Framsókn - 01.10.1896, Blaðsíða 3

Framsókn - 01.10.1896, Blaðsíða 3
NR. 10 F R A M S O K N. 89 slegið henni gullhamra; lokað eyrum hennar fyrir því sem hafði nokkurt vevulegt gildi: alvarlegri vinnu til að ná því takmarki er launaði að fullu alla erfiðismuni. Sem snöggvast varð henni það, að áfella móður sína fyrir liennar takmarkalausu ást og eptirlæti, er liafði gjört hana að því óvita barni, sem hún var. Henni var í mörgu ábótavant; en það var ekki um seinan að ráða bót á því. Nýtt líf hafði vaknað í huga hennar þetta kvöld — sterk hvöt til að upp- fylla þær kröfur, sem hún fann að gjörðar voru til hennar. Og var það ekki vottur um að traust væri borið til bennar, að kröfurnar voru gjörðar? Og traustið jók henni hug og dug, ln'in ásetti sjer að vera þess verðug og uppfylla kröfurnar eptir megni. Hún ætlaði að vinna og gjöra gagn framvegis. Móðir hennar sat eptir í stofunni og var að bug- leiða það, sem Hanna bafði talað við hana. Hún skildi revndar ekki til fulls, bvað Hönnu var innan- brjósts, en það fann hún, að litla stúlkan hennar var nú orðin fullorðinn kvennmaður. J>egar hún kom inrií svefnlierbergið, var Hanua sofnuð. J>að var fölt, alvarlegt andlit, sem móðirin sá á koddanum. Hún laut bægt ofanað binni sofandi meyju og kyssti hana. Sá koss var innsigli æskuár- anna; alvara lífsins stóð nu fvrir dvrum. H Lin mesta huggun sem hægt er að veita mönnuni, er verða fyrir bágindum og neyð, er hluttekning í böli þeirra. Vitundin um það, að aðrir útífrá hati hugann bjá þeim, hryggist með þeim og árni þeini alls göðs, ljettir þeim byrðina að mikluni niun. Eluttekningin framleiðist af kærleiksneista, þeini, sem Guð liefur lagt i bvers manns hjarta, og það er hún sem fær því áork- að, að hinn hryggi fær huggun, binn sjúki lækning, hinn fátæki björg. J>að er óefað, að livert einasta mannshjarta á Is- landi hefur bæði skelfzt og hryggst við jarðskjálfta- fregnirnar at' Snðurlandi. Skelfzt hafa menn af því, að, þegar-náungans veggur brennur, þá er manns eigin bætta l)úi)i". Enginn v'eit, hvar slikuua undrum eru takmörk sett. og mannlegur máttur verður sem ódeili eitt, þegar höfuðskepnurnar herja. Og hryggzt hafa allir menn við að hngsa uni öll [>au harmkvæli, ótta og neyð, sem yfir húsvillta fólkið hefur dunið. — En meini hafa gjört meira en að skelfast og hryggjast: Menn hafa reynt að sýna liluttekiiingu einnig í verki við hið nauðstadda fólk. I liverju blaði sem út er gefið á landi voru hafa birzt áskoranir til landsnianna um samskot handa þeim, semmisst hafa hús og heim- ili og aleigu sína. Hefur þegar safnazt afarmikið fje víðs vegar um land, og má sjálfsagt búast við að sam- skotin haldi enn áfram, með því það er auðsætt, að ölluiu góðiuii mönnum sje það bæði gleði og hugar- hægð að leggja sinn skerf fram til þess að hjalpa nauðstöddum náuuga. Ýmsir hafa gefið svo stórmannlegar gjaíir til samskota þessara, að vert er að halda því k loptir sem eptirbreitnisverðu. Hjer á Seyðisfirði hefur stór- kaupmaður O. Wathne gefið 500 kr., kaupmaður C. Wathne 250 kr., og frúr þeirra bræðra sínar 125 kr. hvor. Heyrzt hefir og að hvalaveiðamaðurinn Berg á Framnesi hafi gefið 500 kr. Og af sunnlenzku blöð- unum sjest, að sýslumannsfrú, cand. phil. Camilla Stephánsdóttir hefur tekið að sjer 40 börn af hús- vilta fólkinu til umönnunar á meðan forehlrar og vandamenn þeirra eru að reyna til að fá þak yfir liöfuð si'er. Við að hevra getið um slík ka'ileiksverk, lirökkva mönnum ósjálfratt faguaðstár af auguni. Slík verk eiga ætt sína að rekja beina leið til Krists kær- leika. Hiö ííiJp»zl;a kvennfjelag í Reykjavík Iiefur safnað 600—700 krónuni meðal kvenna þar, og ætlar það til átbýtingar meðal fátækustu húsmæðra í landskjálpta- sveitunum til þess að 'bæta þeim innanstnkksmuni, klæðnað o. fi. er þær liafa misst. Er slíkur höf'ðingsskapur til hins mesta hciðnrs hinu islenzka kvennfjelagi og öðrum þeim konum er stutt hafa samskot þess. Frá útlöndain frjettist, að stöðugt sje samskotum haldið uppihanda jarðskjájftasveitunum. Hafa iiúss- nesku keisarahjónin gefið 4000 kr.; keisaraekkja Maria Feodorowna 3000. Kristján 9. konungur vor 2000; drottning hans 1000. Sagt er að búið hati verið að safna í Danmörku einni saman, er siðast frjettist 200,000 kr. Von var talsverðra samskota frá ('ýzka- landi og viðar að. í vissri von vtm, að vjer þarmeð mælum niáli alls þorra landsmanna, viljum vjer biðja Gruð að leggja blessun sína yfir allar þær gjafir, scni hinar mörgu líknarhendur hafa fram rjett, svo að þær verði hinum bágstöddu að þeim notum, scm kærleikshugur gefend- anna vonar og óskar eptir. J>egar vjer lituin til hörmunga-undranna á Suð- urlandi cig hins végar á hið stranga tíðarfar yfir allt Noiður- (ig Austurland, er sýnist spft hiirðum vetri, þá kemuv oss til hugar að bendn mönnum á vers eitt, í „haustsálmi", er ort hefur hinn andríki og stór- iiicrki höfðingi, konferenzráð Mngnús Stephensen, og setjum vjer versið hjer: „Fagnið, (ivð (iuðs fúsir að gevma. Faðir ormanna kana oss ei gleyma. Stig hans. boða göngum hugglaðir: (iiið er sumar og vetur vor faðir". Og svo biðjum vjer ({uð að halda verndarhendi sinni yíir landi voru og þjóð á komanda vetri. Kvennfólk í Edínborg-. „Glöggt er gests augað", hefur lengi vcrið sagt. Ferðamaðurinn tekur eptir mörgu sem fyrir augun ber; —og þegar liann kemur til Edínborgar frá cin-

x

Framsókn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Framsókn
https://timarit.is/publication/151

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.