ur. Ilann haí'ðist við í Reykjavík uin og eftir miðja síðustu öld, en var ættaður að vestan og var ög- mundsson. Hann var málari og var líka kallaður Sveinn málari, en hitl viðuriiel'nið var almenn- ingi tamara, enda átti það nafn miklu betur við, þvi að hann Stundaði ])að iðjuleysi, sem það lýsir al' iniklu meira kappi, held- ur en iðjuna, sem hitt greinir frá. Sveinn átti heima í Grjóta- þorpí í koti einu þar, sem kallað var Grímshær. Hai'ðist hann við i eldhúsinu og var þar pallur, sem rétt tók rúmi'let Sveins og málarakrúsir hans. Sveina var bókhneigður maður, i'róður og vel gefinn, og hann er heimild- armaður að nokkrum sögum í I'jóðsöguin Jóns Árnasonar. Aðr- ir hlutir i'leslir voru Sveini lield- ur illa gefnir, og var hann auk þess sein hann var latur, einn hinn argasti sóði; var riimbælið hans annálaC fyrir hvað það var ógeðslegt. Leti Sveins var þó mest ann- áluð af Öllu í fari lians, og niiin liann í l>ví efni átt fáa sína líka. Til er ai' því saga, sem tekur af (ill tvimæli, en hún er sönn, því að hægt er að sanna hana með rédarhókum Reykjavíkur, og hún er svona: J>að er eitt kveld í Ijósaskift- unum einhvern vpturinn milli 1850 og 1860, að maður nokkur hljóp inn í svonefnda Fisehers- búð, sem var í húsinu við Aðal- stræti, þar sem nú er Ingólfs- apótek. Maður þessi stökk upp á búðarborðið og þreif ofan hatt, sem hékk þar í loftinu, en um þær mundir var siður að hengja sumar vðrur í loftið svo sem til sýnis. Maðurinn hljóp siðan út úr búðinni og snaraðist vestur Götuhúsasfíg, cn hann er nú kall- aður Fischerssund. Þetta varð jalt með svo snöggum hætti, að ' búðarmennirnir gátu hvorki þekt Imanninn né handsamaC hann. j Var þetta nú kært fyrir Vilhjálmi Finsen, siðan hæslaréttardómara, | sem þá var bæjarfógeti hér, og Ivitni yfirheyrð um málið. Bar 'eitt þeirra, sem hafði komið að í því, að þjófurinn hljóp út úr húð- iinni, að því hefði sýnst það vera Sveinn Ögiiiundsson málari. Var Sveinn nú kallaður fyrir og hon- um kyntur framburður þessa 'vitnis, en er hann heyrði, að hann hefði átt að hlaupa út úr búðinni, 'varð hann sem þrumu lostinn og sagCi: "Guð minn góður, eg sem aldrei hleyp." Nú var Sveinn áreiðanlega heiðarlegur maður, en þessi orð hans þóttu þcgar taka al' skarið um sakleysi hans, og var honum strax slept. [ Á fyrri hluta aldarinnar, sem leið, var í Reykjavík erlendur skóari, sem Diðrik hét Hölter. Hann gat son við ógiftri stúlku, Margrétí ólafsdóttur úr Hafnar- i'irði, systir Valgerðar konu James kaupmanns Robb, og hét hann Vilhelm. Ekki er mér kunnugt, hvað hann starfaði, en hins vegar mun þaC ekki hafa verið mjög mikið, þvi að hann var drykkfeldur mjög og iðjufæl- inn. EngU að síður var liann oflátungur hinn mesli, montinn og spjátrungur mikill í klæða- burCi og gekk venjulega á svo- jnefndum diplómatfrakka úr svörtu klæði, en á vetrum var hann á dökkbláum vetrarfrakka ' utanyfir. Hann var flakkari og i'ór víða um land og vildi láta hafa mikið við sig. Þegar Hölter var staddur í Reykjavík, var hann i sífeldum heinisóknum í eldhús heldra fólksins hjá þjón- ustustúlkunum og