Lögrétta

Tölublað

Lögrétta - 09.02.1916, Blaðsíða 4

Lögrétta - 09.02.1916, Blaðsíða 4
24 LÖGRJETTA Það tilkynnist hjer með vorum heiðruðu viðskiftavinum, að vjer frá og með 15. MARS þ. á., og fyrst um sinn meðan stríðið stendur yfir, gef- um að eins EINU SINNI 10 PCT. AFSLÁTT AF ÖLLTJM FLUTN- INGSGJÖLDUM til og frá Kaupmannahöfn ,samk. flutningsgjaldsskrá vorri. Allur afsláttur umfram þetta fellur í burtu. Þó verður reiknað nettó flutningsgjald fyrir KJÖT ogSíLD. Reykjavík, 7. febrúar 1916. H.f. Eimskipafjelag íslands. Steinoliai. Steinolía sú, er Fiskifjelag íslands fjekk frá Texasfjelaginu meö skip- inu „Aquila" í haust, verður seld fyrst um sinn á 34 kr. hver tunna 300 pd. nettó. Lysthafendur gefi sig fram á skrifstofu Fiskifjelagsins kl. 11-3 hvern virkan dag. Reykjavík 5. febrúar 1916. Stjórn Fiskifjclags íslands. Söngskemtun hjelt Sigvaldi Stef- ánsson læknir nýlega á ísafirði, segir „Vestri", og var hún fjölsótt og vel yfir henni látiíS. Bæjarbruni. I „Vestra" frá 25. f. m. segir að þá fyrir skömmu hafi brunniS bærinn aS Melum í Víkur- sveit. Bóndinn þar, Steindór Hall- dórsson, fátækur fjölskyldumaSur, bjargaSist út meS heimilisfólki sínu, en litlu varS bjargaS af húsmunum, og bæjarhúsin brunnu til ösku. Alt sagt óvátrygt. Þilskipin hjer í bænum eru nú um þetta leyti aS leggja út til veiSa, eSa í undirbúningi til þess. Leynilögreglusaga eftir A. CONANDOYLE. III. KAPITULI. Leitin eftir lausninni. Klukkan var orSin hálf sex, þegar Holmes kom' aftur. Hann var glaS- legur í bragSi, ákafur og í ágætu skapi. ÞaS skifti oftast í tvö horn hjá honum í málunum. Ýmist var hann svona, eSa þá svo þungbúinn, sem engu tali tók. „Þetta ætlar ekki aö verSa neitt leyndarmál," mælti hann og tók te- bolla, sem jeg helti fullan handa hon- um, „ÞaS lítur helst út fyrir aö öll böndin ætli að berast aS einni lausn." „HvaS þá! Þjer eruS þó ekki búinn aö leysa gátuna?" „Nú, jæja; þaS væri nú kannske of mikiS sagt. Jeg er búinn aS fá hug- mynd um þaS og meira ekki. En þaS eru töluvert miklar líkur. Beinagrind- in er komin, en jeg á eftir aS útfylla hana. Jeg er búinn aS finna þaS út, meS þvi aS rannsaka dánarlistinn í „Times", aS majór Sholto í Efri- Norwood, tilheyrandi 34. Bombay fótgöngusveit, dó 28. apríl 1882." „Jeg hlýt aS vera mjög sljóskygn, Holmes, því aS mjer er ómögulegt aS sjá hvaS þaS kemur málinu viS." „Svo? Nú gengur fram af mjer. LítiS þjer þá á þaS svona: Morstan kafteinn hverfur. Eini maSurinn í London, sem hann gat hafa veriS aS heimsækja, var Sholto major. Major- irm neitar hinsvegar aS hann hafi vit- aö aS hinn var kominn til borg- arinnar. Fjórum árum síSar deyr Sholto. En viku siSar en hann d e y r fær dóttir Morstans kafteins dýrmæta gjöf, sem svo endurtekur sig ár frá ári, og endar svo loks meS því aS hún fær brjef, þar sem sagt er, aS henni hafi veriS gert rangt til. HvaS var þetta ranga, ef ekki ein- mitt þaS, aS hún var svift föSur sín- um? Og hvers vegna ættu gjafirnar aS byrja einmitt um leið og Sholto deyr, ef ekki lægi þannig í þvi, aS erfingi Sholtos þekti leyndardómirm, cg vildi nú bæta henni skaSann ? Haf- iS þjer nokkra aSra skoSun, sem kem- ur heim viS þaS, sem gerst hefur?" „En þaS er nokkuS einkennileg uppbót! Og er framkvæmd á nokkuS einkennilegan hátt! Og hvers vegna skyldi hann vera aS skrifa nú fremur en fyrir sex árum? Og enn talar brjefiS um aS henni skuli verSa end- urgoldiS. Hvernig á hún aS geta fengiS endurgjald? Því aS óhugs- andi er aS faSir hennar sje enn á lífi. En þjer vitiS ekki um neinn annan órjett, sem bæta þurfi?" „ÞaS eru erfiSleikar," sagSi Sher- lock