Reykvíkingur - 01.05.1892, Blaðsíða 1

Reykvíkingur - 01.05.1892, Blaðsíða 1
Afgreiðslustofa K,eykvikings er nú hjá útgefanda, Aðal- stræti nr. 8, opin hvern virkan dag allan. Nýir kaup- endur gefl sig fram. Reykvíkingur Blaðið kemur út einu sinnii hverjum mánuði og kostar hjer i Rvlk 1 kr. ura ario, íit um landið og erlendis burðar- gjald að auki. Brog- ist fyrir lok júli. II, 5. Maí, 1892. ííúmerið kostar 10 a. Heilir og sœlir/ Háttvirtu landar, mínir verslunar-skifta- vinir og kaupendur Reykvíkings! — Þá er jeg nú aptur heim kominn og seztur við stýrið, og er mjer sem fyrri hrein ánægja að sjá aptur mina elskuðu ættjarðar-inn- búa, já, og anda að mjer hinu heilnæma, hreina islenzka lopti, þó það sje nú kalt, þá er það hressandi og hollt. Já, jeg gat þess áður, að jeg væri nú seztur aptur við stýrið heima, sem þið munuð nú merkja á ganginum og stefn- unni, þegar um hægist, því það vona jeg þið virðið mjer til vorkunar, þó mjer örð- ugt þætti og út um þúfur færi að stýra með þrjúhundruð mílna löngum stjórnvöl- Um og sneiða hjá hættuleguin blindskerja- boðum, en koma þó við á sem flestum á- fangastöðum í umdæminu. Að endingu vona jeg, þó nú sem stendur sje ærið nóg að gjöra að „pakka" upp nýju vörunum, að jeg með tímanum fái tækifæri að yfir- vega betur áætlunina er gjörð var í fjar- veru minni, og að rrteð tímanum verði umbætt það sem ábótavant var í fjarveru minni, og sem litill vottur um góða við- leitni er það (þó nú í svipinn sje mikið annríki sem áður er umgetið), að láta ekki lengi standa á útgáfu blaðsins eptir heim- komu mína. Virðingarfyllst. ÍJtg-efandinn. Óregla hjer á höfninni. Hvað hinum háttvirtu andmælendum hafnsögulaganna (Lodstvang) á seinasta þingi hefur gengið til að koma með þá rniður framsýnu, og því síður heppilegu mótbáru, að hafnsöguþvingun j(Lodstvang) væri hjer óþörf, og þyrfti alls ekki með, er þvi óskiljanlegra, sem flestir af þessum andmælendum voru einmitt hjer vel kunn- ugir og þar að auki mjög eptirtökusamir, og hafa almennt hjer á sjer það orð, að þeir hafi bæði vit og vilja á því að lag- færa það sem ábótavant, er, og þess vegna er það, að ef vjer ekki sæjum það á svörtu og hvítu í alþingistíðindunum, þá mund- um vjer alls ekki trúa því, að það væru' einmitt þessir menn, sem vjer að makleg- leikum bárum svo mikið traust til, sem komu hafnsöguþvingunarlögunum fyrir kattarnef á seinasta þingi með tillögum sínum. Það er hvorki meining vor, og því sizt rúm hjer í blaðinu að fara ítarlega út i umræður hafnsöguþvingunar andmælenda frá seinasta þingi, eður ástæður þær er þeir báru fyrir sig; einungis viljum vjer leyfa oss að tilgreina eitt atriði er fram kom mót hafnsöguþvinguninni i fyrri um- ræðunni, er svo hljóðar: „Það er alveg eins og menn mættu ekki fara heim að bæ eður frá bæ, er menn þyrftu að koma á, nema maður borgaði fylgdarmanni hvort heldur hans þyrffci eða ekki, og hvort heldur fylgdin væri látin i tje eða eigi". Það er mikið rjett, að þetta dæmi hins heiðraða þingmanns, eitt út af fyrir sig, virðist vera á rökum byggt, en sjóferðir og sauðurinn er sitt hvað, og sú aðferð sem er algeng á sjó, er óbrúkandi á landi. Það væri til dæmis álitið hart og jafuvel óþolandi á landi, ef 20 menn, sem semdu um þriggja vikna fæði á einhverju mat- söluhúsi, legðust fyrsta daginn allir veik- ir og lægju svo allan tímann og gætu einkis neytt, að þeir samt þyrftu að borga matsölumanni fulla borgun fyrir það fæði sem þeir alls ekki sökum veikinda gátu notið, en þetta er samt algeng regla á sjónum, og þó engin lög sjeu fyrir því, þá mun það vera orðin svo föst venja (coutume) að farþegar á skipum borgi eins fyrir því fæðið, þó þeir sjeu veikir alla leiðina og neyti einkis matar, og dettur vist engum í hug, og dygði ekki að hafa eitt orð á móti því að borga samt, en eptir venju á landi mundi þetta þykja hart, og jafnvel „meiningarlaust", en þessi venja er víst upphaflega þannig til orðin, að enginn dugandis matsölumaður hefur fengist á skipin með öðrum kjörum en þessum. Og að hinu sama rekur á end- anum, sem von er, að enginn hafnsögu- maður fæst hjer í Reykjavik, og því- síð- ur þar til hæfur, þar sem engin trygging er fyrir að nokkurt skip noti hann; það

x

Reykvíkingur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Reykvíkingur
https://timarit.is/publication/139

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.