Lögberg-Heimskringla - 23.04.1970, Blaðsíða 5

Lögberg-Heimskringla - 23.04.1970, Blaðsíða 5
LÖGBERG-HEIMSKRINGLA, FIMMTUDAGINN 23. APRÍL 1970 in the far north which he, as head of an American expedi- tion, would have to claim for the United States. This might lead to trouble between Can- ada and the United States as all other northern islands be- longed to Canada. He went to Ottawa to explain this to Sir Robert Borden who immedia- tely met his cabinet and con- vinced them that Canada should undertake the whole expedition. One of his characteristics was a great c a p a c i t y for friendship. He had many inti- mate f r i e n d s among the humble as well as among the great. One of his closest Am- erican friends was Orville Wright who, with the aid of his brother Wilbur, invented the aeroplane, and he spent many happy weekends at the Wright home. He spent much time in England where one of his most intimate friends was Sir Ernest Shackleton the great Antarctic explorer. One of his close English friends was the idol of his North Da- kota school days, Rudyard Kipling. Another was Conan Doyle, the creator of Sherlock Holmes. Another friend was Agatha Christie who once ar- rived an hour late to a party at Stefansson's London apart- ment. She had lost his ad- dress. When he asked her how she ever found the apartment in a city of eight million peo- ple she said she put herself in the shoes of Hercule Poirot and asked what he would do in a case like that, and with- in an hour she had solved the problem. In conclusion, I would like to sum up some of his main achievements: (1) By making use of the knowledge of the Eskimos of how to live off the land he changed the character of arctic exploration. (2) He discovered and map- ped the la'st unknown land masises of North Am- erica. (3) He left hehind for poster- ity an enormous mass of writing on the arctic: 24 books and hundreds of articles. (4) He built up, at Dartmouth College, the largest li- brary in existence on the North. He was not only the great authority on the North but he was also a prophet who foresaw perhaps more clear- ly thain anyone else the fu- ture significance of the arc- tic regions in human affairs. For us people of Icelandic descent I think there is rea- son for pride in the fact that the exploration of North Am- erica was begun by an Ice- lander, Leifur Eiriksson, and finished by another, Vilhjal- mur Stefansson. Silfurskciðin íiölsk saga Guðrún H. Finnsdóítir þýddi Candia heimsótti nú alt sitt viðskiptafólk, sagði því öllu sömu söguna, bar fyrir sig sömu varnirnar, en bætti þó jafnan við nýrri róksemda^ færslu og jók að sjálfsögðu orðafjöldann og varð eftir því reiðari og vonlausari, sem hún mætti meira af tortryggni og vantrausti. Á endanum fann hún að þessar afsakanir voru þýðingarlausar. Myrkur ör- væntingar hertók huga henn- ar. Hvað gat hún tekið til bragðs? hvað fleira borið sér til varnar? III. I millitíðinni sendi Donna Cristina Lamonica eftir konu að nafni La Cinigia. Hún var fáfróð og af lágum stigum, hafði það að atvinnu að fara með kukl og skottulækningar. Undanfarandi h a f ð i hún nokkrum sinnum getað sagt til um stolna hluti, og sumir grunuðu hana um að standa í leynilegu sambandi við þjóf- ana. „Hafðu uppá skeiðinni fyr- ir mig, og ég skal launa þér það með góðum gjöfum", sagði Donna Cristina við hana. La Cinigia svaraði: „Við sjáum til. Sólarhringur ætti að duga mér". Og að tuttugu og fjórum tímum liðnum kom með þá frétt að skeiðin lægi falin í holu meðfram saur- rennunni í garðinum að húsa- baki. Donna Cristina og María fóru út í garðinn og leituðu og sér til undrunar fundu skeiðina þar. Þessi fregn barst