Frækorn - 15.12.1912, Blaðsíða 2

Frækorn - 15.12.1912, Blaðsíða 2
82 F R Æ K O R N Davíð segir þú: »Sannarlega fylgja mjer þ'n góðgirni og miskunn alla daga míns lífs, og æfiniega munjeg búa í drottins húsi«. Sál. 23,6. Þá skilurðu, að einnig um þig talar Jesús, er hann segn : »Mínir ?auðir þekkja mína raust, og jeg þekki þá og þeir fylgja mjer- Og jeg gef þeim eilift iíf, og þeir skulu aldrei að eilífu glaiast; enginn skal slíta þá úr minni hendi.« Jóh. 10, 27. 28. Þá verður gleðin möguleiki. Þá verður hiín sjálfsögð. Þá verður hún stöðug. Þú gleðst, og gleðst »ávalt í drotni«. Reynsla. Eftir A. F. Ballenger. Jeg hef reynf, að fyrirgefning syndanna er biessuð giöf guðs, og hún er ekki end'r, heldur upphaf að lífi hins kristna manns. »Margir munu verða hreinir, klárir og skírir.« Dan. 12, 10. Eftir aíturhvarfið kemur reynslan. Sumir eru að furða sig á, að þeir skuli mæta þungum raunum eftir afturhvarfið ; en þetta er ekki undar- legt. »Látið yður eigi undra eld- raunina yðar á meðal, sem yfir yður er komin til reynslu, eins og yður hendi eitthvað undarlegt.« Oft undraði það mig, að jeg skyldi verða fyrir erfiðum freisting- um, þégar eftir ifturhvarf niitt, og oft varð jeg yfirunninn. Jeg hafði lært, hve fús drottinn er til þess að fyrirgefa oss syndir vorar, og jeg f.ýtti mjer að játa synd mína og fá fvrirgefningu, og svo byrjaði jeg aftur með föstum ásetningi og björtum vonum, — en aðeins til þess að falla aftur. Þessi hrösun og iðrun var reynsla mín, þangað til jeg varð svo þreyttur og niður- beygður, og svo fullur af þrá eftir sigri, að jeg var fús til þess að taka á móti tilsögn frá hinum lítilmot- legasta manni-, sem drottinn mundi vilja nota til þess. Meðan jey var í þessu ástandi var jeg af forsjón guðs leiddur til að fara í samkomuhús nokkurt í einni af stórborgum Bandaríkjanna. Jeg hafði hugsað mjer, að vera að eitis áhorfandi og tilheyrandi, til þess að fá það góða, sem jeg gæti fengið, án þess að láta neinn vita, hver jeg væri. Sá, sem samkomunni stjórnaði, las stuttan ritningarstað og gerði út af þessum orðum nokkrar viðeig- andi athugasemdir og fór því næst að vitna um trúfesti guðs til þess að uppfylla fyrirheit sín. »Fyrir þremur árum síðan í kveld«, sagði hann, »kom jeg inn í þennan sal sem yfirkominn drykkjumaður. Jeg var að þrotum kominn líkamlega, andlega og fjárhagslega. Ef frels- unin hefði kostað rnjer einn ein- asta eyri, þá hefði jeg ekki getað keypt hana. Jeg hafði heyrt, að maður gæti fundið vini hjer, þegar allir yfirgæfu mann. Jeg heyrði vitnisburði annara manna,sem sögðu, að ,þer hefðu orðið frelsaðir frá gröf drykkjumannsins fyrir trú á Jesum Krist, og jeg ákvað að gefa sjálfan mig guði á vald og biðja hann að frelsa mig; þetta gerði jeg, og hann frelsaði mig. Jeg hef ekki drukkið einn dropa áfengi, °kki neytt tóbaks og ekki blótað eitt einasta skifti síðan það kveld. Kona mín og börn, sem voru dreifð sökum drykkjuskapai míns og synda- lífs, eru nú sameinuð aftur með mjer. Morgun og kveld höfum við bæn saman og þökkum drotni fyrir hjálpræði hans.« Vifnisburður þessa auma manns gekk mjer til hjarta. Hann hafði ekki bragðað einn dropa af áfeng- um dryk'qum, ekki neytt tóbaks, tkki blótað í þrjú ár! »Þetta var eítt- hvað varanlegt«, sagði jeg við sjálf- an mig. »Því get jeg ekki orðið frelsaður frá mínum syndum eins og hann? Því get jeg ekki orðið frelsaðurfrá óþolinmæði minni með slíkri fpelsun eins og hann?« Vitnisburður þessa manns hafði svo mikil áhrif á mig, að jeg vildi helst h'fa hrópað hátt -amen« af öllu hjarta, en af því jeg vildi ekki, að nokkur þekti mig, þá hjeit jeg mjer kyrrum. »Jeg var fæddur í Boveru«, sagði annar maður, »jeg seldi blöð til þess að geta lifað og jeg svaf úti. Þegar jeg varð eldri, fór jeg að stela til þess að geta lifað, því næst fór jeg að gefa mig við fjárhættu- spilum, drakk og var í áflogum og drýgði allar þær syndir, sem til- heyra slíku lífi. í örvæntingu tninni kom jeg iun í þennan sal fyrir fimm árum, þrem mánuðum og tuttugu og einum degi síðan; hjer leitaði jeg drottins, bað hann að frelsa mig, og það gerði hann. jeg hef ekki stolið, nje verið'í áflogum, nje drukkið síðan það kveld. Lof sje drotni! Og það, sem hann hef- ur gert fyrir mig, vill hann gera fyrir hvern syndara, sem er hjer.« »Þetta er það, sem jeg þarfnast,* hugsaði jeg með sjálfum mjer. »Því get jeg ekki orðið frelsaður frá mínum syndum á sama hátt? Fimm ár, þrír mánuðir, tuttugu og einn dagur! Því er maðurinn svona nákvæmur með tímann? Hann hlýt- ur að meta mikið hvern dag, sem hann er frelsaður frá sínum gömlu syndum. Því tala jeg ekki um frels- unina með dagatali? Skyldu þessir -r

x

Frækorn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Frækorn
https://timarit.is/publication/181

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.