Lögberg - 16.07.1936, Blaðsíða 6

Lögberg - 16.07.1936, Blaðsíða 6
LÖGBERG, FIMTUDAGINN 16. JÚLl 1936 Sir Gordon og Laurie Stewart "Já, þeir hafa gert hvað þeir gátu, en eg hræðisl það sem í vændum er. Ef eitthvað kemur fyrir, lijálpið þér þá konu minni." "Það skal eg géra ef eg lili. ViÖ hvað eruð þér aðallega hræddur, Hardrosa skip- stjóri?" "Það er ekki svo hægi að greina frá því —gat á skipsskrokk framleitt af Santa Anna klettunum, er mjög er mjög erfitl að bæta til fulls, en við gerum alt sem í okkar valdi steinlur og við eigum kost á. Við erum áftur á réttri stefnu — það er nokkur huggun." En um mioja nótt í niðamyrkrí heyrðust aftur hamarshoggin. "Það er leitt að skip- st.jórinn skuli Láta viuna um nætur, þegar við eigum að sofa," sögðu sumir farþegarnir. þeim var sagt að það væri nauðsynlegt, og þá tóku þeir það með ró. Allir hafa lfklega álitið að hér væri engin ástæða til að hræðast, þar eð logn var. Eg gal ekki sofið og gekk ofan í lestina. ó, hve kvíðafullir allir voru, sem unnu þar niðri. I>eir stóðu í sjónum upp í mitti og alt af óx haim: Ijósberarnir veittu daufa birtu, við og við beyrðusi stúttar skipauir, sem strax voru framkvæmdar. Alt í einu lagði gráhærður maður, með veðurbitið andlit, verfefæri frá sér. "Þetta er gagnslaust, skipstjóri; því meira sem við byrgjum aí' rifunni, þess stærri verður hún. Engin mannleg höud getur lok- að henni." Hinir mennirnir sögða hið sama með ör- vilnunarsvip. 8. Kapílxli. Döguuin kom, sólin kom upp Og breytli lit sjávarflatarins svo, að liann skein scm fágað gull; ekkert ský sást á himninum. Siiuta Anna eyjan sást nú ekki lengur, en önnur græn eyja sást í fjarlægð fram nndan. t't- litio var.svo friðsamlegt, svo fagurt, svo stór- kostlegt, að eg gleymdi allri hræðsln og hættu, þangað til eg heyrði hratt fótatak og sam- stundis hljóð. A sama augnabliki kom skip- stjórinn upp; útlit hans sýndi að hann var mjög kvíðandi. "Sir Gordon," sagði liann, í'Það er úti um alt. Skipið er óbætanlega lekt, og stóra gatið er ekki unt að byrgja. I'að verður að sökkva." Niður í þetta sólbjarta haf — niður í J)ögnina og dauðann. Eg leit framan í hann. "Það getur naumast verið eins slæmt og þér ímyndið yður, skipstjóri." "Jú, það" er, eg ýki alls ekki; eg sé enga von. Sjórinn í lestinni er nokkur fet á dýpt, og þrátl fyrir þ*ð að dælt er af öllu afli, dýpkar hann ávalt. Mig langar til að segja yður nokkuð, meðan eg hefi tíma til þess. Næstum því allar stúlkurnar á skipinu hafa einn eða annan til að vernda sig, en kona mín stendur einmana, þegar hættuna ber að hönd- um. Þór eigið hvorki konu eða systur — viljið þér |)á gera svo vel að aðstoða hana :'" Auðvitað lofaði eg því. "Eg \'ildi að eg hefði vefið dauður áður en þetta kom fyrir," sagði hann svo sorgbit- inn, að eg vorkendi honum. "Þér getið ekki hafa mist alla von," aagði eg. "Bátarnir eru til og duglegir menn til að róa þeim." "Xei,V svaraði hann í örvilnunarróm, "nóttina, sem voðastormurinn stóð yfir, mist- um við alla bátana nema einn; eg hannaði að láta farþegana vita þetta. Við hófum aðeins einn bát, og í hounm verður kona mín að l'á sæti. Þér, Sir Gordon, standið við loforð yðar, er það ekki ?" Eg lofaði lionum því aftur. Ilaim snéri .sér frá mér með svo sorgbitíð andlit, að eg hefi aldrei slíkt séð, hvorki fyr eða síðar. "Eg kalla á mennina upp á þilfar, svo þeir geti skifst ;i