Njörður - 21.02.1919, Blaðsíða 1

Njörður - 21.02.1919, Blaðsíða 1
Njörflur. -»55 Ritstjóri: síra Guðm. ii nðiu undsson. &*- IV. ARG. ísafjörður, 21. febrúar 1919. M 2. Að sjá nin sig. Langt er siðan Islendingum hefir vegnað jafn vel að flestu eins og síðustu BO—60 árin. Naumast hefir nokkru sinni, af landsstjórnar hálf u, verið lagt meira kapp á að bæta hag landsbúa, heldur en gjört hefir verið siðan Alþing fékk löggjafarvald. Sultur og kuldi ríkir skemmri tíma í einu og óvíðar en áður fyrri; fróðleikslöngun manna er betur og jafnar svalað og mannfrelsi hefir nálega í öllum greinum auk- ist stórlega. Augu fiestra opnast betur og betur til að sjá gæði láðs og lagar og margra hendur styrkjast og verða hagari til að fæta sór þessi gæði i nyt. Menn eru, sem betur fer, hættir að tönglast á öðrum eins orðum og t. d.: „Vort kalda og krjóstr- uga land". — „Vér erum fáir, fá- tækir smáir", o. s. frv. Menn eru hættir að síberja lóm- inn. Þetta er gott og blessað. En hvað liður ánægjunni með lífið? Er hún miklu meiri? Hvað líður ættjarðarástinni? Er hún almennari, heitari, hreinni? Hvað líður eigingirninni? Er hún minni? Hefir mannástin vaxið og sið- irnir batnað og fegrast? Þessar og því líkar spurningar er vert að athuga. Undir úrlausn þeirra er það komið, hvort vér getum vonglaðir leitt næstu kynslóð úr hlaði, eða verðum að horfa með ugg og kvíða fram á feril hennar. Þróist ánægjan og með henni lifslöngun og fjör til nytsamlegra etarfa, má vænta, að stærra og stærra verði stikað á vegi verk- legra framkvæmda. Vaxi ættjarðarástin og göfgist, ifcekur stjórnarfarið bótum. • Ef mannást glæðist verður bet- ur og betur hlynt að aumum og meir lögð stund á að afstýra böli. Alt þetta mundi stuðla að því? að hér yrði betra og betra að vera eftir því sem stundir líða og þá gæti sórhver Islendingur hallað rólegur höfði að moldu þegar að honum kemur. En sé þessu annan veg háttað og eigingirnin fari stórvaxandi í landinu, frá því sem var fyrirsvo sem 40—BO árum; ef léttúð þróast og siðir fara sist batnandi, þá veit annan veg við. Þá er dapurlegt um að lifcast. Ekki ætla ég mér í þetta sinn, að svara neinum af þessum spurn- ingum, en drepa vil ég á nokkur atriði, sem hafa talsverða þýðingu ef þeim skyldi svara. Samanburður á ánægju manna nú við það sem hún var t. d. fyrir 40 árum, er ekki auðveldur, en þar sem ég þekki best til virðist hún síst vera meiri. Fleira er til gleðskapar í stærri þorpunum, en liklega færra sum- staðar i sveitunum. ¦ Svo er langt frá, að allur gleð- skapur sé vottur um ánægju. Sumar skemtanir, hver veit hve margar, eru sóttar át úr leiðindum og auka engu við unun eða ánægju lífsins. — — — Man ég þá tíð, er fólkið streymdi af landi burt fyrir norðan. Sumt af því þekti ég; meðal þess voru ágæt mannsefni, konur sem karlar. Marga þeirra rak það mest úr landi, að þeir örvæntu að gefca unnið hér nokkurt gagn. En það gagn, er þeir þráðu að vinna, var fremur annara en þeirra eigið. Kært, éf til vill kærast af öllu, hefði þeim verið að gagna sinni sveit, en er þess sýndist varnað, fóru þeir og ásettu sór að nema land og sniða lifinu þar hinn besta og fegursta stakk. Þessir unnu ættjörð sinni af al- hug, en þeir viltust af réttri leið, og lentu í trölla höndum. IVý komið í verslun Gruðrúnar .lónasson allskonar hreinlætisvörur, sömuleiðis stórt úrval af barna- leikföngum og margt fleira. Öllum þeim sem sýndu hluttekn- ingu við fráfall og jarðarför föður okkar Ólafs sál. Ólafssonar, sem andaðist 12. þ. m., vottum við hérmeð innilegt þakklæti. íaafírði, 19. febr&ar 1919. Halldór Ólafsson Magnús Ólafsson. Síðan þetta gjörðist hafa menn fengið ljósari sktlning á því, sem kalla má að þeir eigi heimtinga á hjá ættjörð sinni, en flesfcum dylst eins og fyr hvað þeir skulda henni. Ofmörg íslands barna eru sem keipóttir. krakkar, nema verra sé. Heimta alt með frekju, en launa illu eður engu. — — — __ __ Snemma heyrði ég og nam orð- tækið: „Hver er sjálfum sér næstur". Eg hef ávalt skilið svo, að í því feldist afsökun á þeirri yfirsjón, að vanrækja annara hag. Mætti kalla það spakmæli eigin- girninnar, en lífsregla var það ekki talin. — — — — — — — TJm langt skeið var ungum kend þessi lífsregla: „Elskaðu guð og gjörðu gott, geym vel æru þína". Erfitt gekk mörgum að fylgja henni, en flestir hörmuðu það. Á síðustu árum virðist ný lífa- regla komin til sögunnar, sú: „Að sjá um sig". Hugmyndin er vitanlega forn og föst í holdi og blóði, en það er nýtt, að taka hana upp sem lífsreglu. Víst mun mörgum ljúft og lótt henni að fylgja, en öllum mætti

x

Njörður

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Njörður
https://timarit.is/publication/200

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.