var mikill I vinur þeirra, enda réttu þær margan góCan sopann og bitann aC bonum. Vilbelm Hölter var hagmæltur nokkuð, en þóttist sjálfur vera stórskáld og vildi láta fara með sig ei'tir þvi. En ])ó að kvæði hans væru í sjálfu sér argasti leir, gat hann samt stundum verið all- fyndinn og meinlegur. Um þetta leytí var stéttamuiuir mjög glöggur hér í Reykjavík, og héldu hinir svonefndu heldrimenn sig vendilega út at' fyrir slg, bæði alment og í skemtanalífi bæjar- ins, og voru þjónustu stúlkur auðvitað ekki taldar með heldra l'ólki; ]>ær og þeirra líkar urðu því að hafa dansleiki og aðrar skemtanir fyrir sig. Voru dans- leikir þeirra kallaðir píuböll og þóttu lult eins skemlilegir eins Og dansleikir oddborgaranna. Var oi't kveðið um þessi píuböll, og sumt ckki sem i'egurst. Varð Vil- helm Hölter eitt sinn til þess að kveða einn slíkan hrag, og þótti hann svo móðgandi fyrir stúlk- iiriiar, að haun kom sér með hon- uni með öllu út úr paradís heldri manna eldhúsanna í Reykjavik. í þessum hrag er meðal annars ]>essi vísa: En mörg var mæðan þunga lyrir Möngu "sunnan á," hún sat með sorgardrunga sífelt yfir þá. Fauk í f'leslöll skjólin iyrir menjagná, ])á sá hiin silkikjólinn Siggu "hlönku" á. Eftir þetta varð Hölter nokkuC alþýðlegri i vali vinkvenna sinna og lagði nú leiðir sínar i lómhús- in. Diðrik Hölter, faðir Vilhelms, álli Klínu Egilsdóttur Sandholt, og var hiin ]>ví sljúpa hans. Þau bjuggu í DiCriktbæ, er slóð þar sem nú er Reyk.javikur Apótek. Þeim Vilhelm og st.júpu hans lynti heldur illa saman, og um hana kvað hann þessa visu : Mín er stjúpa mú.sagrá, mj(")g er illileg að sjá, hún er bráðiun i'allin frá, fjörgömul með rauðan skjá. Þetta kvað hann einnig um hana : Senn mun stjúpa lífið láta og leysast heimi frá; Viihjálmur mun varla gráta, veizlu fær hann þá. Þessu likur var flestallur skáld- skapur Vilhelms Hölters. Hver al'di'il' Vilhelms Hölters nrCu um síðir, veit eg ekki. —Fálkinn 4. jan. 1936. Silfurbrúðkaup Mr. og Mrs. G. J. Oleson, Glenboro, Man. Mánudagskveldið io. febrúar var gert ao sérstöku gleðikvöldi meðal tslendinga i Glenboro og grend, >eg- ar heir söfnuCust saman til gle'ði- móts, að minnast tuttugu og fimm ára giftingarafmælis Guðna Júííusar Oleson og konu hans Kristinar (fædd Thompson). \rinir þeirra stó'ðu a'ð samsætinn og þaC þýðir, að margir hafi þar átt hönd í bagga, því hjónin eru vin. sæl og vinamörg. Allir vildu nie(:;i eiga þátt í minningu þessari, og hef- ir sjaldan verið unnið saman af jafnmikilli kátínu og áhuga á \>\ í. sem Eramkvæma jnirfti, eins og vii5 þetta tækifæri. Olesons eiga ítök í mörgum íslenzkum hjörtum, sem svo slóu hraðar í þetta sinn. vcgna vin- anna sem gleðja átti. Borð voru sett í skemtisa! kirkj unnar íslenzku. SkipuCu heiðurs- gestirnir þar hæsta borð, ásamt ást- vinum sínum og skyldfólki. Salur- inn var f ullskipaður, sem búast mntti við. Prestur safnaðarins skipaCi forsæti og hófst minning þessi með sálmasöng, biblíukafla og bæn, er séra Fáfnis flutti. Þvi næst byrj- aði skemtiskráin. Bárust heiðurs- gestunum ávörp og kveðjur víðs- vegar