Voröld - 18.02.1919, Blaðsíða 1

Voröld - 18.02.1919, Blaðsíða 1
HEY! HEY! Sendið heyið ykkar til íslenzku k«y- kaupmannanna, og fáið hæðsta verð, einnig fljóta afgreiðslu. Peningar láa- aðir á "kör" send beint til okkar. Vér ábyrgjumst að gera yður 4- nægða. THE NORTHERN HAY CO. 408 Chambers of Commeree Talsími G. 2209. Nætur talsíml S. 3247 Winnipeg, - Man. 1 II. ÁRGANGUR WINNIPEG, MANITOBA, 18. FEBRÚAR, 1919 Nr. 3 Sir Wilfrid uner Láti ínn Göfugasti stjórnmálamaour þessa lands lagstur til hvíldar. BJARTASTA STJARNAN HORFIN AF HIMNI OPINBERRA MALA. TRÚASTI HERFORINGI FALLINN í VALINN. VINUR OG VERNDARI "ÚTLENDINGANNA" VINUR ALLRA MANNA SYRGÐUR AF ÖLLUM SÖNNUM SONUM OG DÆTRUM pJÓÐARINNAR. BLESSUN OG pAKKLÆTI HALDA VÖRÐ UM LIÐID LÍK HINS MIKLA "FÖÐUR VESTUR CANADA" pau sorgartíðindi bárust um alla Canada á mánudags- morguninn að Sir Wilfrid Laurier hafði fengið slag kl. 11 á sunnudagsmorguninn þegar hann var að búa sig af stað til kirkjuferSar. Hann misti meðvitund með öllu—hafði fengið heila- blóðfall—en raknaði við aftur, og var talsverð von um hann seinna; en annað slag fékk hann skömmu síðar og lézt kl. 2.50 síðdegis á mánudaginn. Laurier hafði verið óvenjulega hraustur maöur að undanförnu og talað á opinberum samkvæmuni jafnvel með enn þá meira fjöri og áhuga en áöur.; vissi hann að hin mikla barátta fyrir því að ryðja úr röldum óaldar- flokkum var í nánd og mun hann hafa lagt meira á sig við undirbúning þeirra mála en heilsa hans þoldi. Svo segja þeir er honum voru handgengastir að hann hafi unnið svo að segja dag og nótt um langan tíma. Á því leikur enginn efi að hefði honum enst aldur til þá hef'bi hann aftur orðið forsætisráðherra Canada innan örlítils t.'ma, en dg&^fu Canada verður alt að vcpni á þess- um óstjórnar- og erfiðlejka tímum. pó er ekki örvænt um að fráfall hans kveiki enn þá meiri eldmóð og áhuga hjá þeim er honum fylgdu en þeir áður áttu. pegar leiðtogi fellur í valinn á tímum neyftarinnar og erfiðleikanna, er aldrei ncma um tvent að ræða; annað- hvort leggja liðsmennirnir árar í bát, þeim felst hugur og þeir "deyja" eða þeir rísa upp meö margföldum áhuga og auk'num kröftum og ganga fram til sigurs í hvaða stríði sem að höndum ber. Hamingjan gefi að það síðara megi ske í þessu tilfelli—og vér vonum þess staðfastlega að svo verði. Sir Wilfrid Laurier var fæddur í -St. Lin í Quebec'- fyíki, 20. nóvember árið 1841. Poreldrar hans voru Car- olus Laurier, landmælingamaður og Marcelle Martineau, kona hans. Var hann einkabam þeirra hjóna. Árið 1864 útskrifaðist hann í lögfræði frá McGill háskólanum og byrjaöi að stunda lögfræðisstarf í Montre- al og nokkru síðar í Arthabaskaville. Laurier var snemma glæsimenni mikið og leiðtogi annara manna, jafnvel á skóla árum sínum var hann tal- ,i g'.æsilegri og fullkomnari maður en flestir samtíðar- menn hans. Snemma tók Laurier að fást við ritstörf og ræðuhöld; þótti hann sameina það betur flestum öðrum að vera bæði fyndinn og fágaður í orðum. Hann ritaði í mörg frjáls- lynd blöð um það leyti sem hann útskrifaðist úr skóla, og varö nokkru síðar ritstjóri að frjálslyndu vikublaði. Árið 1871 varð Laurier fyrst þingmaður fyrir kjör- - dæmið Drummond og Arthabaska, hélt hann því sæti þangað til 1874. þá var hann kosinn á sambandsþing frá sama kjördæmi, en þegar hann var gerður að ráöherra í " FAÐIR VESTUR CANADA SIR WILFRID LAURIER McKenzie stjórninni 1877 beið hann ósigur gegn heljar