Lögberg - 07.05.1936, Blaðsíða 6

Lögberg - 07.05.1936, Blaðsíða 6
LÖGBERG, FIMTUDAGTNN 7. MAl, 193G. Mannorðsdómur Eftir JoJicmne Vogt. "Já, í orðum." "I orðum — sem þér höfðuð ekki verð- skuldað.'" "Nei, það veit Guð," svaraði hún og horfði óhikað í augu hans. "Þið sitjið hér tvö ein og pískrið," sagði Frich rétt Ji.já ]>eim. "Má eg drekka leifarn- ar úr þessu glasi ?" Hann tók glasið úr hendi Ellu og tæmdi það. "Ætli ]>að sé það i'yvsfa?" sagði Vikíor. "Kemuv það þér við, >o . . ." "Uvað meinarðu?" sagði Viktor og stóð upp. Þeir horfðu hvor í annars augu. "Eg lofaði Lovum að hitta hann hjá söngpallinum," sagði Elín fljótt, og gekk á milli þeirra. "Er enginn aðgangur að saln- um, læknir, nema gegnum dimma ganginn?" ".Jú, gegnum þéssar dyr, ungfrú. Eg ætla að dansa við konu hans — þenna dans líka — ,já,'nú byrjar hljóðfævasláttuvinn — má eg fylgja yður fil Lovum?" Allir gengu inn í salinn. Fvich sat einn eftir. "Ó, Frich — evuð þér hévna?" sagði Petra. "Viljið þér ekki dansa þenna dans við mig?" "Með mestu ánægju." Hann þaut á fæt- ur og gekk inn í salinn með Petru. Svo byrjaði dansinn og stóð lengi yíiv. Að honum loknum >utu mennirnir inn í borð- salinn og útveguðu stúlkum sínum rautt og hvíft vín. Að því búnu byvjaði samtalið. Það var komið fram yfir miðnætti þegar eftivmatnum'var lokið, og víndvykkjan byrj- aði. Unga fólkið var hætt að dansa og sal hingað og þangað, en eldra fólkið fór í þesa stað að dansa. Bak við kínverska skýlu úr hávauÖu silki sátu ]mu Sagen læknir, kennarinn og Ella. "Jæja, guðfaðir," sagði Ella spaugandi. "Hvað varð af danspiltunum þínum?" "Nei, þegar eg sá að ]>ú byrjaðir dans- inn með hundatem.javanum, lét eg ]>ann fugl fljúga. En, Ella, tókstu ekki eftir >ví að eg var með í pólska dansinum?" "Jú, og þú dansaðir ágætlega." "Með gömlu frú Vibe? Síður en svo. Hefði frúin gefið okkur gömlu mönnunum ungar stúlkur, og gömlu mönnunum ungar stúlkur, og <íömlu konunum unga menn að dan.sa við, ]>að Jiefði farið betur. T. d. þú og eg, Ellen ? Við Jiefðum átt saman; er það ekki, Viktov?" "Jú — fj.....fjarri mér," sagði Viktor. "Þér eruð ekki hræddur við að blóta. læknir; það er gamaldags, held eg. Mamma sagði að í æsku hennar hafi allir karlmenn blótað." " Já, þarna sjáið þér aftur einn af mínum göllum, sem á upptök af skorti á umgengni við kvenfólk. í minni deild er hjúkrunarmær með hræðsluleg dúfuaugu; hún álífur mi^ glataðan þegar eg blóta af því eg hefi gleymt einliver.ju. Xæ.sta skifti sem eg freistast, skal eg muna að >að er ung stúlka, sem hefir beðið mig að hætta við þenna 1 jóta vana.'' " Það hefði unga stúlkan aldrei þorað. Ihin benti aðeins á sannreynd." " í^ér eruð fj .... rökréttar." "Nú aftur, læknir," sagði Ella hlæjandi. "Það er um of. Geta ekki hræddu dúfu- augun lagað þetta neitt. Karlmönnum geðj- ast vanalega vel að þeim." "I'ikki mér. LífiiJ, ljósblá, hræðsluleg augu ná engu valdi yfir mér. Það fer svo vel um okkur hér — eg skal í fáum ovðum segja ykkur hvernig eg læknaðist af öðrum l.jótum vana og öðlaðist vináttu gamallar konu." "Já, segið þér okkur það," sagði kenn- arinn. "Eg stalst frá spilaborðinu. Það voru reglulegir spilaræningjar sem við