að, að láta í ljós gleði sína og óska til hamingju þennan dýra dag æfi þeirra. Frá íslenzkum vinum flutti séra ]'.. II. Fáfnis ávarp og afhenti um leiC silfurbrúðhjónunum vandaða slagklukku og dýrindis silfurbikar i minningu um þessa hamingjustund þeirra og vinanna mörgu. Frá kven. félaginu flutti forseti þess, Mrs. E. II. Fáfnis, bakkarávarp til silfur- brúðarinnar, þakkandi fyrir gott og gæfuríkt starf hennar í þeim félags- skap; f ylgdi með því f agur blóm- vöndur frá félagssystrum hennar, sem var afhentur af Esther Mar- garet Aarskaug, dótturdóttur Mrs. A. Josephson, Glenboro. Avarp var þú lesið af forseta frá lúterska söfnuCinum i Glenboro. Þeim söfnuCi hafa hjónin tilheyrt frá byrjun og jafnan staðið þar i fremstu röC. SíCastliCin mörg ár hefir Mr. Oleson verið forseti safn- aCarins. Einnig var ávarp frá sunnudagaskólanum lesið; flutti þaC skrifari skólans, Mr. A. E. John- son. Mintist hann á hve trúlega < )lesons fjölskyldan oll hefði stutt skólann með tíma sínum og hæfi- leikum. Mr. (lleson er forstöCu- inaður skólans. I'.i barst heiCursgestunum og kvæCi frá Einari P. Jónssyni, rit- stjóra Lögbergs, sem birt er á öðr- um staC hér i blaðinu, og heillaósk í ljóCi frá B. B. Mýrdal i Glenboro. Auk þessa barst silfurbrúðhjón- unum fj()ldi skeyta, bæði símleiCis og bréfleiðis; nefni eg hér nokkur Jjeirra: Karlaklúbburinn í Glenboro, Dr. Rögnvaldur Pétursson, Mr. Stefán Einarsson, Mr. og Mrs. O. Frederickson, Mrs. A. S. Arason, Mrs. Steinunn Nordal og börn, Mrs. Helga Johnson, Miss S. Eydal, Mr. og Mrs. G. G. Thordarson, Mr. og Mrs. II. Bjarnason, Dr. og Mrs. M. J. Hjaltason, Mrs. GuCbjörg John- son, Miss Veiga ( rteson, Mrs. G. Jóhannessón, Mrs. S. Christjánsson. alt frá Winnipeg, Man. Miss Emily (>leson, Carman, Man.; Mr. og Mrs. S. J. Sveinbjörnsson. Kandahar. Sask.; Mr. og Mrs. GuCm. Free- man. l'pham. X. Dak.: K. N.: Mr. I!. .1. Lifman, Arborg; J. I. Henry, Petersfield; Mr. og Mrs. J. Sig- valdason, Longmont, Colorado; Mr. og Mrs. Ií. J, I lallgrimsson. Moun- tain, N. Dak.; Mr. og Mrs. O. S. Arason, Argyle, Man.; Rev rjg Mrs. K. K. Ólafson, Seattle, Wash. og skeytin halda áfram að koma eríhþá. A.C lokinni hinni settu skemtiskrá var sezt aC drykkju. Var af rausn veitt og fagurlega fram borið, sem vænta mátti. Meðan setið var und- ir borðum tóku nokkrir til niáls, og nefni eg þessa: A. E. Johnson, Gunnar Ólafsson, Guðm. Jónsson og Mrs. A. Josephson. Létu þau öll [ ljós hug sinn til heiðursgestanna, sem sýndi glögt hve mikillar þakk- ar og virCingar sæmdarhjón þessi njóta hjá öllum cr þekkja þau. SilfurbrúCguminn bakkaCi fyrir sig meC ágætri tölu; mintist allra þeirra vinamerkja, sem þeim hjón- um hefðu verið sýnd, en þá sérstak- lega þess hugar. sem hann fann að streymdi til sín frá þessum dýrmæta vinahóp. Einnig þakkaði silfur- brúCurin meC hlýjum orðum fyrir gjafir og hamingjuóskir til sín sér- staklega. Milli ræðuhaklanna skemtu menn sér við samsöng íslenzkra þjóClaga. Þetta mæta kvöld hæfCi vel mætum hjónum á einum þeirra mætasta degi. E. II. Fáfms. Islenzkur hagleiks- maður Framh. frá bls. I