Reykvíkingur - 22.01.1892, Blaðsíða 4

Reykvíkingur - 22.01.1892, Blaðsíða 4
til atkvæða að synja presti um alla tilslök- nn og hefði án efa orðið ofan á ef einn af áheyrendunum hefði ekki bent einum full- trúanum að tala við sig fram við grindurn- ar og upplýstist þá sá óskiljanlegi leyndar- dómur, að 25 ára fulltrúinn hefði vilzt á þeim mórauðahansBjörns Guðmundssonar og þeim svarta prestsins, nefnilega, það var margra ára gamall ræktaður blettur Björns, sem hann tók fyrir nýumgirtan blett úr norðurmýrar slægjulandi prestsins og urðu því við þetta sem nærri má geta allt önn- nr málalok og var því samþykkt að leita miðlunar við prestinn, sem hafði á rjettu að standa, að slægjuland hans var mjög skert orðið; heppilegra að vita rjett en hyggja xangt. Þá var borin upp beiðni frá einum utan- sveitar manni, sem nú dvelur hjer í bænum, að fá kauplausa kenslu handa barni sínu. Formaður mælti með því og fulltr. Þórh. Bjarnarson sagði vera nóg rúm í neðsta bekk skólans. Var þá gengið til atkvæða; með því greiddu atkvæði: form., Þórh. Bjarn- arson og Þorl. Jónsson, móti H. Kr. Frið- riksson, Gunnar Gunnarsson og Guðm. Þórð- arson. Um þetta urðu reyndar allsnarpar umræður, að beiðandi væri fátækur, sem ekki gæti kostað barnið í skólann, en barn- ið á skóla aldri o. s. frv. Form. tók það fram, að það væri hans skoðun, að menta þyrfti börn, hvort þau heyrðu til, eður þeirra vandamenn, bæjarfjelaginu hjer eður öðrum nreppum, á meðan þau væru á þeim aldrin- um, svo mentunarskortur ekki hamlaði þeim að standa í stöðu sinni á fullorðins árun- um (og er þetta óneitanlega mjög mannúð- lega hugsað). H. Kr. Friðriksson tók það .fram, að það lægi beinast við fyrir þau ut- ansveitarbörn, sem hjer væru í bænum, að presturinn heimtaði skólagöngu handa þeim, þá er vandamenn þeirra geta hvorki vegna efna nje hentugleika borgað fyrir þau í skóla nje kent þeim heima o. s. frv. og virðist margt tala með því, úr því ekki er frískóli fyrir öll börn ríkra sem fátækra. Þá ætti meira að segja ekki að taka borg- unarlaust í skólann einu sinni neitt innan- bæjar barn nema meðmæli fátækranefndar- innar fylgdu beiðninni um frían skóla, því það eru víst dæmi til, að velefnaðir tómthús- menn hafi tekið sjer barn (máske til gam- ans) og fengíð svo fría kenslu handa því í skólanum. Þá var lagður fram mjög stór listi yflr ófáanleg bæjargjöld 1891, og beiddist bæjar- gjaldkeri, að það yrði numið burtu; á suma virðist hafa verið lagt aukaútsvar tvisvar sinnum sama árið, og sumir voru komnir úr bænum fyrir 3ur árum. Allt var þetta numið burtu, að undanteknum 5—6, sem reyna átti að ná því hjá, og var þó þetta allálitleg upphæð, um 600 kr. Næststærsta skuldin var h}á sýslum. Guðl. Guðmunds- syni, 45 kr. Ýms fleiri smámál voru fyrir, sem, eins og áður, voru samþykkt umræðu- laust. Að endingu stóð fulltrúi H. Kr. Friðriks- son upp, og hjelt mjög skorinorða ræðu yflr hinu algjörða stjórnleysi, sem væri á öllu slökkviliði bæjarins, og færði til ýms sönn dæmi, og kvað óumflýjanlegt að laga þetta, því liðið væri nú sem höfuðlaus her, þó aðaíforinginn væri reyndar með höfði o. s. frv., en með því að blaðið flytur nú rit- gjörð um sama efni, þá er ekki nauðsyn að setja hjer orðrjetta alla ræðu fulltr. H. Kr. Friðrikssonar. Fulltrúi Þórh. Bjarnarson kvaðst vera þessu samdóma, og stakk upp á að fela brunamálanefndinni til næsta fund- ar aðkoma með uppástungur sem setti nýtt blóð og fjör í allt slökkviliðið (nú er að vita hvaða rögg kemur á þessa nefnd, því alllítið hefur sumum þótt að henni kveða á stundum). Var svo fundi slitið. Dr. Jón- assen mætti ekki, en var þó í bænum. For- föll óþekt. Fulltrúi í bæjarstjórnína var kosinn 5. þ. m. hr. Halldór Jónsson, ötull og mannvæn- legur, en eitt skal lofa að morgni en annað að kveldi. Til endurskoðunar bæjarreikning- anna voru kosnir 9. s. m. Sighv. Bjarnarson og Ó. Rósenkranz, báðir góðir, en ásama stend- ur hverjir þeim starfa gegna á meðan bæjar- stjórnin sjálf úrskurðar sína eigin reikninga, sem er að öllu óeðlilegt, sem vjer munum benda á í næsta blaði. Reykvíkingur óskar helzt að hinn nýi ritstjóri Þjóðólfr áreiti hann ekki, því hjá blaðadeilum vill hann komast ef unt er, en verja mun nú Eeykvíkingur hendur sínar, ef á reynir. í þetta sinn tekur Reykvík- ingur það sem viðvanings-gáleysi í ritstjórn, þar sem lítið er gjört úr honum í 2. tbl. Þjóðólfs þ. á. Þeir sem hafa verið fastir kaupend- ur Reykvíkings árið sem leið og vilja halda hann framvegis, eru beðnir að gefa sig fram við W. Ó. Breiðfjörð. Útgefandi: W. O. Breiðfjörð. Keykjavik 1892. — Fjelagsprentsmiðjan.

x

Reykvíkingur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Reykvíkingur
https://timarit.is/publication/139

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.