Lögberg-Heimskringla - 21.10.1994, Blaðsíða 8

handfangið á kindumar.
Vatnsdalurinn a marga
vini sem koma oft í heim-
sókn og láta sig ekki vanta á
réttardaginn. Meðal þessara
vina em nokkrir kunnir
“Qárgæslumenn” og má þar
nefna fyrrum
seðlabankastjóra Jóhannes
Norðdal og núverandi fjár-
málaráðherra Friðrik
Sophusson. Er ekki að efa
að þessir menn hafi litið
með velþóknun á ávöxtun
ijárins í Vatnsdalnum.
8 • Lögberg-Heimskringla • Föstudagur 21. október 1994
Fénu fer ffölgandi í Vatnsdal
og hornunum fækkar
Blönduósi - Töluverður
fjöldi fjár og mikill fjöl-
di fólks var í
Undirfellsrétt í Vatnsdal á fös-
tudaginn í ágætis veðri. Féð
sem réttað er í Undirfellsrétt
gengur á Grímstungu og
Haukagilsheiðum og að sögn
gangnamanna hrepptu menn
ágætis veður í göngunum og
allt gekk áfallalaust fyrir sig.
Réttardagur er í lífi flestra
sem viðurværi sitt eiga undir
sauðkindinni mikill
hátíðisdagur. Alvara og gáski
blandast saman í réttum hlut-
föllum þannig að úr verður
þróttmildl sveitasinfónía sem
seytlar inn í sérhverja sál sem í
réttimar kemur. Þeir sem flest
fé eiga í Undirfellsrétt eru
bændur úr Þingi og Vatnsdal
og em það jafnframt þeir bæn-
dur sem mest hafa skorið
niður fé sitt vegna riðu á
undangengnum ámm. Það er
því flestum bændum á þessu
svæði gleðiefni að fénu fer nú
aftur fjölgandi og lætur nærri
að um 8.600 fullorðnar kindur
með lömbum hafi gengið á
afrétti þeirra í sumar og er það
um 9% fjölgun frá fyrra ári.
Það vekur töluverða eftirtekt
að kollótta fénu fer fjölgandi
og stafar það af því að
fjárskiptaféð kemur að tölu-
verðum hluta af Ströndum.
Krökkunum fannst þessi
þróun í fjárræktinni ekki sú
heppilegasta með tilliti til “fjár-
dráttar”, því það vantaði alveg
Húsfreyjan á þessum afskekkta
bóndabæ talar Norðurlan-
damálin og þýsku. Gistihúsið er
fullt þetta kvöld af dönskum ferðamön-
num og fáeinum Þjóðverjum. Björt nót-
tin og söngur fuglanna halda mér vakan-
di. Það er einskær ánægja að hlusta
aftur á söng þessara smávina. Rétt fyrir
ofan gluggann minn hefur maríuerla gert
sér hreiður og hún tístir glaðlega, lóan,
hrossagaukurinn, spóinn og svanimir á
votlendinu fyrir neðan bæinn taka
undir. Ég er sannarlega komin heim.
Það er enn gott veður næsta dag.
Þennan dag ætlum við að keyra til
Seyðisfjarðar og dvelja þar í nokkra
daga hjá vinum okkar. Það liggur því
fyrir að keyra um suðurfirðina. Þetta er
mjög einangrað svæði, en hrikalega
fagurt. Vestrahorn gnæfir framundan.
Kindurnar em spakar hér og kjósa að
ganga á þjóðveginum. Við stoppum
aftur og fömm út í móa til að fá okkur
kaffisopa og narta í nestið og enn syngja
fuglamir fyrir okkur. Lóuþrælsfrú gerist
mjög hávær. Hún er að láta okkur vita
að við séum ekki velkomin svo nálægt
hreiðrinu hennar. Hún flögrar til og frá
til að villa um fyrir okkur um staðset-
ningu hreiðursins. Hún er mjög slyng
við að fela hreiðrið.
Við komum til Seyðisfjaröar seinnih-
luta dags. Innsti hluti fjarðarins beygir,
svo ekki sést mjög langt út á fjörðinn.
Þessi beygja veitir hinsvegar skjól fyrir
skip í vondum veðmm. Á Seyðisfirði
eru mörg falleg timburhús byggð af
Norðmönnum. Um aldamótin var stærð
Seyðisfjarðar einn sjötti af stærð
Reykjavíkur. Séra Kristján Róbertsson
og Auður Guðjónsdóttir kona hans búa
í einu þessara norsku húsa. Þetta hús á
sér merkilega sögu og er lögvemdað og
má ekkert við það gera nema með leyfi
yfirvalda. Húsið er einkar viðkunnan-
legt. Á veggjunum er skrautlegt
veggfóður í skærum litum og á
suðurhliðinni er sólherbergi með stórum
gluggum. Húsið stendur á eyði sem gen-
gur út í sjóinn og er því umkringt sjó á
þrjá vegu. Það er stöðug hreyfing á
sjónum inn eða út eftir flóði og fjöm.