nú skyndi- lega út um alla Pescera. Candia gekk sigri hrósandi um göturnar. Hún gekk upp- rétt, bar höfuðið hátt og sýnd- ist því hærri en áður, brosti framan í alla, er mættu henni, eins og hún vildi segja: Sjáið þið nú til. F ó 1 k i ð í sölubúðunum hvíslaðist á og hló sín á milli, þegar hún fór framhjá. Fil- ippó Selvi var að drekka úr brennivíns staupi inni á Ang- eladea veitingahusinu og kall- aði til Candiu. „Hérna bíður þín glas af víni." Konan var sólgin í áfeng vín og smjatt- aði vörunum af græðgi. Fil- ippó Selvi hélt áfram: „Þú ert búin að vinna fyrir þessu, — á því er enginn efi." The memorial unveiled to- day will help to keep the memory of Vilhjalmur Stef- ansson alive. But he is now a part of history, and so long as people are interested in the story of the exploration of their continent his name will live through his own writings and the writings of others amout him. Slæpingja hópur hafði safn- ast saman framan við veit- ingahúsið og hlustaði á þetta með ertnissvip. Meðan Candia var að drekka úr glasinu snéri Filippo Selvi sér að þessum áheyranda hóp sínum og bætti við: „Og henni var líka kunnugt um hvernig ætti að fara að því að finna horn- grýtis skeiðina. Var henni ekki? gamla bragðarefnum!" Og um leið sló hann kunnug- lega á herðar þvottakonunnar. Það var eins og nokkurs kon- ar forspil. Allur hópurinn skellihló. Magnafave, lítill vanskapaður krypplingur sem stamaði svo, að hann gat ekki komið út úr sér óskökku orði, hrópaði: „Ca-Ca-Ca-Candia -o, og Ci-Cinigia", stamandi og með bendingaleik hélt hann áfram að gefa í skyn, að Candia og La Cinigia væru í félagi. Ætluðu nú allir, sem þarna voru staddir, að kafna af hlátri. Andartak stóð Candia með glasið í hendinni og vissi ekki hvaðan á sig stóð veðrið, en alt í enu áttaði hún sig á, hvernig í öllu lá. Fólkið trúði því ekki enn, að hún væri saklaus. Það var að ásaka hana um að hafa í laumi og í félagi' við spákonuna látið skeiðina þarna til að firra sig skömm. Þegar henni skildist þetta, varð hún hamstola af bræði. Hún kom ekki upp nokkru orði en flaug á krypplinginn, sem var mestur auminginn og minnstur fyrir manni af þeim, er þarna voru að storka henni, og barði hann og reif af öll- um m æ 11 i. Mannfjöldinn horfði á þennan ófagra leik með grimmri ánægju, sló sér í hring utan um þau og hvatti þau á víxl með hrópi og köll- um, alveg eins og það væru óarga dýr að fljúgast á. Magnafave, sem var tekinn óvörum, fylltist skelfingu yfir þessu grimmdareiði Candiu reyndi að flýja, skautst hing- að og þangað eins og api, en tókst ekki að losna úr þessum voðakrumlum þvottakonunn- ar. Hún sveiflaði hringinn í kringum sig, harðar og harðar þar tl hún kastaði honum af öllu afli eins og steini úr slöngu, og kom hann niður beint á andlitið og meiddist illa. Nokkrir hlupu til og reistu hann á fætur. Og fólk- ið hvæsti og hrópaði að Cand- iu um leið og hún hypjaði sig í burtu. Þegar hún komst heim læsti hún sig inni, fleygði sér þvert yfir rúmið sitt og grét og nagaði sig í handarbökin. Þessi síðasta ákæra særði hana enn meira en alt sem á undan var gengið, einkum vegna þess, að hún fann með sjálfri sér, að þetta bragð hefði verið henni innan hand- ar. Hvernig gat hún losnað úr þessari flækju? hvernig leitt sannleikann í ljós? Hún varð enn órvæntingarfyllri þegar hún yfirvegaði þetta og sá að hana vantaði öll gögn í hend- ur til að sanna, að hún hefði ekki getað komið þessum svikum við. Hver sem vildi gat farið inn að húsabaki, dyr- unum var aldrei læst og f jöldi fólks gekk þar um til að bera út sorp og annan óþverra. Hún gat ekki lokað munnin- um á þeim, sem ákærðu hana, með því að segja: Hvernig átti ég að komast þangað