Austri - 18.02.1898, Blaðsíða 3

Austri - 18.02.1898, Blaðsíða 3
NB. 5 A U S T R I. 19 an slátrað pví og flutt pað svo til Englands og fengið gott verð fyrir, svo peir búastjvið að halda pessari verzl- un áfram framvegis, enda hafa bænd- ur fengið opinberan styrk til pessara tilrauna, og virðist pessi tilraun Norð- manna eptirtektaverð fyrir oss ís- lendinga. Prinz^Oecar Bernadotte, er gekk fyrir nokkru að eiga fröken Ebba Munck, og því varð að afsala sér til- kalli til ríkiserfða í Svipjóð og Nor- vegi, — er nú sagður að ætli að fara til Áfríku með konu sinni sem trúboði. Jökulfarinn Howel, er líklega er sá sami, sem mðrgi-m íslendingum er kunnur, ætlar sér í sumar uppá hæsta tindinn í Himabyafjöllum, Mount Everest, sem er 1^8,000 fet á hæð, og enginn maður hefir enn komizt uppá, og mun pað hin mesta glæfraför. Hiram S. Maxim í St. Francisco í Kaliforníu ætlar að búa til heljarmik- ið loptfar úr aluminium, er hann ætlar að reka áfram í loptinu með naphta- hreyfivél með 16 hesta krapti, er á að fara á milli St. Fransisco og Klond- yke á hálfsmánaða fresti með menn og flutning. Barón Mohrenheim, er lengi hefir verið sendiherra Rússa í Parísarborg og átti.góðan pátt í samdrætti peirra og Erakka, — hefir nú lagt niður em- bætti sitt, og pykir sumum pað eigi boða að pað stórveldasamband verði sérlega langlíft. Ameríkumenn ráðgjöra að búa til 7 feta háa líkneskju úr gulli, af Mac Kinley, og senda hana á veraldarsýn- inguna í Parísarborg árið 1900. Kafli úr bréfi úr Suðursveit. Héðan eru engar sérlegar fróttir. Tíðin hefir verið pað sem af er vetr- arins mjög blíð, en pó mjög vætusöm, snjó hefir sjaldan sett niður, og haim aldrei legið degi lengur. Bráðapestin hefir verið með vægasta móti, og er óskandi, að mönnum verði gjört svo hægt fyrir og ódýrt sem mðgulegt er, að fá fé sitt bólusett, pví hún hefir opt gjört ljótan hnekk búskap manna. Um stjórnarmál er heldur lítið rætt, en víst er pað, að pjóðmálafundi í hér- uðum sanna ei vilja manna í pví efni, pví á pá fundi koma sjaldan aðrir en peir, sem næstir eru, og fáir af pess- um fáu finna pá hvöt hjá sér til að tala eða láta skoðanir sínar í ljósi. Blöðin munu flest lesin hér, einkum „Austri" eg „pjóðólfur", sem og bezt munu pykja. Lítið er víst um "Stefni", og mér er næst að halda, að enginn lesi hér um sveitir „pjóðviljann" frá Isafirði. Heilsufar hefir verið með bezta móti, og fáir dáið. Seint i september andaðist af ill- kynjuðu meini í öxlinni, Lúðvík Jóns- son á Brunnum í Suðursveit, 20 ára gamall, efnilegur og vel gefinn, hann fór með „Bremnæs" suður til Reykja- vikur, að leyta sér lækninga, en kom aptur heim eins og hann fór. Snemma í nóvember andaðist í Arnanesi í Nesjum, ekkjan Vilborg Jóitsdóttir Magnússonar prests í Bjarnanesl, hún var tvígipt, átti fyrst Benedikt Bergs- son og síðan Púl pórarinsson, bjuggu peir báðir í Arnanesi; hún var að mörgu leyti merk kona. Börn Bene- dikts og Vilborgar sál. eru: Jón bóndi í Arnanesi, Páll bóndi á Smyrlabjörg- um í Suðursveit og Lovísa kona Ein- ars Stefánssonar bónda í Arnanesi. Kafli úr bréfi úr Siglufirði. Héðan er ekkert að frétta. Tíð mjög óstöðug. Haustið hefir verið óvanalega snjólaust langt fram fyrir veturnætur; snemma i nóvember sást ekki fönn á fjallatoppum, og pá var Sigbifjarðar- skarð riðið daglega; og 10. nóv. fór presturinn úr Siglufirði ríðandi yfir Hólsskarð, til húsvitjunar í Héðinsórði og pykir pað nálega eins dæmi, að pað skarð sé alveg snjólaust svo seint á hausti. Seyðisfirði 18. febr. 1898. Heiðursgjef. Sunnudaginn 13. p. m. afhenti Good-Ternpíarastúkan „Oefn" á Vestdalseyri síra Birni por- lákssyni fallega stundaklukku í heiðurs- og pakklætisskyni fyrir hans mikla og góða starfa í stúkunni, og yfir höfuð í parfir bindindism'ilsins hér á landi. Var sérleg áherzla lögð á pað í af- hendingarræðunni, hve pýður og við- feldínn síra Björn hefði jafnan reynzt stúkubræðrum sínum og systrum, og samsinnti stúkan pau ummæli ræðu- manns, með níföldu húrra fyrir síra Birní. Stúkan hafði látið gjöraiaglega silf- urplötu á klukkuna og grafa á: „Gefn" tii síra B. þ~. 