Það er líka fjölskrúðugt dýralíf þarna í
fjömnni og á sjónum. í kvöldlogninu
fara andarhjón í kvöldsund með ungana
sína. Lengra út má stundum koma auga
á seli sem liggja á steinum og njóta
kvöldblíðunnar. Kristján segist líka
stundum sjá hvali blása lengra úti á
firðinum.
Kristján og Auður hafa verið ánægð
á Seyðisfirði og hér ætlar Kristján að
enda starf sitt eftir að þjóna söfnuðum á
íslandi og einnig Argyle prestakalli í
Manitoba. Þessi friðsami staður hefur
gefið honum tækifæri til að stunda frís-
tundaiðju sína, sem er ritstörf. Hann
hefur skrifað nokkrar bækur og er nú
með nokkur járn í eldinum svo sem
Sögu Seyðisfjarðar. Við dvöldum hjá
Kristjáni og Auði í tvo ánægjulega daga,
fórum í gönguferðir og ökuferðir
umhverfis fjörðinn þar sem Kristján
þekkir öll kennileiti.
When we arrived at Brunnhóll
Guesthouse we decide to
stay there for the night.
Brunnhóll is a farm in an unusually
beautiful setting with two glacial
tongues coming down from the moun-
tains and reaching all the way down to
the hayfields and the ocean is not far
away. The mistress on this isolated
farm speaks all the Scandinavian lan-
guages and some German too. A
group of Danish visitors and a sprin-
kle of German visitors are staying this
night.
The bright night and the music pro-
vided by the birds keep me awake. It is
a joy to hear these small friends again.
Right above my window a wagtail
(maríuerla) has made her nest and she
chirps cheerily. In between I can hear
the golden plover (heiðlóa) with her
‘deer-in-dee’, the swans on the wet-
lands below, the hrossagaukur (neigh-
ing bird) and numerous other birds
join in. I feel completeiy at home.
The next day the weather is still
calm, though overcast. This is going to
be the last leg of our journey for
awhile as we intend to stop for a few
days with friends in Seyðisfjörður, one
of the fjords on the east coast. Neither
one of us has driven through the sout-
eastem fjords before. The area is one
of the more isolated areas in Iceland,
but hauntingly beautiful. The farms are
far apart. The sheep are tame and they
prefer walking on the road. We stop
for a picknic and again we are enter-
tained by our little song bird friends
with their familiar voices. One dunlin
(lóuþræll) becomes excited and loud.
We realize we must be too close to her
nest. She flies from one side to the
other trying to distract us from the
location of her nest. She is very skilled
in hiding her nest and drawing atten-
tion from it.
We arrive at Seyðisfjörður by late
afternoon. The fjord curves and the
view of the ocean is therefore
obscured. However, this curve offers
excellent shelter for ships in bad
weather. Seyðisfjörður has many beau-
tiful wooden houses in the Norwegian
tradition, built in the golden age of the
town. Around the tum of the century
this town was one sixth the size of
Reykjavík. Pastor Kristján Robertsson
and his wife Auður (above) live in one
of the Norwegian style homes. This
particular house has been given the
status of “heritage house”. It is a beau-
tiful house. The inside is decorated,
Norwegian style, with brightly
coloured wall paper and there is a
sunroom on the south side. The loca-
tion of the house is particularly inter-
esting with the ocean on three sides,
as it stands at the end of a narrow
peninsula which reaches into the calm
inlet. The ocean is constantly moving
in or out with the ebb and flow. In the
evening calm many motherly ducks
can be seen going for an evening swim
with their young. Further out, seals
can be spotted on rocks taking in the
charm of the evening. Occasionally
Pastor Robertsson has spotted whales
puffing further out. Kristján and
Auður have been happy here in
Seyðisfjörður, where Iíristján plans to
end his ministry after serving a num-
ber of parishes in Iceland and at one
time in the Argyle Parish in Manitoba.
This peaceful location has offered an
excellent setting for Kristján to prac-
tice his favorite pastime, which is writ-
ing. Kristján is the author of several
books and is working on a few pro-
jects at the present, one of them being
the history of Seyöisfjörður. We spent
a very enjoyable two days with Pastor
Kristján and his wife Auður, going for
walks and drives around the fjord
where Kristján already knows the
names for every hill, knoll, and skeny.
Framhald í næsta blaöi / Continued next issue