Aftanskinið - 01.02.1906, Blaðsíða 4

Aftanskinið - 01.02.1906, Blaðsíða 4
12 MfiMiSBSW I, 2. bl. Niðurjöfnunin. (Eftir Eirik viðfðrla.) Það var helli steypi-rigning þenna dag. Með því fylgdi voða hvagsveður. Það mátti svo að orði komast, að ekki væri hundi út sigandi, því alt var í háa lofti sem fokið gat, og flestar skepnur, sem heima voru, hnyprnðu sig i skjóli undir husveggjunum. Þetta var í byrjun seftember og farin að dimma nótt, svo alt hjálpaðist að: myrkrið, rigningin og hvass- viðrið, enda rann Laxá áfram brAð ófter nieð í'eikna miklaiu hraða niöur, eí'tir sveitinni. Neðsti bserinn i sveitinni hét á Hálsi. Þar bjó ekkill, að nafni Þorgrimur Hann var bú- höldur góður og stór-rlkur, en aðsjáll þótti nabúum hans hann vera og álitu þeir það atóran galla á honum, þó iák orð á því, að þeir væru fleiri. Eitt barn átti Þorgrímur með konu sinni, er var fulltíða þegar saga þessi gjðröist, það var stúlka er Guðrún hét. Það var ekki laust vlð, að ungu piltarnir í s^eit- inni rendu hýrum augum niður að Hálsi til Guðrúnar einkadóttur haDs rika Þorgríms^ hún sem var einbirni og stóð til að eignast alt Btóra búið & Hálsi og jarðarskæklana uppi { Bveitinni. Enginn árœddi þó að biðja hennar; þeir voru svo hrœddir um, að það mundi koma laut í bakið á þeim og hana yrðu þeir að bera alla sina æfl. Þeim fanst það engin meining, að láta fara þannig með það, sem Guð hafði skapað, því ekki mundi hann, blessaður, fara að setja spelkur við það aftur, sem hún Gunna a Hálsi bryti; svo þeir hættu alveg við, að hugsa til þess. Þorgrimur var hreppsstjóri í sinni sveit og lét mikið kveða að sér i þeirri stöðu, vildi láta alia hlíða sér og gjöra alt sem hann stakk upp á, hvort sem þaö var rétt eða rangt; en svcituagar h^ns voru ekki þægír, enda bættu útsvörin ekki skap þeirra, því það mátti heita svo, að útsvar þeirra fátæku væri eins hátt, og þeirra, sem ríkir voru, og margir voru að kæra, en Htið var aðgjört. Þorgrfmur var eins virðingagjarn og hann var nízkur. Svo alt hjálpaðist að til þess, að sveitarmenn fengu heldur óþokka til hans; en að þeim væri vel við hann, það gat ekki gengið. — — Dag þenna. sem hér ræðir um, þurfti Þor- grímur að láta fara með skjöl til hreppsnef'nd- ar oddvitans, seoi hann átti að hafa hjá sér þangað til að þeir jöfnuðu niður um haustið, og voru þeir vanir að gjðra það um vetur- nætur. Honum bráð-lá a, að koma bréfinu; hann varð að senda með það, en hver átti að fara? Piltaruir komu heim um kvöldið, allir holdvotir og hálfdauðir úr kulda. »Ekki er hsegt að senda þá, þvi á morgun eiga þ»ir aö fara í fjallgöngurnar,« satrði Þorgrímur við sjálfan sig, þar sem hann sat frammi i stofunni og skrifaði bréfið; »en í kvöld verð ég að láta fara, enda er ekki bvo langt hérna yfir að Gili. £g held nú annars, að atelpu skömmin húa Sigga geti farið það, hún gjörir ekki svo mikið hvort sem er, og hana má ég helzt missa til snúninga.c Svo tók hann bréflð og gekk inn. Þessi Sigga var dóttir fátækra hjóna, er voru þar í sveitinni, en hðfðu flosnað upp og börnin flutt á sveitina sitt & hvern bæ, og hafði Þorgrímur tekið Siggu litlu, en nú voru for- eldrar hennar dánir og átti hún þvi lítið af vinafólki. Já, tvo vini Atti hun og var annað drengur er Steinn hét. Þau voru bæöi á fjór- tanda árinu. Steinn var sonur prestsins i sveitinni, er hét Sigurgeir, og var séra Sigurgeir nábyiis- m«ður Þorgrims Hann var alment kallaður Sigurgeir poki, af þvi, að sóknarbörnum hans hans þóttu ræðurnar ekki sem beztar og fram- burðurinn i lakara lagi. En blessaður prest urinn fann ekkert til þess; hann þóttist hafa veitt vel, þegar hann gat skammað einhvern í ræðum sinum, ef hann átti eitthvað sökótt við hann. Séra Sigurgeir var í hreppsnefnd ar það, seni saga þessi gjörðist. Ed i þeirri stöðu, sem hinni, var hann heldur aðgjörða litili — það er að segja til góðs. Hreppsbúum þótti hann heidur letjandi en hvetjandi til góðverk- anna, ef þeim var á annað borð hreyft. En það var alt annað fyrir séra Sigurgeir ef rætt

x

Aftanskinið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Aftanskinið
https://timarit.is/publication/155

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.