1898. Ofsaveíur gjörði hér að morgni p. 15. p. m. af norðvesti-i, er stóð heilan sólarhring, með fjarska knöppum bylj- um, svo hús léku á reiðiskjálfi, og allt fauk er ekki var pví betur njörf- að niður; enda var ekki við góðu að búast, pví loptvogin var að morgni p. 15. hlaupin niður úr öllu valdi, niður á 70.°, sem mun mjög sjaldgæft, og hefir petta ofsaveður víst náð viða yf- ir, og líklega gjört töluverðan skaða, víðar en hér. pessir urðu helztir skað- ar hér í firðinum, sem enn er til spurt: Gufubátinn „Elín" sleit upp. Kjöt- skúr kaupmanns Sig. Johansens fauk alveg og heyhlaða á Búðareyri. Síld- arhúsið ,pórshamar' skemmdist tilmuna og síldarfélagshúsið á Ströndinni skekkt- ist. Af nýja húsinu í Steinholti fauk nokkuð af járnpakinu og nokkrar plöt- ur af Dvergasteinshúsinu, og einir 4 bátar fuku, par á meðal uppskipunar- bátur við V. T. Thostrupsverzlun. A Vestdalseyri skemmdust bryggjur og fauk „skekta", eign Sveins bónda Jónssonar á Eiríksstöðum. f Dáin ei nýlega hér í bænum, eptir barnsburð, Margrét Einarsdóttir, kona Halldórs Arbjartssonar. Jarðarfer frú Jóhbnmi Basmussen fór fram p. 17. p. m. Ghmnlö'gnr Bjarnarson frá Skógum í Axarfirði. Hví er hér svo dapurt, dimmt og kalt? Driipir sært af harmi fólkið alt. Kalt? Nei, hér er bruni sorgar sár. Sollna hvarma baða eldheit tár. Hér er orðið fyrir skildi skarð; Skammt á milli höggva slíkra varð. Dauðagusti andar yfir byggð Eptir skilur tár og djúpa hryggð. Aldinn stofn pá laut að lágri grund Liljur uxu tvær í sama lund. Dauðans nótt pó byrgði peirra brár, Blikna hlutu, leiðið vættu tár. Enn er höggvin eik úr pessum lund, Enn er hjörtum slegin sorgar und. Hann er dáinn, hér sem fremstur var; Harmar ekkjan dýrstan sjafna par. Hví er maður hnigin foldu að? Hví svo ungur poldi slagið pað? Hví er fölnað blóm i björtum lund, Blítt og fagurt, lífsum hádagsstund? Hví er ástar höggvið helga band? Höggvið? Nei, pví dauðinn yann ei grand. Vonarljósið lýsir bak við hel — Ljómar gegnum dimmast sorgarjel. Er pá huggun enga hér að fá? Ekkert land nú fyrir stafni' að sjá? Ekkert nema boðar böls og kífs Sem bera fley á hörðum straumi lífs? —Jú, pér vitið huggun ein su er: Astvin dýrstan sem að grátið hér— Hann á landi ljóss, af mæðu frí, Lifir náðarfaðmi Drottins i. Innan skamms pið finna fáið hann Sem fluttur er í ljóss og dýrðar rann, par sem engin særir sorg né prá Sælir hólpnir lambsins stóli hjá., Ó guð! perðu pinna barna tár. pau hin djúpu græddu hjartasár. Veit peim krapt, ó send peim líkn og lið Lífsorð pitt peim gefi' í hjarta frið. Axdáhl. Aths. pess skal getið, að í 2-3. er- indi, er meint til Bjarnar föður Gunnlögs sál. sem dáinn var rúmum 2 árum á und- an syni sínum. Og tvö börn Gunnl. sál. er dóu fárranátta k sama tímabili. Höf. 20 þó van Beuch hefði rerið djarfur sjómaður, pá var hann ekki maður hugprúður, og hann hafði orðið svo hræddur við petta tækifæri, að kona hans var áhyggjufyllri yfir sinnisástandi hans, en sárum hans. Og af ýmsum ummælum hans, fór hana að gruna, að hann væri eitt- hvað við riðinn ógæfu pá, er komið hafði yfir Reinert tollheimtu- mann. Van Beuch var nefnilega hálf-trufiaður og talaði óráð, svo kona hans varð að