við dælurnar." En hvað mér leið illa. Að lítilli stundu liðiuni voru I'lestir hásetarnir komnir upp. Þá skildi eg livað það er að vera duglegur sjómaður. Skipstjóri gaf skipanir sínar með svo kjarkmikilli ró, að engin hræðsla sást á svip hans. Andlit hans var nú ekki fölt, aug- un fjörleg og göngulagið fast. Hann leit út sem maður, er vildi standa aleinn á þilfar- iim meðan skipið .sökk undir honum. í>essi maðnr, sem nú kom fram sem het.ja, var sami maðurinn, sem hafði barið konu sína í reiði sinni. Nær get eg gleymt því, sem nú fór fram.' Kvenandlitin komu i'öl og ottaslegin, hvert á fætur öðru, til okkar. Frú Chaplin hvíslaði að mér: " Eg er enginn IieiguII, Sir Gordon; þér getið sagt mér sannleikann; er nokkur hætta áferðum?" "Skipst.jóri er hræddur um að það sé." svaraði eg með varkárni. Eðallynda andlitið hennar varð aáfölt. "Ó, börnin mín—draumurinn minn," hrópaði Iiún, "aldrei fæ eg aftur að sjá elsk- nðu börnin mín." Við verðum að ala von á meðan við lif- um," sagði eg, eii lnin sló höndum saman af ofurharmi. "I'að er engin von, mig hefir lengi grun- að það- skipið hlýtur að sökkva. Ó, börnin mín," Rödd hennar lækkaði niður í kveinandi eymdarvíl, sem var sorglcgt að heyra. Jh'm gekk að hástokknum og leit niður á hið sól- bjarta haf. " Dælurnar gera ekki mikið gagn," sagði majór Stanton, sem hafði athugað ástandið, " l>að hækkar ávalt sjórinn í lestinni." Varir hans titruðu meðan hann talaði; eg vissi að það var ekki af hræðslu; en hann horfði á konu sína og börn. Eitt barnið huldi andlit sitl við brjóst móðurinhar, annað hélt fast í kjólinn hennar. Jhin leit til mín mcð brosi, sem mér sárnaði mjög. "Blessaðir litlu krakkarnir mínir (iru bræddir," sagði hún; "þeir heyra þennan 6- vana|ega hávaða, og þess vegna hefi eg þau h.já mér." "Taktu smælingjana með þér, Edith, og láttu þá i'á teið sitt," sagði hann, og hún gekk róleg ofan. Xa'sti farþeginn, sem eg sá, var Charley Leslie; hann var m.jög fölur og hræðslan sást í augum hans. " Er það satt ?" spurði hann ákafur. "Ó, guð minn, vesalings unga, elskulega konan mín." Lítil hvít hendi snerti nú mína : eg leit upl», það var kona .skipstjórans, sorgþrungin mjög. "Sir Gordon," sagði hún með skjálfandi vörum, "eg er sannfærð um að hætta er í að- sigi, maðurinn minn hefir verið meira en .'ii) stundir á þilfarinu hvíldarlaust, og hann er mjög k\ íðandi. Hvað er það sem að er .'" Ihín hefir lilotið að lesa svarið á andliti niínu, ])\'í hún hljóðaði alt í einu: "l>cssi grimmi, svikuli falski sjór! Hvað ilt ætlar hann að gera okkur ? Mig ta>lir hann ekki með sínu hæga gjálfri. ó, hinn voðalegi, hryllilegi sjór." Hún sló höndum saman og starði út á Iiat'ið. '' Ó, himneski guð, hvað getum við gert:''' hrópaði hún. Iílustið þér á mig, frú Hardross," sagði eg. "Yður þætti víst vænt um að sjá heimili yðar einu sinni enn. Þér munduð meta mikils að standa í skugganum undir laufríku trján- um, og hlusta á kirkjuklukkurnar hringja, að s.já grænu akrana og engjarnar — yður Jang- ar til að sjá England einu sinni enn, er það ekki?" Dökku augun hemiar horfðu í mín. "Jú, í sannleika, það vil eg," sagði hún. "Hlustið þér þá á mig. Það er hætta í nánd, maðurinn yðar hefir sagt mér það. Ilann hefir beðið mig að annast um yður, og eg get öruggur sagl það, að ef þér eruð hug- rakkar og kjarkgóðar, þá skal eg með guðs hjálp bjarga yður." "Ó, þessi