Þjóðhvellur - 20.10.1906, Blaðsíða 3

Þjóðhvellur - 20.10.1906, Blaðsíða 3
Þjóðhvellur 15 Pétur Brynjólfsson, ljósmyndari, Hvorfisgötu. Reykjavik. Telcfón 70. Húsgagnaverziun Guðm. Stefánssonar, Bankastræti 14. Telefón 128 Þ. Þ. Clementz, vélfræðingur. Bústaður: Laugav. 39. Verkstæði: Hverfisgötu fi. Beykjnvík. á læknaskólanum, en eg segi það samt óhikað, að eg þori fullkomlega að bjóða bæði þeim og öðrum út, þegar um ran- sókn á kjaftapest er að ræða. — En er nokkur „bakaður eða óbakaður", sem vill taka að sér að Iækna pestina ? Eg er hræddur um að það verði fáir. — En eitt er víst, að í Víkina vantar góðan kjafta- pestarlæknir — en því miður get eg ekki bent á neinn í þetta sinn. Hamingjan varðveiti líka þann lækni, sem sjúklings vitjaði t vesturhlutanum. — Ja, sá ætti svei mér ekki upp á háborðið! Drauma-Jón. Pjóðhv. getur ckki felt sig við, að málæðis- pcst eigi sér frekar stað í Vesturb., en annar- staðar í bænum, endu þótt hinn óþekti greinar- höf. komist að þeirri niðurstöðu hcr að ofan. %Sbýasta nýtt. Húðskammaður var áb.ni. þ. bl. fyrra laugard. af manni, hvers nafn vér ekki dyrfumst að nefna, en það leyndi sér ekki, að maðurinn hlýt- ur að vera andans maður mikill ogskáld. Tilefnið mun hafa verið smágrein ein undir fyrirsöginni „Bæjarmolar", í sfðasta bl., er byrjar á þessa leið: „Areiðanlega er það sjúkdómur —" o. s. frv. — Hugsun- arkerfi mannsins og hin skáldlega anda- gift komst á svo mikla ringulreið, að skelkur greip viðstadda áheyrendur, er ntttu þó skemtunar ( hálftíma, og virtust flestir játa, að aldrei hefði manninumtek- ist jafnvel upp og hafði hann þó margt skrafað og skrifað smellið um dagana. Fúkyrðin voru svo skáldleg og áhersl- urnar svo áhrifamiklar, að engum gat blandasthugurum hvers eðlis andi manns- insvarþá. Hugmyndaljóminn og kraftur- inn í hugsunarkerfi hans hafði þau áhrif á andlitsásýnd hans, að hún leit út eins og ógnandi þtumuský, er eldingum þeytir í ýmsar áttir, án þess að hirða um, hvort af því stafar skelfing og dauði. Frá aug- um hans þeytlist hagl og gneistar, er flaug1 gegnum loftið með leifturs hraða; heilar runur af hrópyrðum þeyttust fram af vörum hans í alveg spánnýjum tón- tegundum, sem naumast eru finnanlegar í fræðikerfum tónlistarinnar, en hefðu þar líklega stórmikla þýðingtt, væri þeim komið þar haganlega fyrir; menn litu svo á, að maðurinn hlyti að vera söng- snillingur, — og þannig hélt þessari orða- hríð áfram, og gerðu menn ýmist að dáðst að manninum, eða þeim stóð stuggur af honum, — rétt eins og mættttr væri á með- al vor einhver stórfeldur nútfðar Neró.— Ab.m. gerði lítið annað en skamma Völ- und duglega í huga sínum fyrir að vera ekki búinn með „húsið innfrá", svo að maðurinn ætti kost á að gista Klepp og fá þar notalega hýsing, til þess að geta í góðtt næði fylt upp aftttr höfuð síns andlega tóm — því allir vitsmuna- og httg- sjónaskúrar mannsins höfðusennilega ger- tæmst eftir þettn nýafstaðna steypifióð— er gekk út af honum með fossins hraða og fimbulróm. Hvílíkt voðatjón Þjóðhv. biður við það, að maður þessi reiddist út af nefndum línum, er ekki auðið að giska á, en eins og geta má nærri, má búast við að það verði voðalegt!!!. En ef hann stendur i þeirri meiningu, að hann hafi „difið mér í" með öllum hrópyrðum sínttm og skömmum, þá vil eg geta þess, manninum til athugunar, að naumast ertt dæmi til að nokkur hafi hleypt sjálfum sér jafn-myndarlega á sund í pytt sinnar eigin heimsku, heldur en einmitt hann gerði þettakvöld út af engu. Og varla mun Þjóðhv. hirða um að birta þær ferðaminningar, er sund þetta kann að gefa 1 aðra hönd. Abm. »Pjóohir.