Norðri - 16.09.1909, Blaðsíða 1

Norðri - 16.09.1909, Blaðsíða 1
 Cr» IV. 37, Til minnis. Bæjarfógetaskrifstofan opin kl. 10—2, 4—7 Bæjarsjóður, Lækjargötú 2, mánud. mið- vikud. og laugardaga kl. 4. 7 Kitsímastöðin virka daga 8 f. h. til 9 e. h, helga daga 8—11 og 4—6 Bókasafnið, þriðjud.. fimtud. og laugard. 5—8. Sunnudögum 10—11 og 4—8. l'ósthúsið hvern virkan dag 9—2og4—7. helgid. 10—llf.h. Utbú Islandsbanka 11- -2 Utbú Landsbankans 11—\2 Stúkan Akureyri fundard.þriðjud.kv. kl. 8. Brynja miðvikudagskvöld kl. 8. Isafold Fjallkonan sunnudagskv. kl. 4. frúföst mánudagskv. kl. 8. NORDRI er eitt hið hreinskilnasta blað landsins, segir hispurslaust skoð- un sína, hvort sem vinir eða ó- vinir eiga í hlut, og færir rök fyrir henni. — Eindregið minni- hlutablað. — Ef þér hafið eigi keypt blaðið hingað til, þá fáið nokkur tölublöð af því lánuð, lesið þau með gaumgæfni og hugsið yður vel um, hvort blað- ið sé ekki þess vert að kaupa það. Arg. kostar 3 kr.. Nýir kaupendur, sem borga næsta árg. fyrirfram, fá í kaupbæti það sem út verður kornið af skáld- sögunni »Jakob«, eftir norska skáldið Alex. Kjelland, einni af hans beztu sögum. Einnig fá nýir kaupendur ókeypis það sem út kemur af þessum árg. eftir að póntun þeirra er komin ritstjór- anum í hendur. Millisíldarnet fást hjá Gránufé/ag-sverz/un. Símfréttir til Norðra. Peary ber Cook á brýn, að hann hafi svik í frammi. Pó er það ósannað enn, og trúa menn orðum Cooks. (Svo er að sjá, sem Peary hafi borið Cook það á brýn, að hann hafi eigi náð heimskautinu, heldur sagt það ósatt og séu svikin í því faiin. Þykir honum auðvitað allilt að Cook varð fyrri til að finna heimskautið, og vill gjarnan hafa heiðurinn af því sjálfur. Þó virðist símfrétt þessi benda á, að menn trúi eigi þessum áburði hans, og væni hann þar um öfund;er það ef til vill eigi að ástæðulausu.) Ritstjóri Björn Líndal Brekkugata 19, Akureyri, Fimtudaginn 16, september. 1909. Bertel Högni Gunnlögsen andaðist snemma í sumar vestur á Kyrrahafsströnd, þar sem hann hefir átt heima í bænum Tacoma síðan 1893. Þann mann má vel kalla hinn víðförla; mun hann hafa verið kominn talsvert á hinn áttundatug aldurs, því til háskólans kvaðsthann.aðmigminnir, hafafariðhaust- ið 1846, eftir mislingana, er þá gengu. Eg átti tal við hann í Lundúnum sum- arið 1876 og sagði hann mér þá nokk- uð frá æfiferli sínum. Bertel var sonur Stefáns landfógeta Qunnlögssonar og konu hans Þuríðar Benediktsdóttur Gröndals yfirdómara, voru því syn- ir Stefáns og Svb. Egilssonar rektors systrungar; þeir bræður Bertel og Ól- afur tóku kathólska trú á námsárum þeirra við K.hafnarháskóla og fóru síðan tij Rómaborgar. Þaðan ritaði Ólafur hið skemtilega ferðasögubréf, seiu prentað var í Nýjum Félagsritum um þær mund- r og má af því sjá hver ritsnillingur hann var. Hann fór til París'ar fám ár- um síðar og gerðist stjórnmálamaður og langa hríð einn af ritstjórum blaðsins Metcantil Courier; hann fylgdi dyggilega Napóleon keisarafrænda (þeim er heim- sótti oss íslendinga um 1860) og hlaut hjá honum lofstýr mikinn fyrir vits- muni og ósérplægni. Ólafur var glæsi- menni og lipur að því skapi, er mælt að Frakkar hafi kallaðhann »Alkibiades hinn íslenska.