grimmi) falski sjór," kveinaði hún. "I-'icIsið þér mig frá honum." Hún greip heridur mínar og hélt þeim fast; tár- \-ota andlitinn sínu lyfti hún upp gagnvart mínu. "Ó, eg er svo hrædd, Sir Gordon; maðurinn minn gleymir mér alveg, ef skipið er í hættu, hann getur ekki gert við því, hann hefir ekki tíma til að hugsaummig." "Hann er búinn að htigsa um yður," sagði eg. Ilún sagði með lágri rödd: ,y Eg man núna að eg hef'i einu sinni ]esið um viðburð frá tímum frönsku byltingarinn- ar; það var verið að flytja onga stúlku til höggstokkains, í næsta vagni við hana sat lingur maður, sem lnin ekki |>ekti. Hún rétti honum hendur sínar blátt áfram, og l)að hann að halda í þær meðan hún væri að deyja. Sir Gordon, það er ekki langi síðan þér voruð mér ókunnur, ekki grunaði mig að eg ætti eftir að dey.ja á sjónum. Sir (íordon, ef mað- ur minn á of annríkt, ef hann hefir ekki tíma til að hugsa um mig, leyfið mér þá að vera í nánd við yður meðan eg dey." Mér lá við að gráta, þegar eg leit á þetta inda'la, saklausa andlit; barnslegu variraar hennar .skulfu af angurblíðu. " Eg hefi lofað að annast um yður," svar- aði eg, "og þér megið reiða yður á, að eg efni það loforð." "Eg er hrædd um að eg verði voðalega skelkuð," sagði hún. " í>að væri hægra að deyja, ef hafið værí órólegt, heldur en núna, þegar það er epegilslétt. Segið mér hvernig þessi ógæfa orsakaði.st .'" Eg sagði henni það, sem eg hafði heyrt. "Og íuer — nær koma leikslokin?" spurði hún með hvítum blóðlausum vörum. "I>að gel eg ekki sagt, það veit enginn. Við verðum að vona á meðan við getum. Guð getur hagað þvísvo að \'ið sökkvum ekki." "Grunur minn hefir ræzt," sagði hún; ;ai aorir heyrðu hljóðfærasöng í bylgju- gjálfrinu við skipshliðarnar, heyrði eg þar líkfararsöng. Ilafið átti að verða okkar gröf!" Eu svo eins og hýrnaði ögn yfir henni, þegar hún leit í kringum sig. "Það eru svo margir menn á skipinu," sagði hún, "þeir finna Ifklega einhver ráð til að frelsa það. Kringumstæður okkar geta ekki verið vonlausar. Satt að segja, Sir Gor- don, enginn mundi trúa því að nokkur hætta væri í nánd." Þetta var að vissn Leyti satt, en svipur yfirmannanna var ráðaleysislegur, og við da'lurnar var unnið af kappi. Hún virtist ætla að taka þessu með ró, en andlit hennar var þó náfölt. " Eg hefi oft hugsað um dauðann," sauði hún furðu róleg, "að deyja er að vissu leyti eins og að sofna; mig hefir dreymt um gröf, þakta grænu ,ii'rasi og hlómum, en mig hryllir við að hugsa til jiess, að verða ávalt að liggja undir |)essurn órdlegu bylgjum. Hvað ætli móðir mín hefði hugsað, et' einhver hefði sagl heiiui, þegar eg var lítið barn, að eg fyndl gröf mína í [ndverska hafinu? Er það voða- legur dauði að drukna ? ? Hvað haldið þér um það, Sir Gordon?" "Menn seg.ja að það sé ekM; þeir segja að eftir t'yrsta stríðið lendi hinn druknandi í þægilegt, dreymandi ásigkomulag, og þá líði allur hinn liðni tími með öllum liðnum við- burðum fyrir hugskotssjónir hans. Eg vona að það sé'satt." ' "I>að ætti að gera dauðan þolanlegri," stundi hún. Þér lofið því að vera í nánd við mig, um leið og bylgjurnar lykja sig yfir okk- ur?" A þessu augnabliki kom litla stúlkan hennar frú Stanton hlaupandi til okkar—öll börn el.skuðu hina alúðlegu frú Hardross. "Ú, komdu til mömmu," hrópaði hún. "Vesalings mamma grætur, og sú litla græt- ur — góða, komdu til hennar." "Eg