Ingólfur


Ingólfur - 20.12.1911, Blaðsíða 2

Ingólfur - 20.12.1911, Blaðsíða 2
m INGOLFUR Verslunin DAGSBRÚN Hverfisg. 4. E fe l fiWi verða allar vörur í versl. Dagsbrún seldar meö 10°|0 til 25°jo afslætti. Þér vitið, að allar Vefnaöarvörur og fatnaður kvenn, karla og barna, er lang-vandaðast og bost að kaupa í versluninni Dagsbrún. Ekki síst nú. Teeliifæri aöeins til jóla er nú opnaðnr með miklu af mL&ÍUUOa. hentugum grjöfxxxxx • fyrír yngri sem eldri. Vörurnar komu með s/s „Botnia" an sannleik, þótt Templar láti sér aæma, liklega visvitandi, að neita því, og er varla á öðru von úr því horni, setjum vér hér orðrétt fréttina úr "Dúgvan", bindindisblað Færeyinga, sem kemur út mánaðarlega, prentað í september. þ á. „Þjóðaratkvæðagreiðsla hefir nú átt sér stað í norðurameríkanska sambands- ríkinu Maine. Það var ipurningin um bannlögin gegn iölu áfengra drykkja, aem reynd hafa verið nú í hálfa öld í því riki, sem nú átti að skera úr um. Afdrif atkvæðagreiðalannar urðu þau, að bannlögin voru feld með litlum meiri bluta. Sveitamenn hafa yfirleitt greitt atkvæði með lögunum, en bæjarbúar réðu leikslokunum." Bannmenn gátu komið því til leiðar, að atkvæðin voru talin upp aftur, og reyndist þá svo, að rangt hafði verið taliö í fyrra ginnið. J. H. Þjdðviljinn. Ég akal hérmeð leyfa mér að skýra frá þvi, að hr. alþingism: Skúli Thór- oddsen varð ekki við áskorun minni, um að koma á afgreiðslustofu Ingólfs til að skoða grein þá, er hann hafði vænt mig um að hafa skrökvað upp. Ég beið ham á tilteknum tíma, og hafði með- ferðis greinina ur „Journal de Bonen", en hr. Sk. Th. kom ekki. Ég hlít því að líta svo á, að hr. Skuli Thóroddten hafi gegn betri vitund drótt- að að mér óaannindam. Ég hlít ennfrem- ur að lita svo á, að hann kannist við það sjálfur, cr hann taldi sig ekki þurfa að koraa, til að ganga úr skugga um hvor okkar hefði rétt að mæla. Ég hlýt því samkvæmt „ávarpi" mínu til hans í síðasta blaði, að skoða það svo, að hann viðurkenni rétt minn til að kalla hann ódreng. Býst ég nú við að ég megi þar með telja þetta mál útrætt. Eftir að þetta er akrifað, hefur mér borist síðasta tölubl. „Þjóðviljans". Hr. Sk. Th. kveðat þar lýsa mig „ósann- indamann" að því, að hann hafi komið á „Skand. Læsev. for Sjömænd". Ég læt mér í léttu rúmi liggja þó slíkur maður, sem Sk. Th. hefar reynat vera, Jýsi mig ósannindamann, og býst ég við, að enginn lái mér það. ' Hr. Sk. Th. segir að ég hafi borið það upp á hann, að hann hafi ekki kom- ið til Rouen, og að hann hafi farið til Hull. Hr. alþingism. Skúli Thóroddsen fer hér með ósannindi. Ég sagði ein- mitt, daginn áður en skeytin frá kon- súlnum í Bouen voru birt, að ég tryði því ekki, að hann hefði ekki komið til Ruðu. 1 sama blaða sagði ég, að sá orðrómur gengi hér í bœnum, að hann hefði sést í HuII — og það var satt, sá rómur gekk. Ég leyfi mér þvi að ætlast til þess, að hr. Sk. Th. leiðrétti þetta ranghermi sitt í næsta blaði „Þjóðvilj- ans, ef hann á annað borð vill teljast heiðarlegur blaðamaður; ætla ég mér þá að marka það á því, hvort hann birtir Ieiðréttinguna eða ekki. Hr. Sk. Th. gefur mér ádrátt um að hann skuli einhverntíma síðar athuga blaðamensku mína i heild sinni. Eg þakka vitanlega fyrir heiðurinn og ekki efast ég um að það muni verða fróðleg- ur lestur í meðferð hr. Sk. Th., og lík- lega margt nýstárlegt bæði fyrir mig og aðra, ef dæma má