Óðinn - 01.03.1914, Blaðsíða 1

OÐINN
ÍSÍBL^ '~j j™ .IX. Ali
Síra Friðrik Friðriksson.
í síðastliðnum janúarmánuði hjelt kristilegt
fjelag ungra manna i Reykjavík 15 ára afmæli sitt.
Þá var síra Friðrik ekki viðstaddur, var nýlega
farinn til Vesturheims, en á afmælisfundinum var
hans minst af ungum mönnum, er sögðu frá þeirri
blessun, er þeir hefðu öðlast í K. F. U. M., sögðu
frá því, hvernig síra Fr. hefði beint huga þeirra
til himins. — Nú kannast allir
við K. F. U. M. En allir, sem
minnast á það fjelag, muna um
leið eftir þeim manni, sem stofn-
aði það lijer á landi og hefur
verið lífið og sálin i því staríi
alt til þessa.
Fátækur slúdent sigldi til
Kaupmannahafnar liaustið 1893
og var hann ekki búinn að
ákveða, hvaða nám hann ætlaði
að stunda. Hann hugsaði bæði
um læknisfræði og málfræði, en
lagði svo sjerstaklega stund á
hina síðarnefndu grein án þess
þó að ljúka prófi, því að nú
kyntist hann því starfi, sem greip
allan huga hans. Hann gerðist
meðlimur í K. F. U. M. í Ivaup-
mannahöfn og starfaði þar af
miklum áhuga. Kristindómur-
inn kom fram hjá honum í verki.
Kunningjar hans og vinir sáu það brált, að trú
hans fylgdi líf og kraftur. t*á kyntist hann ung-
um stúdent dönskum og lókst mikil vinátta með
þeim, og störfuðu þeir mikið saman. Sá heitir
Olfert Ricard, og er nú einn hinn nafnkendasti
kennimaður dönsku kirkjunnar. Þeir eru enn hinir
bestu vinir og sá prestur sagði við mig í sumar:
»Friðrik er hinn einkennilegasti maður, sem jeg
hefi þekt. Við hlið lians verða margir smáir, sjer-
staklega þegar talað er um sjálfsafneitun og óeig-
ingjarnan kærleika«. Mörgum öðrum fögrum orð-
um fór hann um síra Fr. og óskaði þess, að til
væri safn af smásögum um hann komið í eina
heild. — Það eru víst fáir íslendingar, sem eru
betur þektir í Danmörku en síra Fr. í Kaup-
mannahöfn heyrði jeg danskan mann halda fyrir-
lestur um hann nú í sumar, og hvar sem jeg kom
var á haun minst. í Álaborg er öílugt K. F. U. M.;
þar er ný og fögur bygging og í aðal samkomu-
salnum er stór mynd af síra Fr. — Fyrir 5—6
árum starfaði hann þar í bænum, og þá hafði,
áður en liann kom, verið deyfð
og afturför í fjelaginu. Hann
starfaði þar nokkra mánuði, og
á þeim tíma blómgaðist fjelagið
og mjög margir meðlimir bætt-
ust við, og eru þeir nú hinir
ötulustu starfsmenn. Sira Fr.
sólti þá út á götuna. Honum
bauðst einu sinni einkennilegt
stari í Kaupmannahöfn. Það
átti að vera í því fólgið, að
hann slarfaði meðal æskul57ðsins
eins og honum sjálfum virtist
best. Þeir vissu, að hann mundi
ná í drengi úti á götunni og
Iv. F. U. M. mundi þá blómgast
enn meir. Þeir þektu sira Fr.,
og góð laun buðu þeir honum.
En hann vildi starfa hjerheima.
Hann kvaddi danska vini og
hjelt heim og liefur nú i allmörg
ár starfað hjer, mjer og öðrum
til mikillar blessunar.
Fátækur stúdent kom til Reykjavikur haustið
1897. Hann heilsaði öllum drengjum með handa-
bandi, klappaði þeim, og um leið og hann kvaddi
þá brosandi bauð hann þeim heim til sín. Reyk-
vikingum liefur þótt það svo eðlilegt að sjá fjöl-
mennan drengjahóp i fylgd með síra Fr. Guð-
fræðisnám stundaði liann hjer í bæ og lauk em-
bættisprófi árið 1900, og var þá um haustið vígður
prestur til Holdsveikraspítalans og gegndi því starfi
í nokkur ár, — Það bar víst oft við, að hann las