verð nú að hjálpa til að dæla," sagði eg, "þegar eg er búinn að því, skal eg koma til yðar aftur." Eg horfði á eftir Laurie og Iitlu stúlk- unni, þegar þær gengu burt. "Er nokkuð nytt nú?" spurði eg annaii stýrimann, sem hraðaði .sér fram hjá mér. "Það er gagnslaust að dæla," svaraði hann, "sjórinn eykst í lestinni á hverri st undu, hve hart sem dælt er. Skipstjóri er nú að hugsa um að tala við farþegana." "Hver er yðar skoðun!" spurði eg. "Eg hefi enga, herra minn," svaraði hann. "Eg gel aðeins sagt: Guð varðveiti okkur." Hann var búinn að sleppa allri von. '¦>. Kapítidi. Allan daginn var brennandi heitt sól- skin, og engin von um björgun kom í ljós. Mennirnir unnu við dælurnar af miklu kappi, en það var gangslaust, alt af dýpkaði .sjórinn í lestinni, og loks flaut hann inn í vélaskál- ann og þá sloknaði eldurinn. Öll von var úti. Eg sá dauðann skrifaðan á sólargeislana, um dauðann gat maður lesið ,i yfirborði Jiafsins, dauðinn I'aldi sig í Jiinu blágræna hyldýpi, hann sveimaði um hið brennheita lag sjávarins. — Hann var al- staðar. Við vorum öll stodd í stóra salnum þeg- ar skipstjórinn kominn, til þcss að segja okk- ur frá hættunni sem yfir vofði. Við vissum að hann kom til að segja okkur alt eins og var, og biðum hans angistarfull. Y\t) heyrðum liann scgja hvað fyrir okkur lægi; cn sumt af okkur tók þessu með djarfri von, og hitt með vonlausri ró. Enn þann dag í dag sé eg hann fölan, kjarkgóðan með rolegri óskjálfradd aðri raust segja okkur, að alt hefði vcrið gert scm möguleo't var til að frelsa okkur og skip- ið, cn það væri ekki hægt — við æitum aðeins eftir fáar stundir — fáar stundir milli okkar og dauðans. Hann minti okkur á að allir ættu einu sinni að dey.ja, og hvatti okkur til að mæta honum sem kristnir menn, með ró og \'on um cilíft líf. Svo hneigði hann sig og fór. .Mcnniriiir g&agn nú til kvenna sinna og barna, fomuðu þau að sér svo innilcga, og báðu suð mcð háum róm að vera þeim mis- kunnsamur. Ma'ðurnar þrýstu börnunum að br.jósti sínu biðjandi. Eg sá frú Leslie le.u'.íi'.ja arm sinn um hál.s manni sínum og segja : "Eg trúi þessu ckki, Oharlic, það getur ckki vcrið satt." Prú Stanton lagði höfuð sitt við brjós! manns síns. Laurie nálgaðist mig og sagði hvíslandi: " I>ér gleymið ckki því scm þér hafið lof- að, Sir ííordon — þér leyfið mér að deyja h.já yður." Nú, þegar hættan var svo nærri, snerti þessi bæn hennar till'iimingar mínar svo inni- lega. " Já, eg skal vera við Jilið yðar," var alt sem eg gat sagt. Bg má bið.ja guð að láta mií;' aldrci .s.já slíkt aftur. I>essi kvein og huggunarorð á víxl, stóðu yl'ir na'stum heila klukkustund, svo þagnaði alt, mennirnir og konurnar féllu á kné og fluttu bænir til guðs almáttugs. "Þey, góðu börnin mín," sagði móðirin. "(íuð tckur okkur í faðm sinn." — "Verið þið hughraustar," sagði fleiri en einn eigin- maður við konu sína; "við skulum deyja sam- an." "Eg fœ að sjá börnin mín," sagði frú Chaplin við mig, "alveg eins og eg -sá þau i diaumnum." Laurie þrýsti scr fast að þess- ari eðallyndu konu. Eg lcit í kring um mig og varð að dást að þeirri djörfung og hugarró sem landar mínir sýndu við komu dauðans. Nú var ekki Icng- ur hugsáð um jarðncskar kringumsta'ður; hver f.jölskylda sat út af fyrir sig. Majórinn hélt á biblíu og las huggandi orð. Eg sá ungt barn sofa í faðmi móður sinnar—sofa svefni dauðans með bros