af rithætti hans og rit- sniid undanfarið. En ekki get eg þó búiat við að það verði eins fróðlegt eða skemtilegt og æfintýrið utn Rúðuförina, eDda hef ég aldrei heyit þessgetið fyr en þá, að hr. Sk. Th. hafi verið beinlínis skemtilegar. O. E. Samsöngur söngfélagsins 17. júní. Á föstndagskvöldið 15. des. stefndi Söngfélagið 17. júní bæjarbúum þeim, sam elska song, niður í Bárubuð til að hlasta á fyrsta opinberan samsöng fé- lagsins. Söngmenn eru alls 18 og söng- stjóri hr. Sigfús Einarsson. Baddmenn eru þeir félagar allgóðir, bassarnir mjúkir og hljómfagrir. Söngskráin var mátulega löng, flest lögin vel valin, en 3 þeirra varlavið hæfi svo fáliðaðrar sveitar ogsöng þó söngfiokkurinn lög þau allvel; en þegar hver einstakur söngmaður verður að taka á öllu því, sem hann hefir til, er hljómfegurð söngsins hætta bú- íd. Flokkurinn var vel samæfður, lítið bar á að einstakar raddir skærust úr, og víða heyrðust góð tilþrif í að fara rétt og listfengnislega með lögin. Á söngskránni var aðeins 1 íslenskt þjóð- Iag (raddsett með Iist og kunnáttu af söngstjóranum) og var vel með það far- ið. Ánnars skal ekki faríð út í söng einstakra laga, aðeins tokið fram að lagið eftir Bellmann var aungið of þunglamalega. Húsfyllir var og yfirleitt skemtu menn sér vel og biða með ó- þreyju eftir næsta samsöng félagsins, bæði til þess að fá góða skemtun og til að heyra hvaða framfðrum félagið hefir tekið í „guðdómlegu listinni." X. Tvö kvæði. Fækkum hlekkjum, en fjölgum ekki. Lengst inn' í fortíð við finnum og sjáum andar og handar ¦ hamrömm tök. Birtast þar lýðir á hugflugum* háum, hoppa og skoppa úr þröngri vök. Leggjum nú skímu til liðinna tíma, lýsum og hnýsumst i feðra sál, hvort þeim ei fræinn i fræði og bragi flugu í huga > að tæmdri skál. Sjáum við Egil, sem engum hneigir í orðum forðum né geirasbg; oft er hann kénndur, en aldrei stendur á örum svörum né snjöllum brag. Glens er á vörum — vel fer á svörum, veigar er teigar glaðvær þjóð; hreasist þá lundin, styttist þá stundin; streyma í heiminn smellin ljóð. Vilji nú þjóðin þagga Ijóðin, þrýsta og nísta . söngsins dís, þá verða gjöldin: þögn á kvöldin og þungur drungi, svo gleðin frýs. Og lífsgleðin dvinar, ef landrækt er vínið svo Ijósin „ósa" í þjóðar önd. Steypum ei helsi úr hressandi frelsi, hörtunum öftrum á fót og hönd. Nei, bannið oss aldrei né verjið með valdi veigi, er beygjast að Paradís. Felið ei glóðir, sem gefa oss móðinn að ganga vorn stranga skapa ís. Belnt i sortann. Með innkaupsverði sögu ég sel, — ef sumum fiunst hún Ijót, að ýkt sé hún eg eflaust tel og er það mikil bót: Á nokkrum þufum þessa hnattar þjóðiögn bjó á fyrri öldum. par vóru goldnir þungir skattar, þröngt var í búi' af ýmsum völdum. Þar átti vetur aðalból; hann um það hafði sótt, að mega bólstrum byrgja sól og breyta degi' í nótt, að mega þar um héruð herja hella' í dali jökul flóðum, — mega land og lýðinn berja langtum fremur öðrum þjóðum. Og einkaleyfi himneskt hlaut, að hoppa þar um land hver vonsku plága' og voðaþraut og vinna mönnum grand. • Sultarneyð og Svartidauði sátu þar á tryggum höfnum, mönnum þau að björg og brauði breyttu, hauda ref og hröfnum. Og sól var hissa sjálf á því, hve seinlegt var þar oft

x

Ingólfur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ingólfur
https://timarit.is/publication/189

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.