Aftanskinið - 01.03.1906, Blaðsíða 6

Aftanskinið - 01.03.1906, Blaðsíða 6
22 AFTANSKINIÐ. I., bl En hvað Steina þótti gaman að hleypa Rauð sínum eftir grundinni, heim að Giii. Það var eiua og hún væri trégólf, svo söng og hvein undir fótunum á Rauð, þegar hann þaut á,- fram, og alt var á fljúgandi ferð. Hvað það var gaman. en þó var það meira gaman, að eiga von á því, að geta leikið sér við Siggu þegar hann vildi og þau máttu fara út til þess, að fá krakka af hinum bæjuuum, til að leika sér með þeim, 0! hvað þetta alt var gaman. Að hugsa til þess að eiga svona sólbjarta framtíð f'yrir hönduni, það var sú mesta skemtun, seoi Steini þekti og að sitja á bakinu á Rauð þenna morgun. Hann hitti Jón á Gili og fékk honum bréfið. Þaðan reið hann yfir að Hálsi og sagði Þorgrimi það sem fyrir hann var lagt. í fyrstu varð Þorgrímur hljóður við frá- sögn Steina, en sagði svo, hægt og stillilega: »Druknaði hún i L»xá?« »Nei,« sagði Steini; »hán kom í gærkvöldi heim tii mín, nær dauða en lifi, og mamina tók á móti henni. Sigga fer ekki f'rá mömmu meðan þær lifa báðar. Þú þarft ekki að syna þig í þvi oftar að hálf fyrirfara henni. Ég kalla það svo, þegar þú skipar henni út í ófsert veður undir nótt. Sigga litla, aumingj- inn, er þó aidrei nema barn á fjórtánda ári, en þú eJdgamall fauskur, ráðinn og roskinn. Þá ættir þt-ss vegna ekki að skipa barni það, :em þú sjalfur treystir þér ekki til að gjöra«. Þetta sagði Steini, með svo miteilii áherzlu að Þorgrímur stóð eins og hann væri dæind- ur til dauða og horfði Diður á fætur sér. (Framh.) Ævintýri. »J;5, þaö var rnentiieg ferðU sagðí Hallur gamli„og f'ór svo, vist í hundraðasta ckiftl, að ^egja fra ævintyri eina, sem akeð hafði á fyrri hluta ævi hans. »Já, höíj var merkileg! Ég man það eias «g það hefði skeð í gær.« »Þú ættir að segja ofckur frá því, núna í rökkrinu, afi,« saejði ÓJi litli og settist a kné gamla mannsins. Svo byrjaði Hailur sögu sína; »Ég var kcminn um tvitugt, þegar sagan gjörðist. — Kinn jafnaldri minn og vinnr, sem Þóröur hét og var mér mjög samrýmdur, kom til mín urc uótt eina, þegar ég var ný sofnaður, vakti mig og bað míg að klseðast. Mér þótti þetta kyniegt, en lét þó að ósk hans og fór á fætur Svo fór ég út með honum. Máninn varpaði fölvum bjarma á hjarnið, sem marraði ucdir fæti; það var logu. Þegar við vorum komnir skamt fta bænum, greip Þórður í mig og hvíslaði: »Ertu vinur minn?« Ég hrökk við, og þó mér pjrtti BpurnÍDgÍD æði kynleg svaiaði ég hiklaust: *Já!« — »Jæja, gott er það!« anzaði hann; »viltu þá ekfci l'ggja ofur lítið í sölurnar til þess, að hjálpa mér, til að . . .« Hann þagnaði. »Hvaö á ég að gjöra?« spurði ég forvitinn. »Vertu rólegur! Viltu sverja mér, að þegja yfir leyndarmáli þvf, sem ég nú ætla að trúa þér fyrir?« Hann hvest á mig augun. — »JáU — »Gott! Taktu þá eftir: Ég hefi orðið ástí'angiou af yndislegri meyju, sem óg þarf að finna í nótt, þvi við erum trúlofuð, en sá er galli á gjöf Njarðar, að hún er uppi I — tunglinu,« og hann leit upp. Ég hristi höfuðið vantrúaður. — »Þú þarft ekki að hiista höíuöiö, Hallur,« sagði hann byrstur; »ég segi satt.« — »En hvernig í ósköpunum ætlarðu að ná fundi hennar?« hálf-hrópaði ég. — »Hafðu ekki svona hátt!« sagöi hanc; »í þest-um hól þarna,« og hann benti l'ram í dalinn, »býr huldumaður sem er niér vinveittur. Hann a gamlan hrosshaus, sem hefur þá nátturu, að honum er hægt að riða, hvert sem vill; jafnt láð og lög sem loft. Ég hefi hugsaö mér, að fa huldumann þenna, sem Simon heitir, til þess, að láua :aér haus- inn í nótt, ti) að fara á honum upp til tungls- ins. Þú mátt brosa Ég veit íivað ég svng. Og,« héít hann áiram, »mér þætti vænt um, ef þa vildit koma meö mér.« — Eg var þá uug- ur og fús til æviutýranna og þess vegna lét ég tilleiðast, að fara með houum. Þegar hann heyrði það, varð hann svo glaður, að hann kysti mig. — Svo fórum við til hólsins, þar

x

Aftanskinið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Aftanskinið
https://timarit.is/publication/155

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.