Óðinn - 01.03.1909, Blaðsíða 8

Óðinn - 01.03.1909, Blaðsíða 8
96 ÓÐINN Enn eitt kaf, pvi aldrei hjer jeg preylist, eða skilið get við petta bað. Enn eitt tak, og alt af' ljettar veitist, alt af betnr skilst að nota pað. Sveitin nian pig meðan íprólt lifir, meðan hjer á jörðu vakir bál. Þegar líður okkar dagur yflr, aðrir koma og drekka sundsins skál. Heima i Reykjahlíð. Nú skal úr baðinu halda heim með hruflaðan arminn og legginn. Mjer hefur farið sem fleirum peim, fengið af sniddunum ósvikinn keim. Gestrisnin brosir við bæjarvegginn, — býður fram mjólkina' og eggin. Kvöldið er töfrandi, kyrt og svalt. Knapparnir döggina teyga. Frá sundum og launvogum suður um alt söngurinn kveður við, lágt eða snjalt. Kvaka par fuglar um alt sem peir eiga, eins og peir viðkvæmast mega. Fram undan bœnum, við Byrgissker ber einna mest á peim kvæðum. Dugganda-flotinn er fylktur sem lier framan við tangann, sem vestastur er. Kvöldskinið vefur að hæstu hæðum og hlíðinni róslitum slæðum. Nú hefnr atorkan Arnórs ból aukið að verðmæti og prýði; pó að hin alkunna ættarsól undir sje gengin við kirkjuhól, grunar mig jöröin hins betra biði í borganna og sveitanna slríði. Iljer skeði undur, pá hraunið brann. — Höfð er enn sagan i gildi. — Kirkjuna alveg i kringuin rann kraumandi, vellandi jarðleðjan. Hvort af því hjell þar hliflskildi, hepni eða alföður mildi'? A bak! A bak, pví hráðum hlýnar, blessaðar stúlkur raínar, pví klárarnir eru komnir heim. — Kn livað pið eruð fínar. — Gott cigum við, sera gengnir eruin úl: við getum þó rólegir dáðst að einum klúf. Nú röðull hœkkar hraður, og hjer er góöur staður; komist einhver ekki á bak er jeg kraftamaður. Jóel minn, komdu, jómfrúin er þung. Jeg held Stina taki það, hún er hraust og ung. Aldrei er þó friður, ein er komin niður; en að fara fyrst á bak flnst mjer ljótur siður. Svipan varð nú eftir, svona' eruð þið fljóð; sessan pin er ekki rjett, frændkona góð. Alt fer upp af hellum með óhljóðum og skellum. Fyrri aldrei fór jeg svo fyrir kvennabrellum. Hesturinn farinn, horflnn hverri sjón, herra minn góður, svona er að vera flón. En ef jeg næ peim aflur, skal enginn meyjarkraftur fá mig til að tala orð, pó töf'rum sje hann skaptur. Hvað er að tarna! koma pær ekki pó með klárinn minn rauða, og pað er mjer nóg. Upp með öllum vörðum, eldgígum og skörðum, fer jeg eins og frekast má fyrir grjóti' og börðum. Nú hef jeg pó fallega fundið á peim tak, en fyrst um sinn skal jeg ekki láta pær á bak. Uppi við Námaskarð. Að baki okkar bygðin liggur sem blómgað niðurfall. En óbygð hásljettan heilsar handan við petta fjall. Við hvörílum par augum til kveðju sem hverju er hjarta næst, og er pó hvert dalverpi dulið, i dökkbrúna lieiðina læsf. Og augun að örnefnum leita í óllu, sem fyrir ber; pó nema pau staðar ljúfast og lengst par sem lcnda og heimili cr. <)g efalaust öll við linnuni einhvern kynlegan straum renna um hverja' einustu taug sem óskýran. f)laktandi draum. Þó enginn mæli' orð af vörum, innra jeg veit hvað býr; pað er heimpráin hcit og sterk, sem hjarlað lil játningar knýr.

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.