mis?; spiluðu. Hugsaðu þér Viktor—" "Nei, guðfaðir, fyrst sögu læknisins." " Ja-ja, eg skal seg.ja þér mína sögu í rúm- inu, Viktor." "Þegar eg fyrir fjórum árum síðan var skipaður bæjarlæknir, var eg eitt sumarkvöld kallaður fil sjúkrar konu. Gömul >erna vitj- aði mín, en luin var svo hrædd að eg fékk með naumindum að Iieyva húsnúmerið. Eg fann þó húsið og ]>ar eð dyrunum var aðeins hallað aftur og enginn til staðar, gekk eg inn. Alt var þögult og eg leit í kringum mig í stofunni- Svo opnaði eg dyrnar að næsta herbergi, blæjur voru fyrir gluggunum þar svo að dimt var, en í rúmi með grænum tjöldum sá eg grá- hærða konu liggja með nmbúðii um ennið, og vissi eg þegar að augu hennar höfðu verið skorin upp. Þar eð út leit fyrir að hún gvæfi, gekk eg nær og leit á umbúðirnar, og þekti undir eins að einn af helztu augnalæknum okkar hafði bundið þær . En alt í cinu sezt hún upp. "Sei, en sú lykt af munntóbaki. Er það la>knirinn? Marin, Marin, hvar ertu? Þctta er viðbjóðsleg manneskja." "Augnabliki síðar var eg staddur frammi í litlu eldhúsi og skolaði úr mér allar mínar syndir — jafn sneypulegur og hund- ur—" " Þegar eg kom inn aftur, bað eg hana fyrirgefningar, en hún fór að gráta, og sagð- ist gráta af því hve æst hún hefði orðið. Hún fékk uppsölu og ígerðin, sem byrjuð var áður en eg lcom, óx með hraða; eg sendi Marin eftir ís, vakti alla nóttina yfir lienni og skifti um ísumbúðirnar fimtu hverja mínútu. Ilún Iiélt sjón á öðru auganu — eg varð vin- ur hennar — og hefi aldrei smakkað munn- tóbak síðan." "Já, munntóLak er óræsti," sagði kenn- arinn. " Enda ]>ó eg .smakki það við og við." Elín sat alv-eg hreyfingarlaus. I huga hennar skeði þetta alt saman aftur. Hún sá gömlu konuna með umbúðirnar og litlu stof- una. Ilún varð að leita Jiennar og tala við hana. Alt í einu rankaði hún við sér, og vissi að orsökin fil þessara hugsana var sú, að hún elskaði. Aftur fór hugur hennar á sveim. IIiin sá sjálf'a sig sitjandi á bekknum, höfuð Jiennar hallaðist aftur á bak — blóm láu í kjölfu henríar, og niður að Ihenni laut — Viktor, sem horfði dökku, fögru augunum sínum í liennar augu. Hún hrökk við. "Hvað er að, ungfrú Elín?" Það voru sömu dökku augun sem nú litu í hennar. " Þér lifuð út eins og þér væruð í öðrum Jieimi, langt frá okkur." "Ella hefir sofið," sagði kennarinn. "Dreymdi þig ckki, Ella?" '' Jú, mig dreymdi-------" "S.jáðu, Viktor; það hefir verið mínútu- svefn." "Hér eru þau," sagði skrækhljóða rödd. Það var frú Börresen, sem inn kom, ásamt syni sínum og Frieh. "Ungfrú Kirkner. Nú er dansaður vals með hvíldum. Hvað viljið þér, "bjart ;i undan" eða "dimt á eftirf" "Bjart á undan," svaraði Elín og sneri sér hugsandi að lautinantinum. "Nei, nú er það eg sem á að lýsa fyrir yðnr, ungfrú," sagði Frieh. "Jæja, eg ætla ekki að dansa, Friðrik. set mig hér hjá kennaranum," sagði frúin. "Og eg ætla að dansa við Petru," sagði Viktor og fylgdi þeim út, talandi við Ellu. Prich var ágætur dansari, og þó bauð Ellu við að lát hann snerta sig. Þegar þau liöfðu dansað um stund, sagði Elín: , "Þiísund þakkir, eg get ekki meira, eg er svo þreytt." Frich lét sem hann heyrði ekki, hélt henni fast svo hún