« En fáskiptinn maður var hann og þur í skapi. Svo sagði mér Jón A. Sveinsson málfræðingur, kunn- ingi hans, svo og bróðir hans Bertel. Ólafur átti franska konu. Hann andað- ist úr krabbameini rúmlega sextugur að aldri. En frá Bertel er það að segja, að hann fór frá Jesúítaskólanum í Rómaborg til Kaíró á Egyptalandi og fékkst þar við háskólakenslu átta ár. Þá var það eitt sumar, að hann klæddist Arababúningi og ferðaðist með pálm- urum til Mekka; lofaði hann Araba á hvert reipi og kvaðst aldrei hafa þekt kurteisari menn. Þá kendi hann önnur átta ár í Neapel, — svo sagði hann mér. Eftir það dvaldi hannnokkurár á Eng- landi og kendi börnum stórhöfðingja t. d. hertogans af Hamilton og síðan prinsins af Wales. Eftir það var hann vistlaus um hríð, og um þær mund- ir var það, að eg hitti hann sem fyr seg- ir; sá eg að maðurinn var nokkur kyn- legur og þó heldur góðmannlegur, en fremur var hann þá fátæklega til fara, lín hans slitið, en þó vel hreint. Ungur listamaður er komið hafði til þjóðhátíð- ar vorrarl874og Browning hét, hafði boðið honum ásamt mér til morguverð- ar. Sá hinn sami sagði mér síðar, að «Mr. Gunnlögson« væri alkunnur mál- fræðingur og hinn fjöllærðasti, en sá galli fylgdi honum, að hann eyrði óvíða lengi og gleymdi þegar minst varði öllum siðum höfðiugj?, og ef um væri vandað, gengi hann óðara úr \istinni, lifði síðan líktog himins fuglar. Skömmu eftir 1880 fluttist hann til Chcago og dvaldi í þjónlistu dr. P. Carusar átta ár, en árið 18Q3, þegar haldin var heims- s/ningin þar, stökk hann þaðan vestur að Kyrrahafi og hélt sér úr því uppi í borginni Tacoma við kenslu austurland- mála, og fyrirlestra. Við og við ritaði hann mér, mest á ensku; þegar hann kvaddi Chicago segir hann íbréfi til mín á góðri íslensku, að nú haldist hann þar ekki lengur við undir harðstjórn Carusar, enda ofbjöði sér hégómi manna, því verið sé að reisa hvern skálann á fætur öðrum til að sýna flangur og fordild hinna auðugu uppskafninga Ameríku. Hann samdl ritdómafyrir þá dr. Carus um flestar merkar bækur hins mentaða heims, jafnóðum og út voru gefnar, merkti hann með grísku letri giilii* alt sem hann þar ritaði um bækur. Varflest af því fróðlegt og sumt með listum samið. Ótal tungur þekti hann og þó bezt sanskrít og arabisku; rússnesku og önnur Evrópumál kunni hann og flest- um betur. Hann ritaði og nokkrar góð- ar greinar um land vort og bókmentir fyrir tímarit dr. Carusar. Bertel var kathólskur og einlægur guðstrúarmaður alla æfi. í síðasta bréfi sínu til mín nú fyrir 7-8 árum, segist hann vera þreyttur orðinn að bíða sinnar lausnar. «Ó, því tók Ouð mig ekki,» segir hann á íslenzku, «þegar eg ungur ogóspiltur lá veikur á Hákonssens lofti í Reykja- vík?