Frækorn - 15.12.1912, Blaðsíða 3

Frækorn - 15.12.1912, Blaðsíða 3
F R Æ K O R N 83 autnu menn mcta f.elsun sína meir en jeg? Þeir hafa fengið lausn frá slíku ægilegu Iíferni, og þeir ættu að vera þakklátir. Orsökin til þess, að jeg ekki er þakklátari en jeg er fyrir freisun mina, er sú, að jeg hugsa ekki, að luín sje svo tnerkileg, og orsökin til þess, að mjer finst, að frelsun mín sj<= ekki svo merkileg, er sú, að mjer fanst ekki jeg þurfa svona undursamlegr- ar íielsunar, — af því að jeg var ekki neinn sjerlega mikill syndari.« »Sá, sem lítið er fyrirgefið, hann elskar lítið.« Lúk! 7, 47. Og þa fanst mjer jeg standa við hlið faríseans, sem bað í muster- inu ásamttollheimtumanninum. Fari- seinn sagði: »Jeg þakka þjer, guð, að jeg ekki er eins og aðrir menn.« — Tollheimtumaðurinn sagði:» Ouð, vertu mjer syndugum líknsarnur.* Og Jtsús segir: »Jeg segi yður: Þessi maður fdr rjeltlættur heiin ti' sín fremur en hinn.« Lúk. 18, 11. 18. 14. Annar fór heim til sín um leið og hann vegsamaði guð fyrir frelsun sína, hinu hjelt áfram að vegsama sjálfan sig i eigin rjettlæti sínu. Þegar ieg sá, í hvaða fjelagsskap jeg var, þá sagði jeg þegar skilið við faríseann, og nálgaði mig tollheimtu- manninn. Mig langaði til þess að öðlast hina miklu frelsun — hvað seni liúu uiuiidi kosta. »í kveld eru það fimm ár, ellefu mánuðir og sextán dagar, síðan jeg kom inn í þetta hús tötrum bú- inn, fjelaus og eyðilagður maður. Jeg hafði ákveðið að fleygja mjer í sjóinn, en jeg ætlaði að kotna hingað inn fyrst. Það kveld frelsaði drottinn niig frá drykkjuskap og synd, og í tneir en 2 ár var jeg bindindismaður. En eftir að jeg hafði fengið góða stöðu og hafði fengið mjer góð föt, fór jeg að hugsa að jeg gæti gengið í eigin krafti, og þá slepti jeg af þeirri hönd, sem hafði frelsað mig og varðveitt mig, og jeg fjell aftur, og þá fór jeg að lifa mmu gamla lífi. En jeg þekti fráfall mitt og eins hann, sem áður hafði frelsað mig. Drottinn frelsaði mig aftur,'og síðan hefur hann ávalt varðveitt mig, og jeg sleppi ekki hönd hans framar.* Mig langaði til þess að segja: »Amen« við þessu, en aftur hjelt jeg því niðri. Þá stóð kona upp. Hún var í Ijósum kjól. Nokkrir vinir höfðu komið með rósir til hennar, til þess að gleðjast með henni og halda 5 ára afmæli frelsunar hennar frá lífi i synd og svívírðingu. »Það eru 5 áríkveld« sagði hin unga kona, »síðan mjer var bjírgað frá lífi í synd og svívirðingu. Drottinn frelsaði n ig frá götunni, þar sem jeg var að því verki að spilla ung- um sonum og dætrum góðra mæðra. En drottinn fann mig og þvoði mig hreina í blóði sínu. Síðan hef jeg sett á stofn björgunarheimili, og nú ver jeg ltfi mínu til þess að bjarga systrum mínum frá því lífi, sem drottinn hefur bjargað mjer frá. Ó, hvílík breyting, sem hann kom til leiðar i hjarta mínu! í gær var jeg úti á skemtiferð, og getið þjer trúað því? mjer var trúað fyrir tólf litlum bliðnm saklausum stúlkum! Hugsið um það: að kona eins og jeg skyldi verða svo hreinsuð og umbreytt, að mæður skyldu trúa mjer fyrir saklausum börnutn sínum ' Lofið guó fyrir kærleika hans og frelsandi kraft!« Nú gat jeg eigi annað en kallað »Amen« af ötlu hjarta. Fólkið leit á mig. Jeg reis upp og sagði: »Bræður og systur! Jeg er prestur, en hjer sje jeg trelsun, sem eg hef ekki sjálfur reyntáður. En jeg verð að öðlast hana, enda þótt jeg yrði að verða ölvaður.'handsamaður og settur í fangelsi, svo einhver trúboði gæti komið og talað til mín þar. Jeg verð að öðlast hana, hvað sem hún kostar. Drottinn fer ekki í manngreinarálit. Qeti hann frelsað yður frá syndum yðar, þá getur hanrt frelsað mig frá mínum synd m.« Þegar jeg fór heim frá þecsari samkorr.u, var jeg undir miklum á- hrifum af krafti guðs til þess að frelsa til hins ýtrasta. Jeg athugaði lt'F mitt í Ijósi guðs orðs, og komst að þeirri niðurstöðu, að jeg var þegar nógu syndugur, að jeg þurfti ekki að syndga meira til þess að verða stórsyndari og þurfa stórkostlegrar frelsunar. J:g fann, að hjarta mitt var spilt og saurgað, og að frelsun frá slíku spiltu hjarta yrði dýrðleg frelsun. Nokkuð af þessari sptllingu var þegar búið að sýna sig, og jeg var fús til að taka vitnisburð orðs- ins gildan líka um það af spillingu minni, sem ennþá ekki var komið í ljós. Svo fann jeg mig við hlið tollheimtumannsins, og bað um frels- un eins og hann. Jeg meðtók í í trú fyrirheit guðs, að syndin mun ekki drotna yfir mjer (Róm. 6, 14.) Jeg bað um þetta án þessað sækjast eftir annari sönnun en fyrirheiti guðs (Mark. 11, 24.). Því næst fór jeg í samkomuhúsið og sagði frá reynslu minni og sagði þeim, að jeg fann, að jeg þurfti ekki að verða drykkjumaður til þess að öðlast hina miklu frelsun, að jeð hafði sótt og fundið frelsun, fttndið hann sem frelsar til hins ýtrasta, og að jeg hugsaði, að engin frelsaður drykkjumaður eða skækja skyldi nokkurntíma taka mjer fram í því að vegsama drottin fyrir frelsun.

x

Frækorn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Frækorn
https://timarit.is/publication/181

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.