Óðinn - 01.03.1909, Blaðsíða 10

Óðinn - 01.03.1909, Blaðsíða 10
98 O Ð I N N Skal þá framtíð fegurð þessa brjóta' f'jötra styrkinn, láta styrkinn þrjóta, saurga staðinn vígðan vættum landsins, vígin rjúfa, hverjum steini róta? ætlar hún að fórna sorta sandsins silíurhærum þínum, kappinn snjalli? Er það storkun, ómur radda-blandsins? Er það bæn til guðs í þínu kalli? Fyrir sjónum iðublæjan blaktir, blysför kvöldsins skiftir nú um vaktir. Burtu hjeðan tíminn þó mig taki, til þín skulu hugans þræðir raktir. Hvað sem mætir, á jeg bros á baki, bjartan hvamminn, fossinn geislum hlaðinn, og jeg heyri í hverju sumar-kvaki kæra rödd, sem flytur mig á staðinn. Niöur með Jökulsa. Er hljómur þinn eyðist, þá hljóðnar mín lund, jeg held ekki að maka þinn líti, og það var mín sárasta saknaðarstund, að sjá af þjer, fossinn minn hvíti. Jeg horfi til baka á bjarganna krans, og blærinn því hvíslar í hljóði: »Pú kemur ei framar — ei framar til hans. Pví fölnarðu, vinur minn góði?« Við skulum þá taka það besta sem býðst og bragða' ögn á glasinu þínu, og halda okkur fyrst um sinn svo lítið síðst, og syngja ögn af kvæðinu mínu. í stöðugum spretti upp brekkuna' eg brýst og bið ekki nokkurn að vægja, og hvað sem að endingu af þessu hlýst, jeg ætla mjer seinast að hlæja. Já, kætin er einlæg og óblönduð þá er alt fer á rjúkandi spretti; jeg ætla ekki' að gleyma því, ef að jeg má, nje anda á það skugga eða bletti. I moldviðri nýjunga og minninga sæg jeg man þessar einlægnis-stundir við ána, sem niðaði hógvær og hæg í húminu bökkunum undir. Hólmatungur. Pað andar svo blítt yfir bláfjalla slóð, af blöðunum iðgrænum daggtárið hrynur, og vorinu flytur sín ljúfustu ljóð í lundinum íriðsæla elskandi vinur. En náttsólin bregður sem brennandi glóð á brúnirnar allar — svo dalurinn stynur. Hlæjandi, syngjandi, silfurtær lind um sefgræna hólmana örmunum vefur, en kvöldbjarminn leiðir fram ljósálfa-mynd í lygnunni, þar sem hún dreymandi tefur. Hún gletni og töfrabrögð telur ei synd, en titrandi blómknöppum smákossa gefur. í lautunum blágresi, burkni og hvönn, i brennhita æskunnar samíörum heitir. En lækjanna freyðandi, ljósbláa hrönn lífsóðinn kveður og strengina þreytir; og traust þeirra er óbrigðult, ást þeirra sönn, og ekkert í heimi þeim loforðum breytir. Að litverpum smáskýjum Ieikur sjcr blær og loftborgir skínandi í vestrinu hleður; en hljómsproti lækjanna á hamrana slær og hlíðarnar bergmálið deyjandi kveður. Já, heill sje því smáblómi hverju sem grær, ef hjer er þess vagga og síðasti beður. O, sleptu ekki tökunum, töfrandi nótt, en taktu mig fastara' að barminum þínum, og vefðu mig að þjer með vilja og þrótt og vonum og óskum og löngunum minuni. Jeg lýt þinni fegurð og frummynda-gnótt af fallandi ljóðum og tælandi sýnum. Hægjum nú! Hægjum nú og treinum tímann, til hvers er að flýta sjer? Mjer er ósárt um að vaka í alla nótt og sitja hjer. Hægjum ögn, því áður varir er hún búin, þessi ferð, nóttin liðin, kulið komið, kátínan að engu gerð. Hægjum ögn og horfum yíir. Hafið Tungur þökk frá mjer! Meðan einhver eftir lifir alt af verður tafið hjer. í tjald Jeg get ei sofið. Ó, hvað lóan Ijóðar lágt og blítt sitt nætur-kvak; og tjaldhliðarnar eru roðnar rjóðar af röðuls glóð við fjalla-bak. Wí syngur þú svo grátklökk, lóa góða? Hvað gengar að þjer svona fagra nótl? Það vekur minning Ijúfra, horfnra ljóða, sem lifna á ný, en verða' að fara hljótt. Jeg kysi helst að hugga þig sem vinur, því hjartað kannast glögt viö Ijóðin þín. En til hvers er það? Tárið bara hrynur og tekur jafnvel skemra en óskin mín. (Niðurl. næst). Prerttsniiðjan Gutenberg.

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.