« — Já, því, því, þvíá Drottinn svo mörg olnbogabörn og auðnuleysinga? Vér vitum það ekki — en síðar skyn- jum vér það vonandi betur. — Það er leiðinlegt, að eg get engin ártöl greint né neitt nákvæmar um æfiferil þessa stórgáfaða, en einræna landa vors. Læt eg þ8ð um hann mælt, að þar hafi fallið í valinn sá maður er eg hygg hafa fróðastan verið á sínum dög- um allra íslendinga í alsherjarfræði, einkum tungumálum og heimspeki. Hans aðalmein var, að »hann batt ekki bagga sína sömu hnútum og hans samferðamenn.« — M. J. Eiríkur Halldórsson bóndi á Veigastöðum á Svalbarðsströnd, er druknaði hér á Pollinum 8, sept, s, I,, var fæddur á Mógili 1872. Hann fluttist með foreldrum sínum, Halldóri Eiríkssyni og Elínu Jóakimsdótt- ur, 3 ára gamall, að Veigastöðum og hafði þannig dvalið nál. allan aldur sinn þar — yfir 30 ár. Fyrir 11 árum byrjaði hann búskap á Veigastöðum upp á eigin hönd, hafði áður veiið fyrirvinna hjá foreldrum sín- um. Eiríkur sál. var franuírskarandi að dugnaði. Hann stundaði jöfnum hönd- um landbúskap og sjávartítveg og hvor- tveggja með sóma. Hann var maður mjög þektur. Heim- i!i hans lá í þjóðbraut, og gestrisni rlér meðtilkynnist ættingjum og vinum, að lik míns elskulega sonar og bróður, Ingimars sál. Sigurðssonar, verður flutt frá Gróðrarstöðinni, föstudaginn 17. þ. m., og verður þar, kl. 9 f. h., flutt húskveðja. Jarðarförin fer fram á Draflastððum laugardag- inn 18. s. m. kl. 11 f. h. tfelga Sigurðardóttir. Sigurður Sigurðs&on, hans og hjálpsemi við gesti og gang- andi var viðbrugðið. Hið sviplega fráfall Eiríks sáluga er fjöldamörgum hið sárasta sorgarefm' — eigi aðeins hinum gömlu, reyndu og mæddu foreldrum, er hér eiga á bak að sjá hinutn mannvænlegasta einka- syni sínum f blóma lífsins, höfuðstoð þeirra og styttu á elliárunum — systr- unum fimm, sem syrgja bezta og trygg- asta bróður, — heldur og hinum mörgu vinum hans, nær og fjær, er þektu drengskap hans og tnannkosti í hví- vetna. Jóhann Pórarinsson er druknaði með Eiríki, var fæddur á Veigastöðum 1864. Hann hafði líka alið allan aldur sinn, að heita mátti, á Svalbarðsströnd. Hann var maður ókvæntur, en á móður um átt- rætt á lífi og systkyni. Að Jóhanni sál. var, eins og hinum, hin mesta eftirsjón. Hann var drengur hinn bezti. Hin stilta, prúða framkoma hans sérstök. Dugnaðarmaður hinn mesti. Smiður hinn bezti; sístarfandi; hjálpsamur og greiðvikinn. Vinafár en vinfastur. Sannvandaður í háttsemi og viðskiftum. Lík hans fanst í gær eftir tveggja daga leit, en lík Eiríks er enn ófundið. Svalbarðsströnd hefir hér á bak að sjá tveimur hinum álitlegustu mönnum úr sínum fámenna hóp, mönnum í manndómi lífsins, er í verkinu höfðu sýnt, að frá þeim var mikils að vænta. »Deyr fé deyja frændr,« o. s. frv. Quð huggi og styrki þá alla nær og fjær er hérsyrgja og gráta B. Jón Þórarinsson fræðslumálastjóri, kom hingað til bæj- arins á mánudagskvöldið. A miðvikudag- inn fór hann fram í Grund og í dag á- leiðis austur í Þingeyjarsýslu til að líta eftir unglingaskólunum á Skútustöðum, Ljósavatni og Húsavík. Jón Þorláksson verkfræðingur, kom hiugað frá Húsa- rík á laugardaginn og fór daginn eftir áleiðis til Reykjavíkur.

x

Norðri

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Norðri
https://timarit.is/publication/201

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.