gat ekki losað sig. "Eg get ekki meira," sagði Elín aftur. "Sleppið mér, hr. Frich." I'au voru nú komin neðst í salinn, þar sem Viktor og Petra sátu. "Sleppið þér mér," sagði EJín hörku- lega. Til þess að þér dekrið við Viktor? Aldrei! Heldur en það-----------" "Þér eruð svívirðilegur," sagði hún; "mig sundlar og eg get ekkert séð." A sama augabliki datt Elín á ofninn, sem til allrar lukku var kaldur. Hvort hún reif BÍg lausa, eða Frich slepti henni alt í einu, gat enginn vitað með vissu. Hún lá í yfirliði á gólfiuu og mjó blóðrák rann niður kinnina. "Lyftu henni upp, Petra. Taktu í fæt- nrna, í'lýtfu þér. Eg veit þú ert sterk." Það var Viktor sem talaði. Bak við ]>au voru opnar dýrn og forstofan mannlaus. "Hérna er gcsfahcrljergið rétt hjá; láttu mig komasl á undan, Viktor — en hvað Ella er föj — hún er þó ekki dáin?" "Nei, aðcins rispa á augnabrúninni; eig- um við ekki að fara hér inn?" "Jú, taktu hana, svo skal eg opna dvrn- ar." Það var J.jós í licrberginu^og hlýtt þar inni. Viktor bar hana inn og lagði hana á rúmið. "Opnaðu kjólinn hennar." Petra þreifaði eftir silkibandinu á bak- inu. "Eg get ekki fundið hnútinn," sagði liún. En Viktor opnaði hnífinn sinn og skar bandið í sundur, og Elín dróg langt andartak. "Findu sjal, henni verður kalt þegar hún vaknar." l'ctra sá hvergi sjal, og Viktor tók eftir ]>ví. "Komdu hingað. Eg lyfti henni upp; dragðu ábreiðuna burt. Þú þarft að Jæra Ji.júkrun." "Eg þarf svo margt að læra," tautaði Petra ; en ábreiðuna tók hún strax og Viktor breiddi hana ofan á Ellu. "Augabrúnin er klofin," sagði hann og Jeif iun í sárið. "Eg skal sauma >að laglega saman. Xú vaknar hún, talaðu við hana. Pelra." "Góða Ella. Það er engin hætta á ferð- um. Eg held að yfir þig hafi liðið — var það ekki?" Ella brosti ofurlítið. "Blæðir mér?" spurði hún og settist upp til hálfs. "Já, yður blæðir ögn," sagði Viktor, "en þetta er aðeins lítið. Þegar yður skánar skal (',<>• sauma sárið saman og ekkert ör verð- u r s.jáanlegt." Elín lokaði augunum, hana svimaði, \*iktor vætti vasaklútinn og lagði hann á sár- ið. "Það var gott að það var ekki nefið," sagði Viktor. Ella hló. "Nefið," sagði hún. "Nú er eg betri. Eg er farin að sjá ykkur, Petra, og spegilinn þarna.'' "Hvernig atvikaðist þetta?" spurði Viktor, meðan hann var að sýsla með töskuna sína. "Eg veit það ekki glögt. Mig svimaði, þoli ekki að dan.sa svona lengi í einu; en Prich liélf áfram gagnstætt vilja mínum. Eg bað liann að sleppa mér — liann slepti mér loksins — nei, slengdi mér frá sér, held e,<>'. Petra, lofaðu mér því að láta ekki Frich aka okkur heim í kvöld." "Eg skal aka yður og Petru heim að hálfuSm tíma liðnum," sagði Viktor strax. Aður cn klukkan er 3 skuluð >ér vera komnar í rúmið. Eg læt Sfellu fyrir sleðann, og hún verður ekki lengi á leiðinni heim." "Þðkkfyrir." /'í'aina kemur Lovum læknir. Nú megið þér ekki vera hræddar. Munið þér að eg sagði að í danssal yrði maður líka að vera læknir ?'' " Jfi, en eg hélt ekki að það yrði eg, sem þyrfti læknishjálp. Stattu fast við mig, Petra." "Já, vertu óhrædd." "Það var gott að þú hafðir áhöldin með þér; eg gleymdi mínum," hvíslaði Lovum. "Viltu ckki láta mig