Holms hugsandi, „en ferSin í kvöld leysir úr þeim öllum. Nú, hjer er þá kominn vagn meS ungfrú Mor- stan. Eruö þjer tilbúinn? Þá er best aS viS förum ofan, því aS klukkan er komin yfir." Jeg tók hatt minn og þyngsta göngustafinn,en jeg sá aSHolmes tók marghleypu út úr skápnum og stakk henni í vasann. ÞaS var auSsjeS á öllu, að hann bjóst viS aS þessi næt- urferS okkar gæti orSiS fullalvarleg. Ungfrú Morstan var vafin í dökka kápu, og svipurinn á andlitinu var rólegur. En hún var föl. Hún hefSi mátt vera eitthvaS meira en kona, ef hún hefSi alls ekki fundiS til neinna ónota yfir þessu einkennilega hlut- verki, sem vjer vorum aS leggja út í En hún rjeSi algerlega viS sig, og svaraSi rólega fáeinum spurningum, sem Holmes spurSi hana í viSbót. „Sholto majór var sjerstaklega mikill vinur föSur míns," mælti hún, „brjefin frá honum voru full af ýmsu smávegis, viSvíkjandi majórnum. Hann og faSir minn stýrSu liSinu á Andamaneyjunum, og þeir voru því mjög mikið saman. En meSal annara orSa, viS fundum í skrifborSi föSur míns einkennilegt skjal, sem enginn botnaSi neitt í. Jeg býst ekki viS aS þaS hafi neina þýSingu, en mjer dati í hug aS þjer munduS vilja sjá þaS, svo aS jeg tók þaS meS mjer. Hjerna er þaS." Holmes fletti blaSinu vandlega sundur og breyddi þaS út á hnjenu. Hann rannsakaSi þaS nákvæmlega hornanna milli með stækkunargler- inu. „Þetta er indverskur pappír," sagði hann, „og einhvern tíma hefur hann verið festur við borð með stiftum. Það er helst útlit fyrir að þessi fer- hyrningur sje kort yfir part af stórri byggingu meS mörgum inn- göngum, anddyrum, smugum og ranghölum. í einum staS er dálítill kross gerSur meS rauSu bleki, en rjett fyrir ofan stendur skrifaS: 3,37 frá vinstri", með daufri blýantsskrift. I neðra horninu vinstra megin er ein- kennilegt merki, líkast eins og það væru fjórir krossar í röS þannig, aS armarnir ná saman. En rjett þar hjá stendur skrifaS meS mjög hrikalegri og ljótri rithönd: „Fjórmenninga- merkiS — Jónathan Small, Mahomet Singh, Abdullah Khan, Dost Akbar". — Nei, jeg játa það, að jeg get ekki sjeð hvað þetta skjal ætti að geta komiS málinu viS. En auSsjáanlegt er að þetta er mikils varöandi skjal. ÞaS hefur veriS vel og vandlega geymt i vasabók, því þaS er jafn- hreint báSumegin." „ViS fundum þaS í vasabók föSur míns." „Geymið það vandlega, ungfrú Morstan, því að vel getur svo fariS að það komi okkur aS haldi. Mig er fariS aS gruna, aS þetta mál kunni að vera miklu dýpra og margbrotn- ara en út leit í fyrstu. Nú verS jeg að hugsa máliS." Hann hallaSist aftur á bak í vagn- inum, og jeg sá það á því, hvernig hann hleypti brúnum og starði út i bláinn, aS hann hugsaSi af alefli. ViS ungrú Morstan töluSum í hálfum hljóðum saman um þetta ferSalag okkar, og hvaS úr því mundi VerSa, en fjelagi okkar sat grafkyr og þegjandi alla leiSina. ÞaS var kvöld í september. Klukk- an var tæplega sjö, en loftið var þungbúið, og þjett grá þokan grúfði yfir borginni miklu. Skýin voru lík- ust for á litinn og lögðust fast ofan aS forugum götunum. Ofan eftir Strandgötunni sáust götuljósin eins og þokukendir blettir og ofurlítill bjartur hringur kringum þau á gang- stjettinni. Fölleitt ljósiS úr búSar- gluggunum streymdi út í gufuna og mistriS og kastaSi daufum og flökt- andi glömpum á manngrúann úti fyr- ir. Mjer fanst eitthvaS álfa- eSa draugalegt viS alla þessa óendanlegu röS af andlitum, sem streymdu fram hjá ljósglætunni, sum andlitin hrygg, önnur glöð, sum alvarleg, önnur bjartleit. Þessum andlitum fór eins og öllu mannkyninu. Þau komu út úr myrkrinu inn í ljósiö og hurfu svo inn í