Norðri - 15.07.1909, Blaðsíða 3

Norðri - 15.07.1909, Blaðsíða 3
NR. 27 NORÐRI. 111 Óreglan á Siglufirði. C. Oppeland, sjómannatrúboði frá Haugasundi, er verið hefir nokkur sum- ur áSiglufirði, hefir átt tal við ísafold um óregluna á Siglufirði, og birtirblað- ið efni þessa samtals 3. þ. m. Hann kvartar einkum um ofdrykkju norskra sjómanna þar, og kveður aðal- orsök hennar vera ólöglega áfengissölu í landi. Einnig kvartar hann yfir því, að ekki sé húsnæði til þess að geyma ósjálfbjarga menn í að næturþeli. Satt er það, að allmikið drekka norsk- ir sjómenn á Siglufirði, og sennilega er þar óleyfilega selt áfengi. En hvers vegna gerir þessi ínannvinur og félagi hans, hinn klerkurinn norski, sem þar hefir einnig verið í nokkur ár, ekkert ti! þess til þess að koma upp um þá menn, er vín selja óleyfilega. Hafa þeir nokkurp- tima kært yfir slíku broti til lögreglu- stjórans, eða rétt honum nokkra hjálpar- hðnd í þessu efni, þótt fleirum sinnum hafi verið á þá skorað að gera það? Pað gagnar lítið að tala um óleyfilega vínsölu, þegar enginn þykist vita nein- ar sönnur á því, hver geri sig sekan um hana, er leitast er við að ransaka málið. Hversvegna kæra þeir ekki laga- brofsmennina, ef þeim er kunnugt um þá? Ólíklegt virðist, að þeir meti meira vináttu þessara manna, en löghlýðni, siðsemi og velferð Ianda sinna, Þessir menn hafa haft barnaskólann og þinghúsið (sem er sama hiísið) til afnota síðustu sumur, og það hefirjafn- vel verið reynt að komast hjá því, að hafa réttarhöld í húsinu, þótt á hafi þurft að halda, til þess að gera þeim ekki ónæði. Hvers vegna hafa þeir ekki búið um ósjálfbjarga landa sína þar inni að næturþeli? Hversvegna sofa þeir allar nætur eða loka sig inni, þeg- ar mest er þörf aðstoðar. Annars virð- ist það liggja norskum mannvin- um, og þá einkum norskum tníboðs- félögum, öllu nær en oss íslendingum, að koma upp skýli eðataka það á leigu, til þess að geta hýst ósjálfbjarga norska sjómenn. Virðist mér það þarflegra en að hafa þar tvo norska presta. Anrrað mál er það, að mesta nauð- syn er á því að koma upp fangelsi á Siglufirði, og samþykkja lögreglugerð fyrir þorpið, enda nær lögreglustjórn þar ekki tilgangi^ínum, fyr en það hef- ir verið gert. B. L. Gjalddagi Norðra var 1 júli Sigurgeir Björnsson bóndi í Lögmannshlíð. Sungið við jarðarför hans. (Undir nafni ekkju og barna) Lag: Ó, blessuð stund. Nú drúpir Hlíð, þó brosi sveit við sunnu, og sorgarskuggum á vorn huga slær, þyí gleði Ijósin björt, sem áður brunnu, nú blakta á skari, látni vinur kær. Nei, gleðin skín í gegnum sorgartárin, því guð, sem verndar oss á hverri stund og einn fær læknað allra harmasárin, þinn anda tók í sína föðurmund. Og hvað má betur hressa oss og hugga, en hugsa um öll þín gæði og föðurást? A flótta rekur hinsta harma skugga in heJga von á guð, sem aldrei brást. Og endurfunda enginn má oss varna, því andann bindur hvorki gröf né hel. Svo meðtak þökk og blessun konu og barna og blunda vært. — Ó, kæri, farðu vel i P J. Stefán Stefánsson. alþingismaður i Fagraskógi! Hann hélt leiðarþing í Saurbæ hinn 27. júní, sem getið er um í síðasta blaði Norðra. Framkoma hans þar mun hafa ver-. ið ísamræmi viðflesta fundarmenn nema íað- * flutningsbannsmálinu, þar var hann ósam- Þykkur flestum fundarmönnum og munu margir kjósendur hafa undrast það,; að hann skyldi í því máli ganga í lið með gamla Birni, og gjörast flutningsmaður að bann- lagafrumvarpi, sem gekk svo langt íófrels- inu, að efri deild áleit það beint brot á móti stjómarskrá landsins. Þetta sýnir hvað þing- maðurinn er ofstækisfullur bannlagsmaður,- sem ekki hefur augun á öðru marki til að út- rýma ofdrykkjunni, enófrelsislögum, s*mekki sæma siðuðum þjóðum, eins og frumvarpið var fyrst úr garði gjört, og sem þingmað- urinn Iét leiða sig til að flytja með Birni og hans fvlgismönnum. Og enn meiri undrun mun það hafa vakið hjá ýmsum fundarmönnum og kjósendum Stefáns, að hann skyldi láta leiða sig þannig þar sem hann, stuttu áður en hann fór á þing, iýsti því yfir á þingmálafundi í Saur- bæ, að hann yrði ekki með að samþykkja bannlagafrumvarp á þinginu, nema því að eins að fjórir fimtu af kjósendum landsins reyndust með atkvæðagreiðslu að vera fylg- jandi bannlögum. Og sömu kenningu hélt þingmaður Akur- Biðjið kaupmann yðar um Edelstein, Olsen & Co, beztu og ódýrustu Tne North British Ropevork Co, Kirkcaldy, Contraktors to H. M. Governement. * Búa til: rússneskar og ítalskar