Alþýðublaðið - 29.03.1921, Blaðsíða 2

Alþýðublaðið - 29.03.1921, Blaðsíða 2
ALÞYÐUBLAÐÍ9 Munið eftir MjómleikiinTim á B^allkonunrd. Jfisheppnat „irtöeH". ii Það var ekki óalgeagt hér á árunum, að kaupmenn hér gáfu yiðskiftamönnum eitthvað i kaup íl»æti, eí þeir verzluðn tíl muna. Sjaldan mun þetta hafa numið mlkía verðmæti, ea aúaa i ðýr- tiðarárunum hefir þessi siðnf víst Sagst niður að mesta leyti. Þó hefir nokkurs koaar kaupbætir verið á boðstólum f fiestam búð- nim hér, sem sé rógar um Lands verzlunina. Það góðgæti hefir verið óspart boríð frara, óg auð- vitað af einskærri umhyggju fyrir almenningshag. Búðir kaupmanna faafa því orðið nokkurs konar trúboðshús, foar sem alþýðu hefir verið boðuð trúin á föðurlega forsjón og um< hyggju kaupmanna. Þessi trúboðs- $tarfsemi hefir borið svö g'óðan árangur, að postularnir hafa ekki látið sér nægja að prédika í hús- um inni, heldur hafa þeir einnig látið ijós sitt skína á strætum og gatnamótum. Ein slik prédikun var flutt hér á hafnarbakkanum í gær. Tók einn kaupmaður hér f bænum þar að sér, að fræða fólk á þvf, að hveiti það sem Lands- verzlunin fékk utan af landi með „Sterling", væri „margra ára gamalt úrþvætti, sem mýsnar hefðu ekki verið búnar að draga í sjóinn". Það vildi svo illa-til, að menn voru þarna viðstaddir, sem vissu að þetta hveiti kom með „Lagar- fossi" frá Ameríku f oktobermán. síðastl., þá ný vara, og einhver hin bezta tegund af hveiti, sem hingað hefir komið, Lýgin var því svo eftirminniiega rekin ofan í þenna kaupmann samstundis, að hann þorði ekki að halda áfram prédikuninni, en Iabbaði sneyptur burtu. Um þenna atburð er ekki gétið hér af því, að hann sé nokkur aýlunda, heldur sem dæmi um sannleiksást kaupmanna og ein- Jægni, og umhyggju fyrir almena- jngshag. — Umhyggjuna þarf nú svo sem ekki að sanna með nýj- am dæmum, hún er aHcunn af feynshinni. £f kaupmenn hér f bæ langar til þess að vita hver það var, sem í þetta sinn tók sér fyrir hendur að halda uppi sóma stétt- arinnar, þá er velkomið að geta nafnsins, ef þess yrði óskað. Útborgunartími. Xlt verk er það að vera rukkari. Það vita þeir einir sem reyna. Eg er nú einn af þeim, og hefi orðið fyrir mörgu misjöfnu, siðan ég komst í það embætti. Það er hvorttveggja, að þvf fylgir bæði vandi vg vegur, og enginn kemst þann veg, nema þeir, sem hafa hendurnar fullar af þolinmæði og munninn Iokaðan, hvað sem þeim kann að hrökkva af munni, sem peningana hafa. En vegna þess arna, mundi eg aldrei hafa stung- ið niður penna, þvf það er annað, enn þá verra, sem hrjáir okkur rukkarana. Það er það, sem menn alment kalla „úthorgunartfmi". Ekki get eg sagt með vissu, hversu margir kaupsýslumenn eru hér f bæ með „útborgunartítna*', en hitt veit eg, að ekki eru til þrír kaupsýslumenn í Reykjavfk, sem hafa útborgunartfma sam- tímis.1 Einn borgar út kl. 9—11, annar 10—12, þriðji iVa—3, fjórði 2V4—3 o. s. frv. Tilbreyt- ingar á útbórgunartíma eru ó- endanlegar. Sá, sem ætlaði sér að vita útborguuartfma allra manna. í Reykjavfk, yrði að búa sér til einhvers konar A-B-C kóda, og semja svo áætlun fyrír dag- inn. Venjuiega byrja eg að rukka kl. 9 á morgnana. Tii þess að vera nú viss um að fara ekki ónýtisför, yrði eg að gæta að, hverjir byrja að bofga út kl. 9, og fara þangað fyrst. Mundi eg þá búast við, að geta fengið þar greiddan reikninginn, það er að segja, ef „gjaldkerinn er við". Einu sinni kom eg tfu sinnum á .útborgunartfma" í eina skrif- stðfu, en ætfð var svarið það, að gjaldkeri kæmi mjög bráðtega. Þeim góðu mönnum varð auð' sjáanlega ekkert ilt af, að sjá mig hafa talsvert fyrir að fá reikning minn greiddan. t síðasta sinai þenna dag kom eg á skrifstofuaa $ mfnútum eftir „útborgunartfma"^ Þá var gjaldkeri viðstaddur. Eg tramvísaði reikningnum. Gjatdkeri sneri sér byrstur við, og spurði hvort eg vissi ekki hvenær „út- borgunartími" væri. Eg leyfðt mér að segja, að ,útborgunar- tfminn" þeirra værí nærri búinn* að gera mig gráhærðan, þvf í dag hefði eg komið tfu sinnum á „útborgunartfma", en aldrei feng- ið neitt útborgað. Gjaldkerían svaraði þvf skömmum, og eg fór út eins og eg kom. Einu sinni kom eg með reikn- ing, 2 kr. 50 au„ tíl einnar verzl- unar hér i bænum. Þegar eg kom að dyrunum, leit eg gaumgæf • lega f kringum mig, til þess að sjá, hvort hvergi væri „útborg- unartfmi". Það var hvergi, og eg gekk þvf örúggur inn, og rétti verzlunarstjóranum reikningimi. Hann leit á hann, og sagði svo með dálitlum þjósti: „Útborgun- artfmi er mánudaga í þriðju viku hvers mánaðar, klukkan 11—12". Eg sagði ekki neitt, og fór út. Mánudaginn í þriðju viku mánað- arins ætlaði eg mér að ná inn þessari hálfriþriðjukrónu, en af sérstökum ástæðum kem eg þegar klukkan var 20 mfnútur yfir tólf. Eg hitti sama mann aftur. Hann hristl höfuðið, eins og reikningur- inn kæmi honum ekkert við, og sagði: „Utborgunartfmi eftir þrjár vikur, sama dag, ki. 11—12". Nú þótti mér heldur súrt í broti. Þetta var nú eitthvað það versta^ sem eg hafði komist f. — Eitt sinn var eg iengi að strfða við einn .heildsaia með smáreikning. Hann borgaði út að eins 1 kístt einu sinni í viku. í 5 vikur sam- fleytt var eg með reikninginn. Stundum kom eg heldur seint, og varð að bfða til næstu viku. Stundum var heildsalinn ekltí kominn á fætur, og svona gekk það. Það lftur svo út sem sumir menn haldi, að það sé alveg bráðnauðsynlegt að hafa „útborg-

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.