myrkrið aftur. Jeg læt nú ekki alt á mig festa, en þetta þunga, þrungna kvöld og þetta dulda verk, sem við ætluSum aS fara að vinna, gerSi þaS aS verkum í sameiningu, aS mjer leiS engan veginn vel. Jeg sá það á ungfrú Morstan, aS sama til- finningin þjáði hana. Holmes var sá eini, sem var hafinn yfir slíkar smá- smuglegar tilfinningar. Hann hafSi vasabókina opna á hnjenu á sjer, og við og við bjó hann til merki, eða skrifaSi eitthvaS sjer til minnis viS skinið af vasaljóskeri. Fólkið var tekiS aS streyma í hrönnum að Lyceum-leikhúsinu. Framan undir húsinu var óslitin röS af tví- og fjórhjóluSum vögnum, og út úr þeim stigu menn meS snjó- hvítt lín, og hefðarmeyjar með brak- andi silki og glitrandi gimsteina. ViS vorum varla komin aS þriSju súl- unni, sem var stefnumótsstaSurinn, þegar litill, dökkur, snarlegur maSur í ökumannsbúningi gekk aS okkur. „EruS þiS mennirnir, sem ætluSu aS koma með ttngfrú Morstan?" spurSi hann. „Jeg er ungfrú Morstan, og þessir tveir menn ertt vinir mínir," sagSi hún. Hann horfði á okkur undrandi og hvast. „Þjer verðiS aS afsaka, ungfrú," sagði hann eins og hálfpartinn auS- mjúkur, „en þjer verðiS aS gefa mjer drengskaparorð ySar upp á það, að hvorugur þessi maður sje lögreglu- þjónn." „Jeg gef yður drengskaparorð mitt upp á það," svaraði hún. Hann blísraði einkennilega, og við það kom maður fram með fjórhjól- aðan vagn og opnaði hurðina. Mað- urinn, sem hafði talaS viS okkur, fór tipp í ökumannssætiS, en viS settumst inn í vagninn. Og rjett um leið og viS vorum komin inn sló ökumaSur- inn i hestinn, og vagninn þaut af staS á hendingsferS gegn um þokuna. Þetta var einkennilegt ferSalag. ViS vorum á leiðinni þangað, sem viS ekki vissum, til þess aS gera eitthvaS, sem viS heldur ekki vissum. En ann- aShvort var þetta alt gabb — og þaS var harla ólíklegt — eða þá að eitt- hvað mikilsvert hlaut að leiða af ferS- inni. Ungfrú Morstan var fyllilega róleg eins og áSur. Jeg var aS reyna aS skemta henni og dreifa huganum meS því aS segja henni frá veru minni i Afganistan. En, ef satt skal segja, þá var jeg sjálfur einhvern- veginn svo æstur út af þessu öllu, og svo forvitinn eftir því, hvernig þessu mundi reiSa af, aS sögurnar urSu heldur ómerkilegar. Hún hefur seinna sagt mjer að meSal þeirra hafi veriS ein hroSaleg saga um þaS, aö í miSnæturkyrSinni hafi einu sinni óargadýr litiS inn í tjaldiS til mín, og jeg hleypt úr tvíhleyptri tígris- dýrabyssu á þaS—Fyrst í staS fylgd- Höfoðbólið Lðgafell ásamt Lækjarkoti fæst til ábúdar i fardöguni 1916. Á jörSinni er og fylgir henni: 1. Tvílyft íbúSarhús bygt af timbri aS stærS n-f-12 álnir meS steinkjall- ara, ásamt viSbyggingu 8-f-u álnir, einlyftri. 2. Fjós af timbri og járni yfir 15 kýr. 3. HeihlaSa áföst fjósinu af timbri, járni og steini, sem rúmar 600 hest- burSi af heyi. 4. Fjárhús yfir 200 fjár, bygt aS mestu úr timbri og járni. 5. Vatnsleiðsla er bæSi í íbúSarhúsinu og fjósi. 6. Tún jarSarinnar er aS mestu sljett og gefur af sjer í meSalári 350 hesta af töSu, alt girt meS gaddavír. 7. Útheyskapur jarSarinnar er út frá túninu, og allur heyskapur henn- ar hefur af dómkvöddum mönnum veriS metinn alls 2000 hestburSir. Hlunnindi jarSarinnar eru laxveiSi í Leirvogum og hafa þar t. d. veiSst í þremur ádráttum 127 laxar síðastliðiS sumar. JörSin liggur 12 kilómetra frá Reykjavík og akbraut þaðan heim á hlaS. — Hagbeit fylgir jörðinni mikil og góð, bæði sumar og vetrarbeit. Jarðir þessar geta einnig fengist keyptar ef um semur verðið og út- borgað er minsta 10,000 krónur. Lysthafendur snúi sjer sem fyrst til undirritaðs eiganda