hæCarhlutföll. En nú hefir Axel fundiC upp töflu, sem líkist nokkuð margföldunartöflu, en sem léttir mjög viC útreikning hæCarhlutfalla. l*m langt skeið hefir Axel hatt i hyggju aC gera líkan af öllu Islanrii, sem yrCi 15 fermetrar a'ð stærð og stærCarhlutfall 1 :100,000. Hann er mjög viljafastur og mun einskis láta ófreistaC, aC koma þessu í fram- kvæmd. ()g hann mun vera einn þeirra manna, sem fúsastur mun vera til að leggja á sig mikið erfiði fvrir áhugaefni sitt. Sökum stær'ðar sinnar yrði þetta kort að vera undir beru lofti og myndi þannig ef laust geta orðið bæCi til gagns og gleði fyrir almenning. Það virðist því ekki vera nema eðh'leg krafa, að hinn ungi hagleiks- maður sé studdur til að f ramkvæma þetta og eins að það sé trygt, a'ð hag- leiksgáfa hans geti notið sín við auk- in verkefni, sem megi koma alþjóð manna aC gagni. — Við megum alls ekki viC ]iví lengur, að þeir kraftar sem leitt geti til aukinnar verklegrar menningar, fari forgörCum. Nýja dagbl. 7. jan. TILTRÚ Á dögunum, er vér vorum að blaða i gamalli bók, komurn vér niCur á spakmæli sem er sann- nefnd skær vísdóms perla, en sem vér álítum atS megi heim- færa sérstaklega upp á oss og verzlun vora: "Sa seni öölast hefir tiltrú Tekur viC mikilvægu umboBi." Vér höfuni áður getið þess í rit- gerCum vorum, aC meí því mesta, ef ekki hiö allra mesta, í eigu Eaton's, er TILTRÚIN sem félagið hefir öBlast í Vest- urlandinu — tiltrú, sem bygö er á sameiginlegri virðingú, er hvort liefir boriö til annars, í meira en tuttugu og fimm ár. En sögunni er ckki þar með lokiö. l'ví jafnframt því sem oss er Ijóst dýrnia'ti þessarar tíltrúar, finnuni vér til þeirrar ábyrgðar- skyldu, sem tiltrú þessi krefst af oss. Og við þeirri ábyrgð t<"ikuni vér með alvörugefni, og leitumst við aC fullnægja henni út í yztu æsar. Verk þaC, sem vér leggj- uni í þaö að ná öllu á sem hag- kvæmustu verði er heimsmark- aðurinn hefir að bjóða — hin stöðuga gæzla seni Kannsóknar- stofa vor liefir á efnisgæðum alls, sem vér höfum aö selja — Eaton's ábyrgðin sjálf — "Sé ó- ánægja meC vörurnar er pening- unnm skilaC aftur" — lvsir a8- eins, aC nokkru leyti, hinum staCfesta ásetningi vorum, aö til- trú sú sem VesturlandiC ber til Eaton's og verzlunar aCferCar Eaton's skuli aldrei v«ra svikin. Þúsund ljósa landið mitt, blómaríkið, bjarta hvelið, barnalundin, vinaþeUC. ErfCin þeirra er heilir hyggja á höfundinn og landið byggja. l'ústmd ljósa landiC mitt. Væna vonalandiC mitt. Aldavenjur útsýn loka, erfðaneistann vefur þoka. Einn í krókum, arniar beinna, en allir lenda, fyr og seinna. Væna vonalandið mitt. Fr. Guðmundsson. HaIeaG00DGrVRDEN \Plentij(f[wi}Íhw] ?k^ toEat-Fresh' ká a/ndfcrL. Big Oversixe Packels MCFAYDENSEEDS oniy3c-4c PER PACKET McFAYDEN FRÆ KOSTAR LITIÐ EN FRAMLBIÐIH MIKIÐ Stærri en venjuleglr pakkaj txí Mc- Fayden fræi—aðeins 3c—4c hver Pví aiS borga 5e og lOc? Mestu hlunninðln við McFayden fra1 UgrjrJa ekki f lágu verði, heldur hinu, að hver tegund um sig af reyndu fyrsta flokks útsæði, tryggir mesta og bezta uppskeru, og sendast beint heim til yðar cn koma