Þjóðhvellur - 04.05.1907, Blaðsíða 1

Þjóðhvellur - 04.05.1907, Blaðsíða 1
^ /v,<; fJL *.. ÞJÓDHVELLUR BLAÐ TIL SKEMTUNAR, FRÓÐLEIKS OG ALVARLEGRA ATHUGANA Nr. 9 UEYKJAVIK, 4. MAÍ 1907. II, 2. ársfj. C. & L. Lárusson, Laugaveg, 1, Hrykjavik. Pósthólf A. 31. Telcfóu 10. flehilegi ðvmavt Lögregluþjónarnir okkar. Eg heíi oft gelið þeim auga bless- uðum, og þótt aldrei hafi eg ferð- ast um útlönd, efast eg um, að nokkursstaðar í víðri veröld sé aumara og bágbornara lögreglueft- irlit, en hér í Víkinni. Nú í bili eru þeir 4, lögreglu- þjónarnir okkar, — og eg skil varla, að neinum dyljist, að þeir séu of fáir, í jafn víðáttumiklum bæ. — En sleppum því, og spyrjum held- ur: Eru þeir starfa sínum vaxnir? Eg leyíi mér að svara því neit- andi; — ekki vegna þess, að eg virði þá ekki sem Þorvald og Pál o. s. frv., heldur af því, að mérhefir alt ai' fundist, að tiltektir þeirra í starf- inu gætu ekki vakið hjá manni neina glæsiskoðun á þeim, sem lög- regluþjónum, Og er það ekki eðlilegt? Hafaekki lögregluþjónarnir hérna ekki tekist starfið á hendur óund- irbúnir að öllu, þá er þeir hafa fengið veitingu fyrir því? Staríið það er of vandasamt og aðgæzluvert til þess, að engan und- irbúning eða lærdóm þuríi til þess, að takast það á hendur. — A því leikur ekki vafi. En svo er að líta á annað. Lögregluþjónarir eru látnir vinna hér ýmislegt, sem ekki ætti að koma þeim við — vegna þess hve fáir þeir eru og starf þeirra víðtækt — og einmitt vegna þess, hve miklum tíma þeir verja þannig, er það auð- Jónatnn Þorsteinsson, kaupm., I-Iúsgagnaverslun. Laugaveg 31. Telei'ón til. skilið hverjum athugulum manni, að eftirlit þeirra verður fyrir það enn þá aumara og amlóðalegra, en það þó annars gæli verið. Þeir cru t. d. látnir birta stefhur, notaðir í hinar og aðrar sendiferðir fyrir fógetaskrifstofuna þegar svo ber undir, og ef til vill oftar en þörf gerist, — og heyrst hefir það jafnvel, að skuldheimtu heí'ðu þeir með höndum við og við. En undarlegast af öllu og jafnvel ógeðfeldast er það, að sjá þessa ör- fáu lögregluþjóna — sem gæta eiga laga og réttar úti við — sem eiga að vera á verði, eins og valir á veiðum, um endilangan bæinn, — hanga tímum saman uppi í hegn- ingarhúsi við vitnaleiðslur og rétt- arhöld, hreyfandi varla hönd eða fót, heldur horfa í gaupnir sér með þessari yndislegu værð — þessu dreymandi augnaráði— sein í raun- inni cinkennir alla reykvíska lög- regluþjóna — nema Povuald. Og þótl bærinn hefði duglegustu lögregluþjónum á að skipa, er mjög hætt við því, að eftirlitið yrði veiga- lítið, meðan staríi þeirra cr þann- ig skift. En þessu verður að breyta, — hjá því verður varla komist. Því svo lengi ílýtur í þessu efni, að ekki sekkur. Og víst er um það, að væru Reyk- víkingar ekki eins spakir og frið- samir menn og þeir eru yfirleitt, veit eg það með vissu, að sumir okkar núverandi Iögregluþjóna, hefðu tæplega fótavist nema öðru hvoru. Þá sjaldan, að eg hefi gengið um stræti og götur þessa bæjar og gefið auga lögregluþjónunum, minnisteg Jóliann Árinann Jónasson, úrsmiður, Laugaveg 12. Telefón 112. ekki að hafa séð hjá þeiin hinn minsta áhugavolt góðs eftirlils — ulan Þorvaldi — (við hanu eru fiest- ir strákar skelkaðir); en annars eru hinir vanalegast með höfuðið hangandi í bringu niður, og loguasl þetta áfram hægt og letilega, líkt og örkumla menn. Það helir oft komið fyrir, að þeir hafa ckki veitt eftirtekt strákum, scm hafa verið að slá gjarðir fram hjá þeim, cftir miðri götu, cða strákum, scin hal'a verið í boltalcik, við nelið á þeim. Og lögregluþjón hcíi eg séð í svo væru og innilegu samtali við »heldri mann« á gölunni, að hann gat ó- mögulega gelið sér tíma til að tvístra strákahóp, sem var spölkorni ol'ar, að áreita háll-kendan mannaum- ingja, með ósæmilcgum orðum og athöfnum. Og svona mætti benda á margt og margt. Og mér hefir oftkomið tilhugar, að það mundi ekki vcra svo örð- ugt röskum og órögum unglingi, að breyta stöðn þeirra með því að bregða á þá járnum; óvíst að þeir yrðu þess varir, fyr en um seinan. Þeir bjóða góðan daginn sjötta hverjum manni sem fram hjá þeini gengur, — taka í neíið — ja, við skuluin segja hjá fimta hverjum náunga, og rabba við þriðja hvern kunningja scm þeir hitta. Og svona gengur það —! Annars hefir mér stöku sinnum komið það í hug, að sá mundi ekki siður hygginna lögregluþjóna, að gera sér far um að þekkja marga, ganga með mörgum, eða láta menn »veiða sig« sem kallað er, heldur að vera dulur og fremur fáskiftinn við náungann, og skifta sér lítt af öðru en því, er skyldan býður.

x

Þjóðhvellur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðhvellur
https://timarit.is/publication/222

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.