Óðinn - 01.12.1913, Blaðsíða 1

OÐINN
DESEMBER 1913
IX. ÁK
Björn pröfastur Halldórsson.
Myndin, sem hjer fylgir, er af Birni prófasti
Halldórssyni í Laufási við Eyjafjörð, föður Þórhalls
biskups. Björn prófast-
ur andaðist í Laufási
19. des. 1882, ekki sex-
tugur að aldri, fæddur
14. nóv. 1823. Hann
var sonur Halldórs
Björnssonar, síðast
prests á Sauðanesi (d.
1869) og Sigriðar, fyrri
konu hans, Vigfúsdólt-
ur prests í Garði. í
Bessastaðaskóla kom
hann 1840 og útskrif-
aðist það 1844. Hvarf
svo frá námi um hríð,
en gekk síðar á presta-
skólann og útskrifaðist
þaðan 1850. Var því
næst einn vetur í Kaup-
mannahöfn, og næsta
ár kennari hjá Gunn-
ari presti Gunnarssyni
í Laufási, en vígðist
honum til aðstoðar-
prests 1852 og kvænt-
ist sama ár Sigríði
Einarsdóttur. Eftir lát
síra Gunnars 1853 fjekk
síra Björn veitingu fyrir
Laufási og var þar síð-
an prestur til dauðadags. Lengi var hann pró-
fastur í Þingeyjarsj'slu, og annar fulltrúi Norður-
Þingeyinga var hann á þjóðfundinum 1851. Hann
var skáldmæltur vel. Nokkur kvæði eftir hann
eru prentuð i »Snót« og svo til og frá í blöðum
og tímaritum, en önnur bárust út manna í milli
óprentuð, einkum gamankvæði. Hann var og einn
þeirra, sem valdir voru af Pjetri biskupi til þess
Björn prófaslur llalldórsson.
að undirbúa sálmabókina frá 1886, og ern í henni
nokkrir sálmar eftir sira Björn. Segir dr. Jón
Þorkelsson í »Sunnanfara«, að síra Björn hafi
jafnvel átt upptök að þeirri sálmahókarútgáfu og verið
helsti hvatamaður þess, að til hennar var stofnað.
»Óðinn« hefur beðið
gamlan Norðlending,
sem nú er hjer í Reykja-
vík, en lengi var ná-
kunnugur síra Birni, og
er vel greindur maður
og minnugur, að skrifa
um hann fyrir sig, og
fer sú frásögn lijer á
eftir:
»Þegar jeg var tæpra
18 ára, fór jeg að Lauf-
ási til síra Björns Hall-
dórssonar, sem þá var
nýfarinn að búa þar.
Fyrstu árin var jeg
smali. Fjenaðarferðin
var erfið, en samt gekk
það þolanlega. Síðar
varð jeg vinnumaður.
Þegar jeg kom að Lauf-
ási, var staðurinn
gamaldags og hrörleg-
ur, bæði bæjarhús og
einnig öll úthýsi, og
æfagömul torfkirkja
var þar; en þó að þessu
væri svona háttað, var
þarna svo undurfallegt,
að jeg var hrifin af, og
vaktist þá upp fyrir mjer vísa eftir gamlan prest,
sem var þar löngu áður. Hún en svona:
»Laufás minn er listabær,
lukkumaöur sá honum nær;
manni alt á móti hlær,
mest á vorin, pegar grær«.
fanst mjer þá sannkveðið, og mjer finst
Þetts
það enn. Jeg hygg, að það sjeu óvíða á landinu