Kvennablaðið - 24.08.1907, Blaðsíða 3

Kvennablaðið - 24.08.1907, Blaðsíða 3
KVENN ABLAÐIÐ. 59 Benedikt Gröndal Sveinbjarnarson. Með sorg nnin islenzka þjóðin heyra lát Bcnedikts Grðndals, þvi það nuin óhœtt að segja, að hann hafi verið hennar kærasta skáld. Enginn hinna skáldanna hafði þau tök á, að fá hana til, að hlægja jafn hjartanlega. Og enginn þeirra var jafn einkennilegur og hann. Pað þurfti aldrei að feðra ritgjörðir eða ljóð hans, þau gcrðu það sjálf. Og ílestum fannst til um hugmyndaflugið og málskrúðið á kvæðum hans. En — það, sem aðallcga gerði hann ástsælan hjá þjóðinni var það, livað hann var islcnzkur í hverja taug og unni öllu íslenzku. — Þær tillinningar hans fundu heinan veg, að hjarta liinnar islenzku þjóðar, og gerðu hann, að óskaharni hennar, þólt ckki hæri hann háan hlut frá veitingahorðinu. Mcð þakklæti mun íslenzka þjóðin jafnan minnast hans, scm góðs og drenglynds sonar ættjarðarinnar. »Deyr fé, deyja frændr, deyr sjálfr it saina. En orðstirr, deyr aldrigi hveims scr góðan getr«. Benedikt Sveinbjarnarson Gröndal Kveðja frá Stúdentafélaginu í Reykjavik. Hjer hefur særður svanur kropið að sæluskauti móðurlands, því nú var höfuð niður dropið og nú var lokuð tjörnin hans, en lengi þíddi' hann þrönga vök og þreytti' hin fornu vængjatök. Og sumrin öll við sönginn mæran við sátum glaðir úti þar, og höfum ailir hugumkæran hvern himin, sem þá vængi bar; svo vítt fór Gröndals vegsemd þá sem vorir gleðihlátrar ná. Og þegar allir svanir sungu á. sumarkvöldin, þjóðin fann, hver ljómi vafði vora tungu og vilta fjallasvaninn þann. Hún fann hvað yrði' á heiðum hljótt, er hann bauð síðast góða nótt, Og það skal okkar móðir muna, þó margra söngur reynist tál, að hans var ólmur, oft úr funa, en aldrei nema hjartans mál, og það sem refum eign er í var ekki til í brjósti því. "Við krjúpum ekki' að leiði lágu, því listin á sjer paradís; nú streyma Gröndals hljómar háu af hafi því sem aldrei frýs. Hvern snilling þangað baninn ber, sem Bjarni' og Jónas kominn er. P. E. Sagan af Gásta Berling, Dansleikurinn á Eikabse. O, kvenfólkið frá fyrri tímum! Að tala um það, er eins og tala um himna- ríkið: Þið voruð einskær fegurð, einskært ljós. Þið voruð sí-ungar og mildar eins og móður- auga, þegar lnin lítur á barnið sitt. Mjúk- ar cins og íkorna-ungar hénguð þið um mann- anna hálsa. Aldrei titraði rödd yðar í reiði; aldrei hrukkuðust enni yðar, og yðar mjúka hönd varð aldrei stíf og hörð. Þér Ijúfu dyr- lingar stóðuð scm skreyttar myndastyttur í musteri heimilanna. Yður var fórnað reykelsi og bænum. Gegnum yður gerði kærleikinn kraftaverk sín, og kringum höluð yðar lék gullinn dýrðarljómi skáldskaparins! Ó, fyrri tíða konurl Petta er frásagan um hvernig enn þá ein yðar gaf Gústa Berling ást sina. Fjórtán dögum eftir dansleikinn á Borg, var hátíð á Eikabæ. En hvílik hátíð var það likal Gamlir menn og konur urðu sem ungir í annað sinn, hlógu og fögnuðu, ef þeir að cins mintust á hana. En þá vóru Biddararnir einir húsbænd- ur á Eikabæ. Majórsfrúin gekk um Iandið með beiningapoka og stafprik, majórinn bjó á Vatni. Hann gat ekki einu sinni verið við gestaboðið, því bólan hafði nýlega komið upp á Vatni, og hann var hræddur um, að bera sýkina með sér. Hvílík nautn lá ekki i þessum Ijúfu tólf klukkustundum, frá því íyrsti korktappinn small upp úr vínflöskunni við miðdagsverðarborðið, og lil síðasla bogadrátlarins á fiðluna, löngu eílir

x

Kvennablaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Kvennablaðið
https://timarit.is/publication/152

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.