« Fjörið í fólkinu er nú, eins og eðlilegt er, st'ðan fjólg- aði í bænum, farið að færast í aukana. Götur bæjarins alskipaðar fólki hvert kvöld, hverju sem viðrar oghvernigsem færðin er.—Aðgangur óþægilegur í köfl- um sem eðlilegt er, því alt rekst hvað á annað og þvælist hvað fyrir öðru: vagn- ar, menn og hestar — það gerir Ijós- leysið. — En engir finna þó eins tilfinn- anlega til umferðarinnar eins og skóar- arnir, því vinnumenn og vinnukonur ganga í lestaferðum á hverjttm morgni inn á skóaraverksmiðjurnar með þung- ar klyfjar í bak og fyrir af sundurtætt- ttm, skektum og gereyðilögðum skógórm- um, og heimta aðgerðir á þeim fyrir sól- arlag sama dag. — Víst má kalla velti- ár þegar svona gengur. Á sunnudaírskvöldið var voru skemtanir mjög víða í borginni. I Báruhúsinu varlifandi myndasýning; húsið var troðfult út fyrir dyr, og engin stórslys átttt sér stað, en rétt áður en sýningunni skyldi lokið, greip áhorfend- ttrna svo mikill leiðinda-titringur yfir því að verða að fara, að óhjákvæmilegt þótti að lýsa því yfir, að næsttt kvöld yrðu myndasýningar haldnar; hafði það sín áhrif og tóku menn aftur gleði sfna. I „Iðnó" var tombóla; húsfyllir var að vísu, en ágóði varð engin, að sagt var, og var það tilfinnanlegra en tárum taki, þegar þess er gætt, að „missiónin" kvað hafa átt að njóta hans. — Ekki var þar hættulattst að vera, því gólfið var þakið bollabrotum og tftuprjónum. — Helmingur tombólugóssins var ódregið þegar síðast fréttist (um kl. 12), og er það beinlínis vítavert, hvað fólkið virt- ist ekkert „spent" fyrir þesstt tombóht- rusli. — Nefnd þessarar tombólu ætti að geyma leyfarnar og halda allsherjar-út- söltt á þeim á sölutorginu væntanlega, sem, eftir vanalegri bæjarstjórnarflttgferð, verður opnað ekki síðar en um næstu aldamót. — Það ætti að borga sig vel. I Templarahúsinu var haidin skemtun sú, er gárungar nefna »skrall« ; stóð það langt fram á nótt, og fengu færri sntín- ing en vildu, því mannfjöldinn var svo yfirgnæfandi, — hefði líklega orðið minni ef fundur hefði verið — því það er ein- hver mttnur á því að fara á „ball" held- ur en á fund. — En hvað sem um það er, komust flestir heim í háttinn, óleidd- ir, einhverntíma um nóttina, kvefaðir og dauð uppgefnir, eins og vant er. Brugðist hafa mönnum vonir afartilfinnanlega að því er símskeyta- fréttirnar snertir í blöðttnum hér. Flest- um virðist sem þau séu litltt fréttaríkari nú en áður, þrátt fyrir sfmann, og má það merkilegt heita, ef ekkert það ber við í hinum ýmsu löndum, er kaupend- um blaða hér þætti skemtun og fróðleik- ur í. — Dagblaðið t. d., sem auðvitað ætti að geta flutt daglega viðbttrði hvaða- næfa úr veröldinni, er mestmegnis fult af auglýsingum og neðanmálssögupeðri, sem mörgum finst lftið í varið. — Það mætti þó virðast sem blaðið það hefði efni á, að afla sér útlendra fregnskeyta. — Það tjáir ekki að bera á borð fyrir fólk her tómar auglýsingar — það heimt- ar mat með sem von er — og það er blaðamönnum hér skylt að athuga, þótt græðgin í auglýsingagjaldið sé orðin nokkuð vfðtæk nú upp á sfðkastið. Tímamót í æfi þriggja manna hér í bænum hafa verið látin vekja almenna athygli: Björn Jónsson, ritstjóri „Isaf", varð sextugur 8. þ. m., Magnús Stephensen, fyr landsh., sjö- tugur 18. þ. m. og Benedikt Gröndal skáld og alt mögu- legt, áttræður 6. þ. m. Allir eru mennirnir merkir og hefur hver þeirra sitt ágæti; og koma við sögtt landsins hver á" sinn hátt; en hvorki þeim eða öðium má þó hæla svo og hefja

x

Þjóðhvellur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðhvellur
https://timarit.is/publication/222

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.