Aftanskinið - 01.02.1906, Blaðsíða 5

Aftanskinið - 01.02.1906, Blaðsíða 5
.1, 2. bl. AFTANSKINIÐ. 13 var um tekjur presta, svo sem dagsverk, lambs- fóður, pússunartoll, skirnartoll, liksöngseyri og fermingartoll; ljóstoll langaði hann til að hafa með, en þá var fjandinn sá, að hann var ekki i kirkjunefndinni, svo hnnn varð að sleppa honum. Þessum málum fylgdi prestur fast, og efna- bændurnir þurfta ekki lengi að eggja hann tii þess, að taka lögtaki hjá fátæklingum. Þegar slikt kom fyrir, bar ekki svo sjáldan við, að hann íékk góða muni fyrir hálfvirði, ef þeir annars voru til En út af slikuru smfe- munuin bar prestur mjög litla hjarta ógleði. Það var alt annað með Steina litla, son séra Sigurgeirs. Hann ávann sér hylli allra, er þektu hann, en það sótti hann til móður sinnar, enda var hán annar vinur Siggu iitlu. Já, þau voru sannir trygðavinir hennar. Þau kendu i brjósti um þetta föður og móðurlausa barn, sem var svo fallegt, og bar langt af öllum öðrum bírnum þar í sveit, bæði með fríðleik og gáfur. Góður kunningsskapur var á milli Steina og Sifrgu sem leiksystkina, en blessað fólkið i sveitinni tók eftir þessn, eink- um þó ungu stúlkurnar er bugsuðu sem svo, aö þegar Steini væri orðin stór, þá yrði hann Bkrambans-ári laglegur maður. Þeim gat ekki dottið það f hug, að hann fæti að hugsa um sveitar-stelpuna hana Siggu, enda léti bless- aður presturinn það ekki viðgangast. Svona gengu sögurr.ar mann frá manni. bæ frá bæ, og seinast var það komið um alla sveitina, að börnin væru farin að elska hvort annað, hann Steinn sonur séra Sigurgeirs og sveitar- Btelpan bún Sigga, — það væri þó alveg dæma- laust! Að lokum voru sögurnar orðnar margar og hin beztu æfintyri. Þorgrimur kom inn um kvöldið, eins og áður er getið, og sagði: »Sigg?, þú verður að fara yfir að Gili í kvöld, með þetta bréf; þú getur tekið bann stóra Brún, hann stend ur hérna sunnan undir baðstofu veggnum. Hana nú! komstu nú af stað! Skilurðu hvað ég er að segja?« »Það er hreint ómögulegt maður, að þú látir barnið fara út í þetta veður, og svo er Laxá alveg bráð ótær og veltur áfram kol- mórauð og bakkafull. Viltu ekki heldur iáta það blða til morguns; þa skal jeg fara raeö bréflð?* Þetta sagði Jón vinnumaður. Sigga fór að gráta. »Það sem ég segi, það segi ég,« svaraði Þorgrímur, »og annað hvort er, að vera hus- bóndi, eða husbóndi ekki. Og farðu strax stelpa! Þú þarft ekki að vera með neitt bannsett vol framan i mér.« Þetta sagði Þorgrímur með svo mikilli áherzlu, að öllum sem inni voru skaut skelk i bringu, en Sigga litla hljrtp ut i óveðrið. í fyrstu saup hun andköf, en þau liðu smátt og smátt frá. eftir þvi sem hún blotnaði; slðan nær hún hestinum, leggur við hann beizli og sezt á bak, en þá, var svo kalt og blautt bakið á Brún gamla að hiin átti bágt með að sitja kyr. Alt af var Sigga litla að biðja Guð fyrir sér, á, leiðinni otan að ánni, og eins bað hún hann að hjálpa sér yfir ána. En þó var myrkr- ið verst af öllu; því gat það ekki skeð, að einhver Skottan eða einhver Lallinn kæmi og færi með hana langt i burtu, máske ofan I jörðina? eða Þorgeirsboli, ekki var hann bezt ur, þegar hann dró húðina á eftir sér, því stóra Brúu gat hann tekið með Siggu litlu á bakinu, og slengt öllu niður á húðina, og hlaupið svo af stað. Ura þetta var Sigga litla að bugsa á leiöinni ofan að ánni, en reyndi þó með öllu mögulegu móti að hrinda slíkum hugsuuum úr huga sinum, en þær komu jafn óðum aftur og svo bætti ekki úr, þegar niður að ánni kom. Þá tók stóri Brúnn til þess að frysa og standa grafkyr, hverníg sem Sigga litla barði með fótunum, en eftir þvl sem hún dingiaði litlu blautu fótunum sinum meira því lengra gekk Brunn aftur á bak. Nú hlaut hann að sjá eitthvað óhreint; einhvern sem hafði druknað i Laxá og vildi teyma Siggu út i. En það var ekki neítt þess háttar sem hesturinn hræddist, heldur var það sá ömur- legi drunganiður árinnar, þegar hún veltist, áfram; hún. sem hafði svo margan manninn hyst, og var nu að kveða æfirauuir þeirra er lagst hðfðu til hvildar í henni; svo spytti hún

x

Aftanskinið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Aftanskinið
https://timarit.is/publication/155

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.