jarðarinnar. Álafossi 17. janúar 1916. Bogi A. J. Þórðarson. í fjarveru minni gegnir hr. yfirdómslögm. Guðmundur Ólafsson öllum málfærslustörf- um fyrir mína hönd. Hann verður að hitta aS jafnaSi á skrifstofu minni kl. 10—12 f. h., kl. i2y2—2 og kl. 4—6 e. h. Reykjavík, 8. febrúar 1916. Sveinn Björnsson. Erindi iim þegliskylcllivillllll flytur Hermann Jónasson í BárubúS, fimtudaginn þann 10. þ. m. kl. 8% e. h. — Inngangseyrir 25 aurar. — ASgöngumiðar verða seldir þann 9. og 10. þ. m. i bókaverslunum ísafoldar og Sigf. Eymundssonar. Enn- fremur i verslunni „Von" og viS innganginn. ist jeg með í stefnunni, sem viS ókum. En ekki leiS á löngu áður en jeg al- gerlega rttglaðist í því, eins og eSli- legt var, þar sem ferSin var geysi- mikil, blindþoka og jeg ekki vel kunnugur. ÞaS eina sem jeg vissi var þaS, aS við ókum langan veg. Sher- lock Holmes var aftur á móti engan veginn á flæðiskeri staddur, og jeg heyrSi hvernig hann tautaSi götu- nöfnin jafnóSum og vagninn smaug gegnum auð svæSi og inn i og út úr krókóttum, þröngum götum. „Rochester Row," sagSi hann, „nú Vincent torg. Nú komum viS á Vaux- hallbrúarveginn. ViS eigum auSsjá- anlega aS halda eitthvað i áttina til Surrey. Já, datt mjer ekki i hug. Nú erum viS á brúnni. ÞiS getiS sjeS glitra á ána." ViS sáum grilla í yfirborSiS á Thames, og götuljósin spegluSu sig i lygnu, breiSu fljótinu. En vagninn þaut áfram og brátt var hann smog- inn inn í völundarhús af götum hinu- megin. „Waudsworth vegur," sag&j; fje- lagi minn. „Priory vegur. Larkhall sund. Stockwell pláss. Roberts gata. Coldharbour sund. ÞaS lítur ekki út fyrir aS þessi leit ætli aS koma okkur í glæsilegustu plássin." ÞaS var ljóta nágrenniS, sem viS vorum komin hjer í. Langar raSir af dökkum tígulsteinshúsum, og ekkert sem út af breytti nema knæpurnar á götuhornunum, sem voru nokkru bjartar uppljómaSar. Því næst komu raðir af tvíloftuðum smáhúsum, með dálitlum garðholum fyrir framan, og þar á eftir komu enn af nýju raöir af tígulsteinshúsum — þessir ferlegu armar, sem borgartrölliS teygir út á landið. Loks komum við að þriðja húsinu í nýrri götu og þar stansaði vagninn. Ekkert annaS hús þar í grend var bygt af mannlegum ver- um, og húsiS sem viS stönsuSum viS var værri því eins autt og hin húsin, nema í einum glugga sást ljósglæta. ViS börðum aS dyrum og þegar í stað opnaSist hurðin og fyrir innan stóS Hindúaþjónn, með gulan túrban á höfðinu, í hvítum, víSum fötum og meS gult belti. ÞaS var eitthvaS svo einkennilegt ósamræmi í þessu, aS sjá Austurlandabúann standa þarna í venjulegum, óbrotnum dyrum í út- jaðrinum á London. „Sahibinn bíður eftir ykkur," sagSi hann, og um leiS og hann sagSi það, heyrðist sagt í mjóum róm inni fyrir: „Vísaðu þeim inn til mín, Khit- mutgar," heyrðist sagt, „komdu meS þá beint til mín strax." TVÖ LÖMB voru hingað dregin síðastliðið haust meS marki Hauks sonar míns: biti aftan hægra, blaS- stýft aftan fjöSur framan vinstra. Lömbin eigum viS ekki. Rjettur eig- andi vitji andvirSisins og semji um markiS. Jón Jónsson, Helgadal. Síðastliðið haust var mjer dregin hvít roskin kind meS mínu marki: hamraS hægra, stýft vinstra biti aft- an. Kind þessa á jeg ekki. Rjettur eigandi má vitja hennar til mín, gegn því aS borga áfallinn kostnaS. Brekku, Saurbæ í Dalasýslu. Ámundur Þórðarson. Eggert Claessen yfirrjettarmálaflutningsmaður. Pósthússtræti 17. Venjulega heima kl. 10—11 oe 4—5. Talsími 16. Prentsmiðjan Rún.

x

Lögrétta

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögrétta
https://timarit.is/publication/196

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.