Óðinn - 01.03.1909, Blaðsíða 9

Óðinn - 01.03.1909, Blaðsíða 9
OÐINN 97 Lítið þið nær á hið ljómandi spjald, sem liggur við fætur okkar og glitrar í morgunsins geisla-dýrð sem gimsteinn — tðfrar og lokkar. 0, geymið þið fjöll þessa sólbjörtu sveit með samræmi í hverjum drætti, og hjúpaða milt og munarhlýtt i morgunsins geisla-þætti. .leg bið ykkur einnar bænar í dag í brennhita einlægni minnar, að hneigja ykkur djúpt og drekk' henni til sem drotningu fegurðarinnar. Suður á jöklum júní-sólin jaðrar gulli fannastólinn, — hefur til þess hjarn og svcll. Sumarblíðu bláma-kiólinn ber hiö aldna Kistufell. Herðibreið með haddinn hvíta, hana gefur nú að líta: — tignar-fögur, óháð, ein. Hún mun aldrei öðru hlíta, en að vera frjáls og hrein. Hólsíjöllin til hægri liggja, hata margir þau að byggja fyrir ókost fjarlægðar. Pó er gestum gott að þiggja gamlar sauðabringur þar. Við lindina. Nú er mál að fara að fá sjer bita, því flestir eru svangir að jeg hygg; og klárinn minn, hann þarf í þessum hita að þamba teyg og velta sjer um hrygg. Og strax er krökt um alt af opnum töskum, með ýmsu því, sem munninum er tamt; og víða bólar þar á fullum flöskum, sem fara hægt — en lofa góðu samt. Hjer engin regla yfir borðum drotnar, því öll sú hörmung var í bygðum gist, og þegar einum eru birgðir þrotnar, hjá öðrum getur maginn fengið lyst. Við spyrjum ei, hvort þessu líki þetta, nje þjótum upp við sjerhvern litinn hrekk. Yið erum kát og frjáls sem loftið ljetta, og látum vera, hvernig sem þaö gekk. En eitt er víst, þótt að því nú ei stetni og okkur virðist gleðin djúp og rík, að niðri' í bygð, að brugðnum nætursvefni, við breytumst öll, og verðum hinum lík. Norðurf jöllin. Alt af kveður fjall af fj'alli fram undan hjá sveina-gjalli, út af vegi beygja ber. Austur beint af Eilíf karli úða-mökkur fossins er. Hjer er smátl um grös og gróður, gráleit holt og bruna-rjóður skiftast á við eyðisand; þó er bændum þrekinn sjóður þetta blásna fjalla-land. Áfram! áfram yfir flögin, öldurnar og gróðurdrögin, stefnum skamt frá Stóra-Svein. Okkar bíður úðalaugin örskamt norðar, svöl og hrein. Reynið nú við rauða klárinn, ríðum eins og sjálfur árinn, fossinn skal við sólskin sjá. Ekki skulu skýja-tárin skyggja yfir fegurð þá. Dettif oss. Ognar djúpi, hái söngva heimur, hlálur skær og sorgar þungur eimur, siguróp og örvæntingar-stuna, æskuljóð og dimmur grafar-hreimur; gnýr og drunur undan fjallsins funa, fyrirskipun mild og boð í þjósti, auðmjúk bæn og særing særðra muna, sælu-andvarp hægt frá meyjarbrjósti. Ofan bergiö úða-lindin sitrar, arið ljóss í dropans fangi titrar; bifröst skær, sem stöðugt eykst og eyðist augnablik við hvitan faldinn glitrar. Stigi ein og hægt með blænum breiðist, brennur önnur ný við flúðakrossinn, hvikar, hikar, þúsund-lituð leiðist, leiftrar, skelfur — varpar sjer í fossinn. Nær og nær, i faðm þinn, fallið bjarta; fast og ört sem báran slær mitt hjarta. Iðan lokkar auga mitt og vilja út á fremstu raðir bjargsins svarta. Hvenær mun jeg lífið ljósar skilja, læra að meta rjettar andartakið? Foss minn! foss minn, framar skal ei dylja trelsisþrána, sem þú hefur vakið.

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.