Austri - 29.04.1895, Blaðsíða 1

Austri - 29.04.1895, Blaðsíða 1
Kemtir út 3 & mánnði efla 36 blört til næsta nýárs, og '-rosttir hér á landi aneins 3 kr„ erlendis 4 kr. Gjalddag'i 1. júlí. ppscgn siriflcfr Itut'ír við éramót, OgiW nerna k-1' i bí til ritsrjc.rans fyrir 1, október, Auglysings 8Ui; ííi m eíía 60 p.m. lium). díi'lís og háiiu <y é íyrstu síí.u, "H^W81^ AR. SEYÐISFIRÐI, 29. APRÍL 1895. Nb, 12 Annsbofcasafnið ^S^Æí Sllin'í \ hur SeyAisfj, er opinn á mift- ^,s" - 'J rUi v.kud. kl, 4-5 e. m. Sannleiksvitnið Bj0rn Krisíjánsson. Til þess að sýna lescndum „Austra", að eg byggði það á góðnm og gildam ástæðum, er eg i 4. tbl. Austra þ. á. lýsti : kaupmann Björn Kristjánsson í Ileykjavík „opinberan lyg- arafc að ummaltun hans í 84. tbl. ísafoldar f. á. um skulda- skpti mín við Gránufélagsverzl- un á Oddeyri — set eg bér eptirfylgjandi vottorð. Getur nú alþýða hér eptir betur áttað sig á sannleiksást þessa „þokka- pilts" er óvinir hans og keppi- nautar eiga í hlut. Seyðisfirði 27. apríl 1895. SJcapii Jósepsson. V 0 T T O R Ð. Eptir beiðni vottast hérmeð, að skuld herra ritstjóra Skapta Jósepssonarvið Gránufélagsverzl- un á Oddeyri, var samkvæmt höfuðbókum sömu verzlunar aldr- ei hærri en um nýár 1878, — þ4 var hún kr. 1711,79 a. — þ>essi skuld var greidd til fulls innan loka sama árs, án þess að nokkuð væri eptirgefið af henni, eins og höfuðbókin ber með sér. Oddcyri 1. marz 1895. Halldór Gunnlögsson. verzlunarstjóri. Vitundarvottar: Einar Páhson. Jósep Jósejisson. Stjörií ar skr ár m álið. Úr bréfi frá Eiríki bóka- veroi Magnússyni til vinar á ís- landi. __----------- þu gegir, ao menn hafi suma þingmenn grnnaða uin, ao á næVta þingi muni þeir vera ráðnir, að læðast úr flokki þeirra, er bætta stjórnarskrá vilja hafa fyrir landið, og sem a'líta, ao það fáist því !ib eins að menn haldi málinu fram tii þrautar mcð hvíldarlausri staðfe st u. þetta geta heir ekki, að ó- iíicramdum þingmannsheiðri sín- um, héoan af. Ef þeir ætluðu séi' ;ið bregðast umboði kjör- dæma sinna í þessu máli eptir síöasta þing, þá var þao nú skylda þeirra, ef þeír vildu ráð- vandir nienn vera, að segja kjós- endunum svo fyrirfram. En eg heft hvergi séb þess getið, að nokkrir þingmenn hafi sagt nokkuð á kjörfundum í fyrra í þessa átt. Enda er það svo sem sjálfsagður hlutur að þeir gé.tu ekki hafa sagt neitt af slíku tægi, án þess að gjöra sig að athlægi sjálfa, eða bæði sig og kjósendurna, ef hinir síðari hefðu gengið að slíkum pretta- kosti. Græti maður hugsað sér meinlokulegri þirigmannsyfírlýs- ingu en þessa: „Ja, eg skal lofa ykkur uppá mína æru og trú að greiða atkvæði fyrir stjórnarskrárbreytingunni núna í þetta skipti", ef hann, um leið og hann lýsti yfir þessii, bjó yfir þeim hrekk, að leggja lag sitt við aðra, næsta þing eptir aukaþing, til þess, að fella stjómarskrár-málið, og sitja síð- an yfir því í valnum fimm þing eða tíu ár samfleytt að minnsta kosti? Hvað skvldi vera mein- ing slíks þingmanns annað, en svik við kjósendur og megin- mál pjóðar sinnar? Við skulum sjá, ef kr-ingum hann er dregið net heilbrigðrar skynsemi, og ráðvands manndóms, hvort nokk- urt annað undanhald er honum opið. 1. Hann er kosinn á auka- þingi til þess að greiöa stjörn- skrárbieytingunniatkvæði.Auka- þing er þing, sem saman er stefnt til að staðfesta eða fella stórmál er fyrirfarandi þing hef- ir samþykkt en stjórnin neitað samþykkis. I þessu tilfelli var stórmálið einkennilegs eðlis. fað var stórmál, sem þjóðin verður að hafa á prjónnnurn eins lengi og h ú n er til. það er stakk- urmn, sem hun verður sífelt að vera að sníða sér um, eptir vexti og framförum frá öld til aldar. það er stórmál, sem þjóðin hefir alltaf hjá sér, eins | og þá fátækn, eins ogsitt eigið ! lif. Allt land fimrur til þess, 1 að skór stjórnskrárinnar kreppir ! svo. að þjóðin kemst ekki kval- arlaust úr sporum. Eótur henn- þessu, held eg því fast fram, að ar vex stöðugt og göngu-nauð- þeir hafi greitt hinni endurskoð- syn hennar líka. Hún vill því uðu stjórnarskrá atkvæði sitt 4 svo að kalla í einu hljóði, stækka | síðasta þingi, af jþví að þessi \ sér sköinn svo, að hún geti i atriði vöktu ljóslega fyrir hinni ; eigrað fram ohaltari. í þessum tilgangi sendi hún á síðasta auka-þing þá menn, er hún pólitisku meðvitund þeirra. 