fiski- lóðir og færi, alt úr bezta efni og sér- leg vandað. Fæst hjá kaupmönnum, ' Biðjið því ætíð um KIRKCALDY fiskilínur og færi hjá kaupmönnum þeim"v er þér verzlið við, því þá fáið þið það em bezt er. Kaupendur Norða í Arnarnesshreppi utan við Hof, vitji blaðsins í sumar á póstafgreiðsluna á Hjalteyri. Þangað verður það sent með öllum ferðum, er falla. eyringa fram á fundinum inní Eyjafirði, þá hann var að prédika fyrir mönnum ágæti bannlaganna. Skoðun þessara tveggja þingmanna hefur því breyst þegar á þing kom hvað sem veld- ur, því eins og öllum mönnum er kunnugt, þá var ekki nema rúmur helmingur af þeitn sem kusu með bannlögunum. Hyggur annar þingm. Eyfirðinga að þetta verði til þess að auka honum kosningafylgi við næstu kosningu. Reynzlan sker úr. Eyfirðingur. 1 Stærst urval. Lægst verð. Stærst Q to/5 Guðmundur Tómasson læknasskólacandídat kom hingað með »Vestu« og ætlar til Siglufjarðar til þess að stunda þar lækningar í sumar. (/) KARLMANNA- FATAEFNI fjölbreyttust, ódýrust, fallegust í Vefnaðarvöruverzlun Gudmanns Efterfl. V) f> •5 *- js-iæjf; "QJ3A js§aj"i -\vam} js-tæjs Guðm. Björnsson landlæknir kemur hingað til bæjarins um helgina, landveg að austan og norðan. Er hann á embættisferð og heimsækir alla lækna hér norðanlands, til Sauðárkróks. Þaðan ætl- ar hann suður Kjöl. Guðm. dbrm. Guðmundsson á Þúfnavöllum í Hörgárdal og kona Guðný Loftsdóttir héldu silfurbrúðkaup sitt í gær og um leið var haldið brúð- kaup tveggja barna þeirra, Lofts og Unna'r. Kvongvaðist hann ungfrú Hansínu Steinþórsdóttur frá Hömrum, en hún var gefin Guðmundi kennara Benediktssyni frá Svíra. Norðn' óskar öllum þessum hjónum til hamingju og væntir þess, að ungu hjónin leitist við að feta í fótspor silf- urbrúðhjónanna, bæði hvað snertir fyr- irmyndargott hjónaband og fyrirmyndar dugnað og atorku. Ull er að stíga í verði erlendis og er nú seld á 90 aura í Danmörku og á Englandi. • 84 ráðið var að vera eins afundin og sárbeitt eins og bæjarbúar. Frá því er hún var kornung, hafði hún, hálfgert sér meðvitandi, borið eitthvað ákveðið fyrir brjósti Ef hún féll um háls föður sínum, kát og fagnandi, var eins og hún fyndi dálítið til samvizkubits. En ef hún sat róleg við einhverja smávegis handavinnu. meðal kunningja möður sinnar, og heyrði samræð- una ganga hús úr húsi, frá hrygð til hrygðar, frá illu til ills, leið henni ekki vel, af því að hún þráði að komast út. Eftir dauða móðurinnar og dvölina í útlöndum, var hún orðin töluvert sterkari fyrir. En ný heilabrot og efasemdir mynduðust við hinn nána kunningsskap þeirra frú Steiner. Það voru karlmenn og aftur karlmenn, sem hún heyrði talað um. Hyldýpi af illmensku og dhrein- leika opnaðist fyrir Juliu, enda þótt hún stundum skyldi það ekki nema ti! hálfs, fékk hún þó svo ræki- legar útskýringar, að hún varð feimin, jafnvel við hann föður sinn. - Því hún hafði ráðið í það- vin- kona hennar hafði jafnvel sagt það berum orðum - reyndar dálítið hlæjandi, að faðir hennar væri ekki hótinu betri en aðrir. En að nokkttr skyldi geta hlegið að þvf - 81 Skömmu síðar hraut hann hægt og hljóðlega og prjónarnir hennar Soffíu frænku lögðust líka til hvílu, og Júlía lét dagblaðið renna niður á gólf- ið og sökti sér niður í dagdrauma. Síðan hún kom heim úr veru sinni í Dresden, og einkum nú eftir að hún var orðin vinstúlka frtí Steiner, var bærinn og allir íbúarnir orðnir henni svo ókunnugir. Allar hefðarkonur — eins og frú Christensen, kona bankastjórans, og hinar, sem hún þekti frá dögum móður sinnar, þær litu nú til hennar með svo undarlegum svip — fanst henni. Fyrstu dagana höfðu þær hópast allar utan um hana og boðið henni heim; og hún hafði sagt þeim upp aftur og aftur frá veru sinni erlendis — öllu, sem fyrir hana hafði komið, frá því, sem hún hafði séð, og hvað hún hafði borðað. En nokkru seinna fanst JolluBIom, beztu vinstúlku hennar, að það væri skylda sín, að trúa Júlíu fyrir því, að öllum í bænum fyndist hún vera orðin svo hlægileg við þessa utanlandsför, sem hún væri alt af að stagast á. Pað voru náttúrlega margir, sem höfðu ferðast — t. d. frú Christensen, sem hafði verið með manninum sínum í París, og þá konsúll With — og hann hafði þó að minsta kosti ferðast sæmilega! — og hanti hafði sagt, að Dresden væri leiðinleg hola.

x

Norðri

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Norðri
https://timarit.is/publication/201

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.