ekki frá umboðasöiu hyikjunum í búðunum. FYæ er Ufandi vera. Pví fyr er það komur þanga.6, som fví skal s&ð, þess betra i'yrir það sjálft, og þann er sáir. KREPJIST DAGSETTRA PAKKA Hverjum manni ber réttur til að vita að fræ það,v sem hann kaupir sé lífrænt og nýtt. Me8 nýtlzku á- höldum kostar það ekkert meira, að sotja. ðagsetntngu á pakkana, þegar tiá þeim or gengið. pVt Á EKKI DAGSE3TNINGIN A3Ð STANDA? Ilin nýja breytinír íi. útsæðislög- unum kJ'ofst okki dagsetningar á pökkunum, en við höfum samt enga breytingu gort. KYNNIST ÚTSÆÐI YÐAR Hvor pakki og hver únza af Mc- Fayden fran. or dagsett með skýru letri. McFayden fræ er vfsindalega rannsakað og fult af lffi; alt prðfaC tvisvar. Fyrst rétt eftir kornsl&tt, og svo aftur í Dominion Seed Testing Laboratory. \':>vi McFayden Seods sent I btlðir f umboðsaölu pökkum myndum vér eiga mikið ðseit f lok hverrar árs- tíðar. Ef afganginum væri fleygt, yrði þar um slíkt tap að ræða, er hlyti að hafa f för með ser hækkað verð a útsæði. Ef vér gerðum þaC ekki, og sondum það út 1 pökkum aftur, værum við að selja gamalt fræ. pessvegna seljum vér aCeins boint til yðar. og notum ekki um- boCssöluhylkin; fræ vort er ávalt nýtt og með þvf að feaupa þaO, eruC þór að tryggja arangur og spara. i BIG 25c Seed Special Tíu pakkar af fullri stærð, fra 5 til 10 centa virði, fást fyrir 25 cents, og þér fáið 25 centin til baka með fyrstu pöntun gegn "refund cou- pon," sem hægt er að borga með næstu pöntun, hún sendist með þessu safni. Sendið peninga, þð má senda (rfmerki. Safn þetta er falleg gjöf; koetar lítið, en gefur mikla uppskeru. Pantið garðfrte yðar strax; þér þurfið þeirra með hvort sem er. McFayden hefir verið bezta félagiO ífðan 1910. NEW-TESTED SEED Every Packet Dated BBETS—Detroit Dark Red. The best all round Red Beet. Sufficient seed for 20 ft. of row. CARROTS—Half Long Chantenay. The best all round Carrot. Enough Seed for 40 to 50 ft. of row. CUCUMBER—Early Fortune. Piekles swoct or sour add zest to any meal. This paeket wfll sow 10 1o 12 hills. LETTUCE—Grand Rapids. Loose Leaf variety. Cool, crisp, green lettuoe. This packet will sow 20 to 25 ft. of row. ONION Vellow Olohe Danvers. A snlendid winter keeper. ONION -White PortugaJ. A popular whito onion for eooking or piokles. Packet will sow 15 or 20 ft. of drill. PARSNIP—Halí Long Cuernsey. gufflcient to sow 4 0 to 50 ft. of drill. RADISH -Freneh Breakfast. Cool, oris-i. quick-growing variety. Tliis packet will sow 25 to 30 ft. of drill. TURNIP—Wh'te Summer Tablé. Early, quick-growing. Paoket Will sow 25 to 30 ft. of drill. SWEDE TURNIP—Canadian Oem. Ounoo sows 7 5 ft. of row. «00*.oCash P, izes«002° f hveiti aotlunar samkopni vorri. er vtCsktftav^nir vorlr geta tekið þAtt í. T'pplvsingar f MoFaydon Seed List, soni sendur er með ofangroindu fræ- safni. rC" !'<M'n pöntun. ÓKEYP'S (Cli'ipið úr þessa ang- lýsingu 'vt 'afC ókevpis stðran pakka af f8arr"tn blfimum. ^ra-ill a-fsláttiir 1il filnoa op er frá þri xkýrt i frwxkrdnni. McFtyden Seed Co., Winnipeg

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.