ofurefli sem á móti honum var sett. Sótti hann þá í kjör- dæminu Austur Queljec og var þingmaður fyrir það tií dauðaua^s. Hann var innanríkisráðherra í McKenzie stjórninni 1877-1878 og áriö 1887 var hann kosinn leiðtogi frjáls- lynda flokksins; honum hefir hann stjórnað síðan, eða samfleytt milli 30 og 40 ár. Árið 1896 vai-ð hann forsætisráðherra í Canada þegar Tupper beií ósigui og var hann viö völd stö3ugí þangað til 1911 þegar öll afturhaldsöfl landsins samemuðu sig gegn honum á móti því máli sem verið hefir eitt allra mesta velferðarmál þessarar þjóðar, og sem nú er krafist svo að segja í einu hljóði —¦ það var gagnskiftamálið. Laurier tók þeim ósign með jafnaðargeði • hann vissi að göfugra er að bíSa "lægra hlut með liðsveitum himnanna en að vinna alla veröldina undir merkjum djöfulsins" eins og frjálslyndur maður komst að orði 1917. Arið 1917 er mesta frægðarár Lauriers; framkoma hans þá einkennir líf hans og manndóm fremur öllu ööru. Hnefaréttaröfl landsins höfðu öll sameínast ttm það að beita kúgunaraðferð, svifta borgara landsins atkvæði og réttindum sem þeir höfðu unnið sér með súrum sveitá og koma allri þjóðinni undir stjórn örfárra sjálfkjörinna auðmanna. Laurier setti sig upp á móti þessu; hann kvað það ó- sæmilegt og engum afsakandi. Fjöldi gamalla fylgjenda haíis og' Lría yfirgáfa Lunn og gengu í lið meöó- vinum sínum; snéru, bakinu við hinum aldurhnigna, hug- prúða og hjartaheita leiðtoga og svívirtu hann á allan hugsanlegan hátt og óhugsaiúegan, sem svikara, landráða- mann og uppreistarforingja. En Laurier stóð eins og klettur í hafinu, samvizkan var hrein, hugurinn einbeittur þrátt fyrir aldurinn og tilfinningarnar ósljófgaðar fyrir rétti annara manna—allra manna. Eltur og ofsóttur af sínum eigin mönnum sem óvin- um hafði tekist að breyta í grimma sporhunda ferðaðist liann sem ekkert væri landshornanna á milli og talaði kjark í hina fáu trira á tímum neyðarinnar. Lengi mun hún verða í minnum höfð hin síðasta koma hans til Winnipeg og sár má hún vera samvizku- ásökunin þeirra manna er honum höfðu fylgt en yfirgáfu hann einmitt þá þegar mest á reyndi. }>ó er hér skeð lán með óláni. Skiftingin í fyrra greindi sauðina frá höfrunum; skildi þá trúu frá hinum ó- trúu;; þá kom það í ljós hverjir væru frjálslyndir í raun og sannleika og hverjir voru það einungis í oröi kveðnu. Af þessu leiðir það aftur að þegar farið verður að lítast um eftir leiðtoga til þess að fylla hið auða sæti hins mikla og góða manns, þá vara menn sig á þeim er brugð- ist hafa og kastað af sér sauðargærunni. Annars hefði svo mátt fara að einhver þ^irra hefði svikist upp í sætið og saurgað það. peirri ógæfu er afstýrt. Sir Wilfrid Laurier var kvæntur; 13. maí 1868 gekk hann að eiga ungfrú Zoe LaFountaine frá Montreal; þeim varð engra barna auðiS; kona hans lifir mann sinn og nýtur samhygðar allra sannra sona og dætra þjóðar vorr- ar. Við tækifæri verður ítarlegar skrifaS í Voröld um Sir Wilfrid Laurier. Hafi nokkur maður með sanni getað tekið undir með skáldinu og sagt: "Mig langar að sá enga lýgi þar finni sem lokar að síðustu bókinni minni." pá var það Sir Wilfrid Laurier. Canada þjóðin átti hann heilan og óskiftan og "því lætur hún börnin sín blessa þann mann, og bera sér nefn hans á munni.''

x

Voröld

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Voröld
https://timarit.is/publication/221

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.