inn? Það lá í augum uppi hve auð- velt þetta hefði verið fyrir hana. Einmitt þessvegna féllu almennings dómarnir þannig. Candia tók nú til nýrra ráða, og beitti allri sinni kænsku til að finna ótal á- stæður fyrir því, að skeiðin skyldi finnast þarna í holunni hjá saurrennunni. Voru þau rök mörg sennileg og ótrú- lega hugvitssöm. Síðar tók hún uppá því, að ganga búð í búð og hús í hús og reyndi á allan hátt að yfirbuga tor- tryggni fólksins. í fyrstu hlustaði fólkið á þessar líklegu ástæður henn- ar, sér til gamans, en svo síð- ar sagði það: „Jæja, jæja, þetta getur verið satt", en með þeim hreim í röddinni, að Candia varð eyðilögð. Öll hennar fyr- irhöfn varð til einskis. Eng- inn trúði henni. Með undra- verðri þrákelkni hélt hún á- fram þessari sókn. Hún eyddi heilum nóttum í að grufia upp nýjar ástæð- ur, búa til nýjar skýringar, yfirvinna nýjar torfærur. Hún sökti sér svo djúpt nið- ur í þetta hugsanarugl, að smátt og smátt fór að bera á því, að hún væri að missa sansana. Hún var hætt að hugsa um nokkuð annað en skeiðina, og tók tæplega eftir nokkru af því, sem fram fór í kringum hana daglega. Og fyrir harðýðgi fólksins varð þessi konuvesalingur að lok- um alveg rugluð. Hún vanrækti skylduverk sín og lenti nærri því á von- arvöl. Hún þvoði fötin illa, týndi þeim og reif þau. Þeg- ar hún fór niður á árbakkann undir brúnni, þar sem hinar þvottakonurnar hópuðu sig, sleppti hún stundum þvottin- um út úr höndunum á sér, sem b a r s t svo burt með straumnum og sást aldrei framar. Hún staglaðist stöðugt á þessu sama efni. Til þess að kæfa í henni þvættinginn tóku y n g r i þvottakonurnar uppá því að syngja og send- ast á hníflum og lausavísum. Hún grenjaði þá og baðaði höndunum eins og brjáluð manneskja. Enginn gaf henni lengur vinnu. Af vorkunsemi sendu gamlir skiftavinir henni mat. Smámsaman vandist hún á að betla. Hún ranglaði um stræt- in ræfilsleg, bogin og niður- lút og illa til fara. Götustrák- arnir kölluðu á eftir henni: „Segðu okkur söguna um s k e i ð i n a , Candia, svo við kunnum hana líka". Stundum stöðvaði hún ó- kunnugt fólk á strætinu til að segja því sögu sína og mála- rekstur. Gárungar bæjarins nörruðu hana til að segja söguna þrisv- ar til fjórum sinnum í röð fyrir eitt cent, þrættu svo við hana, þegar hún var að færa sönnur fyrir máli sínu, hlust- uðu með athygli á hana til þess að geta í sögulok sært hana með einu einasta orði. Hún hristi bara höfuðið og hélt áfram í fylgd með öðrum betlikerlingum og hélt uppi stöðugum þrætum við þær. í því var hún altaf jafn óþreyt- andi og ósigrandi. Hún hændist að heyrnar- lausri konu, sem var orðin rauð og þrútin af holdsveiki og hölt á öðrum fæti. V e t u r i n n 1874 veiktist Candia af illkynjaðri hitasótt. Donna Cristina sendi henni hressandi meðul og hand- vermi. Þarna lá hún nú dauð- veik á heydýnu í fletinu og þruðlaði stöðugt um skeið- ina. Hún reis upp við oln- boga og reyndi að banda með höndunum til frekari áherslu máli sínu. Holdsveika konan tók um hendurnar á henni og strauk þær og reyndi að friða hana. Óg í síðustu andarslit- unum, með augun þur gljá- andi og hálfbrostin, hvíslaði hún. „Ég gjörði það ekki Sign- ora, sjáðu — því — skeið- in —". ENDIR FEMALE HELP WANTED SEWINC MACHINE OPERATORS SEMI-EXPERIENCED AND EXPERIENCED FOR STEADY YEAR ROUND WORK. EXCELLENT OPPORTUNITY TO IMPROVE AND EARN HIGH RATES. EXPERIENCED OP- ERATOR5 EARN FROM $60.00 — $80.00 PER WEEK AND OVER. APPLY TO: JOSEF FREED CLOTHING CO. 474 HARGRAVE STREET ASK FOR MR. MASLANKA.

x

Lögberg-Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg-Heimskringla
https://timarit.is/publication/160

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.