vaka yfir honum, pó veikburða væri, og lesa fyrir hann í biblíunni, sem var henni til mikillar ánægju, eins og líka pað, að fyrsta ganga van Beuchs að afstöðnum sjúkdómi — var með henni í Hevnkuttakirkjuna, par sem tekið var við honum sem hinum týnda syni og sýnd sú virðing, er margur mundi hafa ofmetnazt af. En par var enghm sá trúskiptingur, sem andvarpaði eins pungt og hann —¦ og enginn efaðist um að hann hefði deytt hinn gamla Adam — nema máske konan hans, er stundum stundi ennpá pyngra, er hún leit á mann sinn, eins og hún heldur ekki dirfðist framar að líta framani vinkonu sína; og hætti hún að koma til frú Reinert. En pó frú van Beuch hætti að koma pangað af áhyggju fyrir manni sínum, pá kom jómfrú van Beuch pví optar til tollpjónsekkj- unnar, svo Luciuhafnarbúar fórn að brosa, er peir mættu henni, rjóðri og ánægjulegri á leið sinni pangað og paðan. En eitt kvöld sást hún koma paðan grátin og flýta sér heim til pess að gráta við brjóst móður sinuar. Jómfrú Jane leyndi móður sina engu, og hafði enga ástæðu til að dylja hana pess, að hryggð hennar stafaði af skilnaði hennar við Reinert skipstjóra, sem pað kvöld för burtu úr Luciuhöfn til pess að gjörast sjóliði — á hinnm ágæta herflota Dana og Norðmanna, er öllum sjömönnum þótti svo vænt uni, og sem öll pjóðin áleit bæði sverð og skjöld sinn. Eptir að friðinum var lokið, gat pað ekki komið til máls, að gjörast skipstjóri bjá hinu austræna verzlunarfélagi. En Jansen hafði fengið svo gott álit á hinum unga skipstjóra eptir hina hugdjörfu tilraun hans til pess að bjarga jómfrú Jane van Beuch og skipsböfninni í Húsabæjarvikinni, — að hann fullyrti pað 17 pá er hann raknaði aptur við, voru petta fyrstu orð hans: „Hefir henni verið bjargað, móðir mín — Jane — henni jóm- frú Jane —?" „Komst hún lifs af?" endurtók hann um leið og hann reyndi til að rísa á fætur. Hefði Reinert skipstjóri verið búínn að fá fulla rænu aptur, hefði hann ekki purít að spyrja að pessu, pví sú, sem hann var að spyrja um, kraup niður við hlið móður hans, og horfði áhyggjufull, en pó blíðlega á hann, og reyndi hún ekki til að dylja pað. Mæður peirra litu hvor á aðra. „það fór, sem mig varði, frú van Beuch —", sagði madama Heinert, „bann hætti lífi sínu fyrir hana". „Efist pér um að hún sé honum pakklát — að hun kunni að meta hann?" sagði frú ran Beuch með sorgarsvip, og fór sera hroll- ur um hana. Hvað Jane van Beuch, er laut allt^f meira ofan að skipstjór- anum, — sagði við hann, heyrðist ekki fyrir ólátunum í sjónura og brim-öskrinu, og augoamál hennar skildi enginn nema Reinert skip- stjóri; en hvað svo sem pað var, pa hafði það sömu áhrif á hann sem töfradrykkur, pví í sama bili reis skipstjóri upp og blóðið paut útí kinnar hans. pegar jómfrú van Beuch heimsótti heimili peirra mæðgina dag- inn eptir, pá var skipstjöri alfrískur eptír fangbrögð hans við ósjó- ina og brimið í Húsabæjarvíkinni, og hinn ungi maður tók nú á móti jómfrúnni með miklu meiri blíðu, en hann hafði áður porað að sýna henni. Og að stundu liðinni vissi jómfrú Jane meira en aðrir íbúar bæjarins. og er hún gekk heim frá íollhúsinu, pá var hún svo bros- hýr, að öllum peim sem henni mættu varð pað ósjálfrótt að brosalíka. Hún vissi, að Reinert skxpstjóri ætlaði sér að gjörast aptur yfir- maður á skipum hins austræna verzlunarfélags og koma við í Luc- íuhöfn og taka hana með sér til sóllanda fegri, pangað sem hann ætl- aði að halda skipi sínu------------pvi hvorki jórufrú van Beuch eða

x

Austri

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Austri
https://timarit.is/publication/141

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.