Framsókn - 01.11.1896, Blaðsíða 1

Framsókn - 01.11.1896, Blaðsíða 1
Kemur út 1 á niánuði, kostar hjer á landi 1 /(•)*., utanlands kr.1,50. FRAMSÓ Augl. 15 a. I. hálfudýrara á l.s. Ojaldd, I. jíili hvert ár. Umfsögn skrijLfl.okt, II. AR. SKYÐISb'LRÐI, NÓVEMBER 1896. NR. 11 Kveiiiiahöllin. Eramsókn hefur áður getið um hús það, ér for- stöðukpnur kvennasýningarinnar í Kanpniannalii'ií'n hafa ákveðið að verja ágóða sýningarinnar til. Ágóðinu er nú reyndar ekki nenia 8000 kri'mnr. og eru þær stofn- fjeð til þessa fyrirtækis. En liinar i'ramtakssömu í'or- stöðukonur eru þegar teknar að safua ije til viðhótar með öllu mögulegu móti. pær liafa meðal annars látið búa til miða, er seldir eru fyrir 10 aura liver, og eru þeir hveryetna hafðir á boðstólum svo þúsundum skiptir á hverjum mánuði. f»ær hugsa sem svo, að engan muni um 10 aura á mánuði. Er allt útlit til að þeim gefist þessi aðferð vel. I pessari fyrirhuguðu kvennahöll á að vera aðal- samkomustaður kventia, fnndursalur, par sem einnig skal halda fyrirlestra, lestrarsalur og bókasafn. Jpar á 'einnig að vera útsala á ýmsum iðnaði kvenna. Nokkurn liluta hússins á að ntbúa til pess að ógiptar stúlkur, er einhverja atvinnu stunda, og engan eiga að, geti í'engið par leigð herbergi með' ^óðum kjörum, og átt par athvarf og heimili, og sömule'ðis skal par vera gistingarstaður fyrir aðkomándi konur. |>ar á að 'vera greiðasala og vel útbúnar veitingastofur fyrir konur. I Kaupmannahöfn er pvi pannig varið, að veitingastaðir allir eru næstum eingöngu tilbúnir fvrir karlmenn, og getur kvennfólk varla komið par inn, nema pað sje i för með einhverjum karlnianni. Að vísu eru par til staðir, par srm selt er eingöngu kaffi, súkkulaði, kökur o. s. í'rv., og ætlaðir eru kvenn- fólki, on pær veitingastofur eru venjulega mji'ig pröng- ar og lítt ásjálegar og vanta öll pau pægindi er nú- tíminn heimtar. Konur i Lundúnura hafa gengið á undan iiðrum í pessu efni, og hafa pær ko.nið upp samkomustöðum, par sem hver kona getur komið inn og fengið sjer te- eða kaffibolla, og um leið notið peirra pæginda, sem væri hún heima lijá sjer. Herbergin eru smekklega litbúin, og allt gjört til pess, að gestirnir finni eigi að peir sjeu á veitingahúsi; ungar stúlkur af góðum ættum bera fram veitingarnar, og allt er par sem skemmtilegast og pægilegast. Dönsk kona, er lengi hefur verið í Lundúnum, héfur íiýlega lýst pessum samkomustöðum' í dönsku blaði, og livetur hún forstöðu- konur pessa fyrirtækis til að taka sjer pá til fyrir- myndar, er pær fari að útbúa pennah veitinga- og samkomustað danskra kvenna. Hjev á Islandi er h&rla lítið gjört kvennfólki til pæginda og skeninitunar. og í pessu efni alls ekkert. Veitingaliúsin eru nær eingöngu ætluð karlmönnum, og kvennfólk notar pau varla, að undanteknum peim fáu konum, er gista par með miinnum sínuin. J'að heí'ur lengi verið álitin hin bezta skemmtun sem kvennfólki pæti boðizt, „oð fara í kaupstaðinn", Ungu stúlkurnar hlakka lnngan tíma á mulan til ]>ess- arar fyrirheitnu ske nmtunar. og konan varpar sem snöggvast á burt áhyggjunum ög býr sig til pessarar ferðar, sem ;i að vera bæði til gagns og gamans. En gamauið verður stululum minna en skyldi. í>ær, sem ekki eni svo heppnar að eiga kunningja eða vini í kaupstaðnum, eiga par ekkert athvarf, og verða pá að reka erindi sín eins til reika eins og þær korua af hestbaki, kannske eptir langa og erfiða ferð í misjöfnu veðri: pær hafa ekki skýli par sem pær geti fengið geymd reiðföt sín eða lagað sig neitt til; og hve pa'gi- legt og skemmtilegt pað er, að ganga frá morgni til kvi'dds i blautum og forugum reiðfötum, geta þeir bezt borið um, er sjálfir liafa reynt pað. Og litlu betra er að purfa að pínast ál'ram i sumarhitunnm í pyklmm reiðfötum, hlaupandi búða á milli. þegar pær svo eru búnar að ljúka sjer af í kaupum sínum í hinum ýmsu búðum, vita pær ekki, hvað pær eiga að gjöra af sjer meðan pær bíða eptir samferðamönnum, og verða pvi að reika til og frá ;í víðavangi, eða standa og bíða í sömu sporum, opt kaldar og blautar. þeim kemur ekki til hugar að ganga iun á veitingahúsin, ]iar er ekkert rúm fyrir pær, ekkert sjerstakt herbergi, og að sitja inní tóbaksreykjarsvælu innanum drekkandi og drukkna karlmenn, pykir fæstum konuni fýsilegt. þab er ef til vill eðlilegt, að veitingamenn liugsi meira um, að hæna að sjer karla en konur, pví á karl- mönnum græða peir margfalt meiri peninga. Kvenn- fólk ;i Islandi drekkur ekki upp peninga sína. tíuði sje lof, að vjer getum sagt pað um kvennpjóð vora yfir höfuð. En pað er líka kvennpjóðiuni sjiilf'ri mcst, að hugsa um, hvað lienni er ltaganlegt og hún parfnast. Allar konur hljóta að vera samdóma um að petta er ófært, og m;i ekki vera svo lengur. Konur í kaupstiiðum landsins ættu pví að taka sig saman og gangast fyrir að komið verði uj)p veitinga- og gistihúsum handa kvennfölki í kaujjstöðunum. Væri pað sannar- legt mannkærleiksverk að gjöra kvennfólki úr sveitum dvölina í kaupstaðnum bærilegri, en opt hefir viljað verða.

x

Framsókn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Framsókn
https://timarit.is/publication/151

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.