á vorum. A meðan \ar þessi eini bátur búinn út sem bezt mátti vera, og nú var kallað á konur og börn, en því ver, uátu ckki margir komist fvrir í bátnum. Tveir af liásetunum urðu Jíka að vera með til að róa honum, svo ckki gátu fleiri cu átta fengið sæti, auk þeirra. Prú Vann krafðist að vera sú fyrsta sem í bátinn færi. I>að var alveg ó- heyri að persóna af "aðalsættum" væri á sjó- i'erð til þess að "drukna cins Og hundur." Ilún fékk líka að vera sá fyrsta í bátinn. ".I''.tlið þér l»á að yfirgefa manninn yðar, l'rú Vann," spurði einhver. Hún leit til hans gremjulega. '' Manninn minn,'' sagði hún. '' Hvað er Iiann í samanburði við mitt líf?" Sú sem næst fór ofan í bátinn, var frú Chaplin; á eftir henni fóru þrjár ungar stúlk- ur, og svo fru Leslie. En hvað sú endurminn- ing hefir náð föstum tökum á mér — augna- tillitið sem hún sendi manni sínum, þar sem hann stóð á þilfari hins sökkvandi .skips. "Vertu sæll, elskan mín, vertu sæll," sagði hún. Xú var hrópað — "kona skipstjórans," og Laurie náföl og skjálfandi sagði við mig: "Munið eftir loforði yðar; þér hafið lof- að mér að vera í nánd við mig þegar eg dey." Eg lauf að henni. "Eg skal synda á eftir bátnum," svaraði eg, '' farið þér í bátinn, eg skal vera rétt hjá yður." Ilún gckk tiJ skipstjórans. "Eg á þá að fara, Eiríkur. Vertu sæll." Hann var að liugsa um hina yfirvofandi hættu. Var það af ást til konu sinnar eða ör- vilnan, að hann leit ekki á andlit hennar og afþakkaði að kyssa hana. Hún sneri við og stundi þungan. "Látið einhvern annan taka mitt plá.ss í bátnum," sagði hún, "mig langar ekki til að verða frelsuð." En enginn gaf þessum orðum gaum; öll- um þótti vænt um konu skipstjórans; þeir létu hana of an í bátinn, og eg sá hana hníga niður við fætur frú Chaplin eins og dauða mann- csk.ju. Eleiri gátu komist í bátinn, cn hinar konurnar vildu ekki fara. Eg talaði um það við frú Stanton, en hún leit á mig angurblíð- um augum og sagði: "Yfirgefa manninn minn og börnin, Sir Gordon? Etn hvað þér haldið að eg sé hug- laus. Eg ætla að taka börnin mín í faðm minn, og svo tekur maðurinn minn okkur öll í sinn faðm. Þannig deyjum við saman í hinu miskunnarlausa hafi." Eg yfirgaf hana og tar komu út í augu mín. Xú var báturinn losaður við .skipið, og svo var honum róið til lands um hábjartan daginn'meðan margir báðu guð að veita l)eim frelsun. "Haldið þér að báturinn komist til lanils?" spurði eg fyrsta slýrimann, sem stóð og horfði á ef'tir þcim. "Það held eg naumast," svaraði hann, "¦eg cr liranldur við skerin og rifin, og svo er ol'sahrim við ströndina. Við gctum aðeins vonað." Svo gcrðu nokkrir af mönnunum tilaun til að bjarga s.jálfum *rr. Eg sá suma af þeim á flota; ski|»ið sökk dýpra og dýpra. Dagurinn leið og myrkrið hvfldi yfir hafinu. Báturinn var horfinn sýn; bardaginn byrjað- ur, hinn voðalegi bardagi milli lífs og dauða. I>cssi voðasjón hlýtur að hafa svift mig með- vitundinni. Eg man að tveii- sterkir hand- leggir voru lagðir utan um mig og að fyrsti stýrimaður sa.n'ði: "Skipið sekkur dýpra og dýpra, Sir Gordon ; guð miskunni sig yfir þær manneskjur, .scm eru á því, menn, konur og börn. Eg get frelsað yður, Sir." Kins Og í draumi man eg eftir að hafa heyrt sjóinn fossa inn, Jiin mörgu ahgistaróp, s«>m ómuðu áður en dauðinn kom; en eftir það man eg ekkert.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.