3. Nú er þess vel að gæta að reynslan, hin þjóðlega skó- . sendi þangað, og tók loforð af kreppa, sem hér um ræðrr, er þeim öllum áður, að standa fastir , óhverful, staðföst, og breytir 1 við að krefjast að hinn krepp- ekki stefnu sinni, hvernig sem | andi skór yrði rýmkaður. þetta þingmönnum kann að þöknast j gjörðu þeir. En stjórnin hefir j að breyta sinni, því hún er i svarað: „Eg gegni ykkur ekki. j ekki verk þingmanna, heldur ' Eg álít ekki, að skórinn kreppi þess stjórnarskrár fyrirkomulags, ' ykkur; og þó hann gjöri það, | sem er, og stjórnin vill engu þá verður það svo að vera, a.f þeirri á s t æ ð u að það er minn vilji". við hagga. En því sárar tekur hún menn, sem þeir verða að sæta henni lengur, sem þeir 2., það gótur nú enginn ! rannsaka hana lengur og sjá skynsamlegur efi á því leikið, \ glöggvar og glöggvar hve rang- að þeir þingmenn, sem við lof- j lát og vanþrifasæl hún er landi orð srn stóðu, og greiddu at- , og þjóð. kvæði fyrir endurbættri stjórn- ! 4. Hér eru þeir, sembúa yfir arskrá — fyrir rýmkuðum skó, framannefndriburtlæðslnúrfram- í stað kreppandi skóar — hafi sókn í stjórnarmálinu, ef þeir ann- gjört það: ' ars er,r nokkrir, vísir að koma a, af eigin sannfæringu — því i með þá viðbáru: „Nú, jæja, það hið gagnstæða væri óheyri- ; er þá víst allur dagur til stefnu legt -: c, af m a nn 1 e g r í staðfestu við gefið loforð, sem svik hefði verið að rjúfa. afþví, að eigin sannfæring þeirra féllst í faðm við hina a 1 m e n n u sannfæringu þjóð- arinnar, að henni væi i ölíft lengur við hina órýmkuðu stjörnarskrá, og að þessa sannfæringu þingmanna og þjóðar var 20 ára sár reynsla búin að gjöra glöggva og greinda við skoöun hlutar- ins eðlis: þjóðernis, hnatt- stöðu, láðs, lopts, lagar- meðöðrum orðum: við skoðun lagaguðs og náttúru nnar sem mannlíf á íslandi lýtur. d, af því, að eins lengi og þjóð- in á við 'þessa reynslu að búa, eins lengi stendur^ sú sannfæring sem reynslan hefir þegar skapað og heldur jafnt og þétt áí'ram aðherða og þétta, svo sem bjargfast þjoövi.lja-vígi fyrir sérstok- um landsréttindum íslands, hlaðið úr lögum guðs og nátt úrunnar. þangað til að og líklega dauðliggur engum á þessum aukaþingum á hverju ári, sem ekkert hefzt uppúr nema tómur kostnaður". Ekki neita eg því, að hlustandi er á þessa viÖbáru, meðfram af því, að það hittist nú svo á, að vissir þingmenn eru farnir að gjöra þjóðinni þá reikninga fyrir flutningí síns dýrmæta lrk- is frá heimilisbaðstofu til þing- salar, sem mihrnum gerist star- sýnt á. En það er til auka- þings-lcostnaðar kemur yfir höf- uð, þá er hann þýðingarlaus viðbára alveg. Eg get ekki nefnt það annað en stjórn- skrárlegan andhælisskap, a.ð satngöngnlaust land eins og ís- rand er, með umboðsstjórn og framkvæmdarvaldi sein ekki er hálf-komið á laggir, við það, sem í oðrum löndum gjörist, skuli eiga reglulegt þing að eins annaðlrvort ár. Svipurinn á slíku fyrirkomulagi er mála- myndar-svjpur. Mér er ekki kunnugt að íslendingar hafi nokkurn tíma neitað aö bera kostnaö árlegs alþingis. Enda þingmaður ; væri slík nertun samiarlega ekk- | eöa þingmenn með nafni neita ; ert þjóðráð. Ekkert fyrirkomu-

x

Austri

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Austri
https://timarit.is/publication/141

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.