Óðinn - 01.03.1909, Blaðsíða 6

Óðinn - 01.03.1909, Blaðsíða 6
94 Ö Ð í N N »Þegar fyrirlestrinum var lokið, leiddi barón- inn hina ungu frú sína, sem er innborin íslensk kona, inn í salinn, til þess að sýna áheyrendunum hinn íslenska þjóðbúning. Hún gekk að ræðu- stólnum og las upp kvæði á íslensku, og á einu augabragði urðu allir viðstaddir sem frá sjer numdir. Þóttust menn á pallinum í hátíðasalnum alt í einu sjá eina af hinum þjóðkunnu kóngsdætrum æfin- týranna í lifanda líki. Það var ekki liinn fallegi búningur einn, sem hafði þessi áhrif, hinn dökki kyrtill, prýddur fögru saumskrauti, sem Ijet hálsinn skína óhulinn, og haldið var saman með silfurbelti einu, hið ljómandi höfuðdjásn: breitt gullhlað, sem hinn hvíti skautfaldur hóf sig upp frá, og frá toppi hans fjell aftur fíngerður motur eða slæða til beggja handa niður á herðarnar. Það var hin álfkenda vera sjálf, sem vakti aðdáun allra, sem við voru, — hárið, eins og það væri spunnið úr gullþráðum, hin óviðjafnanlega fínu Htbrigði í and- litinu og þar á ofan augun, sem eru blá eins og heiðavötn. Menn spurðu sjálfa sig undrandi, hvort slíkar ælint^'ramyndir væru virkilega enn þá til i heiminum, og gleymdu því, að þessi fagra ís- lenska kona mælli á lungu, sem öllum var svo gagnókunn, að menn gátu ekki einu sinni ráðið í þýðingu á einu einasta orði. Hve innHegum til- íinningum þessi ókunna tunga getur lýst, s^'na kvæði þau, sem í gærkvöldi voru gripin af handa- hófi úr hinum auðuga Ijóðmælasjóði íslendinga, og sem ekki höfðu mist neitl af frumleik sínum og andríki í þýðingu Poestions. Að lokum söng söng- flokkur söngskólans margraddað lofsöng eftir Matth. Jochumsson (»Ó, guð vors lands«), sem íslenska tónskáldið Sveinbjörn Sveinbjörnsson hefur samið lagið við, og sem kórónaði þá mynd, er menn höfðu fengið af ástandi hinna l'ögru lista á íslandk. Ásta barónessa var lljót að venjasl Vinarborg. Pegar hún hafði verið þar lítinn líina, talaði hún þýsku rnjög vel, meira að segja hina alveg sjerstöku leikandi Vinarmállýsku, og hún umgengst hefðarfólk Vínarborgar eins og hún væri sjálf fædd þar og upp alin. Hjónabandið er svo cástúðlegt og ham- ingjusamt sem framast má verða, því barónessan hefur — eins og Hans hennar þreytist aldrei á að segja vinum sínum — eigi aðeins hár, heldur líka hjarta úr gulli. En hann annast líka Ástu sína og sjer um hana eins og hinn heiti íslandsvinur einn getur annast og sjeð um slíkan íslands-»gimstein«. Þessar fregnir hygg jeg íslendingnm ekki óvel- komnar af landsystur þeirra, er nú Iifir svo langt frá þeim, úti í hinni víðu veröld, og eigi heldur hitt, að líta sem snöggvast inn í hið hlýlega ís- Iensk-austurríkska hefðarheimili þeirra hjóna, sem hjer hefur verið talað um. Barón von Jaden á fjölskrúðugt safn af ís- lenskum og fornnorrænum búningum og áhöldum ýmiskonar, hið eina í sinni röð í Austurríki. ./. C. P. Sólskinsblettir. Ferðakvæði el'tir Sigurð Vilhjálmsson. Frá barnsárum hafði jeg beðið pess dags að Byrgið og Fossinn jeg liti, en ijmsar af kynfijlgjum erftðs hags egddu próun hvers fyrirdrags og drögu á pað daufari lili. Hn þráin mín varð pó svo vaxin og fleyg i viðjunum skorlsins og slriðsins, að finna' að hi\n pyrfli að fá sjer lcyg af fegurðarinnar dýrustu veig, og brjóía' af sjer lœðing lýðsins. Svo hjel jeg á von mina, að veita' henni lið, er vetarin.il hyrfi úr garði; og lúta' ekki áldanna og alpjóðar sið, eíra' ekki lengar við gagnslausa bið, scm feldi mig fyr en mig varði. Og velurinn leið par lil vorið sleig íi/ vindskýi' á fjöllin og sœinn. Ilver ísborgin niður af annari hneig, og úðfhiga skaflinn í brúninni seig, og brydding sásl grœn um bœinn. Af stað. Nú erum við loksins að leggja í þá f'ör, sem lengi' hefur verið í ráði, og í okkar nýtustu og nýjustu spjör; þó náunginn óf'örum spáði. Peir segja' að við fáum í ferðinni regn og fátt verði' um skemtana-notin. Og þeim verði ekki svo ilt við þá fregn, að eitt eða tvö komi brotin,

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.