sauma?" "Eg ætla sjálfur að gera það." " Þú crt ekki sk.jálfhentur ?" "Nei," sagði Viktor og hleypti brúnum. Aður cn hann var alveg búinn, ruddist l'rú Börresen inn. "Hvernig gengur ]>að? Eg fékk fyrst að vita um þetta óhapp >egar Frich, fremur dauður en lifandi sagði mér—" "Hai'ið |iér ekki hátt, kæra frú. Viktor er að sauma sárið saman. Það er elvki hættu- legt. Mér er sagt að Frich sé fullur." "Frich?" sa-ði frúin. "Alls ekki." "Svo nú er það búið. Petra, bið þú Torinius að láta Stellu fyrir sleðann." "XTei, ungfrú Kirkner má hafa þetta her- :\ í nótt," sagði frú Börresen. "Nei. Leyfið mér að fara heim. Eg er fri.sk." "Hún þarf ofurlitla læknishjálp," sagði Viktor.. "Það er bezt hún fari heim." '' Þér skuluð ráða, læknir. Eg læt vinnu- konu fylgja ykkur, til að hjálpa þér, Petra." Fimtán mínútum seinna voru þau á heim- leið. Það var þykt loft og mikil snjókoma. "Hvernig líður sjúklingnum mínum?" sptirði læJ^nirinn, scm sat aftan á sleðanum. "Ó, >ökk fyrir; eg hefi höfuðverk." "Hreina loftið bætir úr því. Það er Jx'tra en í danssalnum." "Sástu Frich, Vikfor? Hann hvarf alt í einu," sagði Petra, sem gaf í skyn að hún liefði verið að Jmgsa um hann. "Ilaiin sfóð hjá hinum piltunum." "En \iktor — segðu mér — var nokkuð að höfðinu á Frich — hann var svo undar- legur.'' " Eg man að John kom upp með nokkrar flöskur af slæmu púnsi, sem Ödegaard fckk honum. Ahrifin koma eftir á. Hefir ekki pabbi lykilinn að vínkjallaranum, Petra1?" Petra svaraði ekki. "Honum mun heldur okki hafa lílíað að eg flytti ykkur heim," bætti hann við. "Heldurðu að það hafi verið ásta'ðan?" sagði Pefra og liló glaðlega. " Já, nú skil eg. I *i'i ert alt af í veginum, góði bróðir. Vesa- lings Frioh, eg vona að hann hafi fengið skcmtilega stúlku í staðinn fyrir mig." "Hver ra'kallinn, Petra — það ert þú sem hefir bundið fyrir augun í kvöld — en ekki sú sem hjá þér situr." "Við hvað á hann, Ella?" "Að þú hafir fögur, blá augu, en sjáir ekki annað en Frich, held cg hann meini." "Ó, ekki annað," sagði Petra, sem þótti va'nf um ;ið sér væri strítt með Frich. "A morgun tek eg vínkjallarann að mér, Viktor. ödegaard er pf eyðslusöm. En þú ættir að gæta betnr að John, hann er eflaust hneigður fyrir kalt púns.'' "Þ;ið eru tveir um l)oðið." " Þú ert slæmur." "Nú erum við komin á .sléftuna, Pcfra. Taktu nú við taumunum og láttu Stellu hlaupa." Petra fók við taumunum og ávarpaði \ Stellu á hestamáli, sem strax fór á harðan Sprett. "Lánið þér mér handskýluna yðar í tvær mínútur, ungfrú Kirkner, eg er að frjósa á f ingrunum.'' Ella hallaði sér aftur á bak og lagði liand.sk> luna á nefið. "Ilandsömuð," sagði hún hreykin. Viktor greip hana frá henni. "Sagen læknir — var eg tilgerðarsöm?" ' "Dálítið, held eg, en-------" ",J;i, eg verð að verja mannorð mitt," sagði hún spaugandi áður en hann lauk við setninguna. "Mift vesalings mannorð. Eg heí'i jafnvel fórnað blóði á altari >ess. En nú skal það enda. Eg fæ líklega ekki of mjúkan heila af þessari blóðrás, læknirl" "Xei, þvert á mófi," svaraði hann hlæj- andi. "Jafn lítill blóðmissir er hentugur fyrir lieilann." "Gott. I'ví eg |>arf að brúka heilann, en í nótt fær liann að hvíla sig. Efg ev voðalega þreytt." "Uðlilega. Ef þér þurfið hjálp þegar heilinn byrjar á starfi sínu, minnist þess >á að eg cr læknir yðar. Skipandi læknir og — hlýðinn aðstoðarmaður. A það samanl" "Getur verið." "Lítið þér á Petru; nú hefir hún ekki blíð og blá augu, helduv augu sem hafn- sögumaður." "Þey, þey." "Ihin Jivorki heyrir eða sér. Nú erum \ið li.já \cgarbugí5unni, nú, það gekk vtel. Ilún hefir jávnfingur, en ekki úr klaka, eins og mína, en saumað getur hún ekki." "XTci, .silkisaumurinn yðar er fallegri," sagði Ella hlæjandi, "en að eg skyldi verða takmarkið fyrir nettu nálarstungunum yðar, ]>að hafði mér ekki komið til hugar." "Ó, mínar nálarstungur skilja ekkert ör eftir, en það gera yðar." "Um hvað eruð þið að tala?" spurði Petra. "Eg heyri ekki helminginn af því. Mér heyrðist >ú segja að eg gæti ekki saum- að saman — —" " Jæja, góða. Eg vildi þú gætir." "llamingjan góða, Viktor — þú meinar líkle.na ekki að eg—" '' Eg meina ekki neitt. Þú ert systir mín. En, ungfrú, hvað se.»ið þér um sveitadansinn okkar?"bætti hann við. "Sveitadansinn. Eg hefi aldrei dansað í slíkum sal nema í höllinni. E'r Börresen ríkur ?'' "Nei, eg held að þessi dans sé síðasta trompið, sem þau spila út." "Vesalings Friðrik," sagði Elín. "Eg lieyrði á honum að eitthvað var að." "Þér þurfið ekki að vorkenna honum. Hann fer út í heiminn sem frjáls maður, livernig sem það gengur heima. Hann var gramur yfir því að þér meidduð yður, og eg held hann berjist við Frich >enna morgun." "I>að var Ellu sjálfri að kenna," sagði Petra. Eg sá sf rax að kjóldragið hennar var of langt; hún rasaði í því." Ella svaraði engu. Litlu seinna nam Stella staðar við dyrnar heima. "Eg held eg fari strax upp," sagði Ella. "Höfuðverkurinn er ekki betri." ( "Nei, farið þér úr skjólfötunum hérna niðri. Það er hlýtt og^ gott, og ödegaard hefir kaffi til. Svo lít 'eg snöggvast á það sem cí>- saumaði." Ilann ]>aut á undan og opnaði. Elín settist ogkápan hennar f611 niður af öxlmmm. Victor dró af henni ytri skóna, en litlir svartir silkiskór urðu samferða, og hún lét hann umyrðalaust láta þá á sig aftur. Svo leysti hann klútinn af enninu og færði Iiana nær lampanum. Það hvíldi yfir henni einhver barnsleg blíða, eins og hún þráði ást. 0g væri þakklát fyrir hina minstu ögn af licnni. "Lofið þér mcv að skoða sárið," sagði liann. Ilún ficrði ennið n;vr honum og hann þreifaði hægt á sárinu. "Það ætlar að gróa ágætlega," Hún leit upp og augu þeirra mættust. líann roðnaði aftur undir eyru. "Elín," hvíslaði hann blíðlega — "ung- l'vú EJín, hlustið þér á mig-----------" en föla andlitið hennar kom honum til að þagna. "Eg gleymdi að eg var yðar læknir," sagði hann og hló. "Eg ætla ekki að tefja yður lengur, farið þér upp að hátta og hvíla yður, ]>ér þurfið þess." Hún stóð upp og hann vafði kápunni um hana, tók Ijósið og lýsti henni upp stigann. A annari stigariminni nam hún staðar, benti á cnnið og sagði : "Þessi hola er ekki eins djúp og á ánni. Það gildir sannarlega lífið — svart eða rautt." "Þév evuð fau,<;aveikar eins og eðlilegt er. Eg sendi Petru upp með lyf. Þér þurfið að sofna fast og draumlaust."

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.