Þjóðhvellur - 26.08.1907, Blaðsíða 1

Þjóðhvellur - 26.08.1907, Blaðsíða 1
 Wv ÞJOÐHVELLUR BLAÐ TIL SKEMTUNAR, FRÓÐLEIKS OG ALVARLEGRA ATHUGANA Nr. 13 RETKJAYÍK, 26. ÁGÚST 1907. I, 3. ársfj. Jóhann Árinann Jónasson, úrsniiðnr, Laugaveg 12. Telefón 112. Um blaðið. Þriðji ársfj. Pjóðhv. hcfstmoð þessu blaði. Skal þess getið, að vera má, að hann komi nokkru örar út nú erhausta tekur en hann hefur gert i sumar, því úr þessu fer fólki að fjölga aftur hér i bænum, og gerir sér því von um rífari sölu. — Eins og kaupendur vita, bind- ur Pjóðhv. bagga sína alt öðrumhnút- um en hin blöðin, og vill helst ekki líkjast þeim í neinu, — mun því hill- ast til að beina leið sinni sem lengst frá þeirra lciðum. Pjóðhv. tckur það fram,að jafnframt því sem hann vill reyna að vera léttur, íipur og skemtinn, mun hann verða þungur og óvæginn, ef svo ber undir, og ástæða er til. Sé einhver alþýðumaður misrétti beittur, er honum velkomið að hitta blaðið að máli og skýra málavexti og mun það þá taka málstað hans, ef kostur er; telur sér enda meiri gæfuveg í því, að vera þeirra vinur, er sagðir eru að vera lægra settir í mannfélaginu, en hinna, sem alita sig höfði hærri en alla aðra, bæði að metum, manngildi og mannvirðingum. Jónatan Porsteinsson, kaupm., Húsgagnaverslun. Laugaveg 31. Telefón 64. C. & L. Lárusson, Laugaveg, 1, Reykjavik. Pósthólf A. 31. Telefón 10. Veislur. Eins og kunnugt er, voruþær hreint ékkert smásmiði veislurnar hjerna í höfuðstaðnum og víðar i byrjun mán- aðarins, sem j'fir stendur. — Ef ein- hverjum fanst hann vera eitthvað meira en hreppsljóri, varð það að innilegri löngun hjartans, að reyna að l'á að borða með konginum — tala fyrir hon- um — hneigja sig íyrir honum og guð veit hvað. Og færri komust að en vildu, því miður! — Annars eru þeir mýmargir, bæði útlendir og innlendir, sem elska góðan mat og magann virða umfram flesta aðra hluti. — Á vorum dögum verður því varla annað séð, en að veröldinni hafi tekist ágætlega að breyta boðorðinu þvi: »að hafa ekki magann fyrir sinn guð« í þveröfuga stefnu. — Og þetta boðorð þannig breytt, virðist nú hér vor á meðal standa eins og fullvaxið blóm á veisluborð- um höfðingjanna, eða þeirra, sem besta hafa matarlyst. Pegar fagna þarf gestum, þegar minn- ast þarf merkilcgra tímamóta úr lifi þjóðarinnar, úr lífi félaga eða einstak- linga, þá þarf að éta, — alt ónýtt ell- egar; — að safnast saman undir mat- arins merki — það er listin. En hví að vera að masa um það, þótt miklar hafi hér veislurnar verið nú um hríð ? Gestir eru gestir — og því tignari sem þeir eru, þvi mciri gestrisni — þvi meiri og betri mat. — Og vist cr um það, að margir hafa borðað liér með- al vor, sem síður hafa átt skilið að fá góðan kjötbita og grænar baunir en þeir, sem lagt hafa á sig langt og örð- ugt ferðalag, austan og sunnan um hyl- dýpishaf — hingað i sælunnar reit — í þ ei m erindum. O-já, veislurnar hafa verið margar og verða væntanlega til sóma í nútíð og framtíð — og margt fagurt orð hef- ur flogið þar af vörum fram, endavið- urkent fyrir löngu siðan, að um leið og ljúffengum matarbita er hlej'pt nið*- ur íyrir blessað brjóstið, brýstoftupp orð í sömu svipan, scm kitlar eyrað ofnr-viðkunnanlcga, getur jafnvel töfr- að tilhcyrandan og skapað vonir — en sem í rauninni reynist að eins fall- egt orð — miklu þýðingarminna en hjal ómálgans, sem ósjálfrátt byrjar að temja tunga sína til máls, — Mikill mælskustraumur jfir rjúkandi matar- ílátum i veislum, hefur gjarnast svar- ist i fóstbræðralag við matargufuna og rokið svo með henni út í geiminn — svo þýðingarverður heí'ur hann rcynst, uppgangurinn sá. — Og þótt blöðun- um þyki nautn í því viku eftir viku, að eyða dálkum sínum undir matarmas velmetinna veislugesta — og fjöldinn ef til vill hafi gaman af að vega það á sína vog — draga af því sínar álykt- anir, þá verður niðurstaðan sú, að alt masið er steypt í sama mótinu, alveg eins og Kina-lífs-vottorðin hans Petcr- sens: Klíjugjarnt oflof, svipaðast því, er á sér stað meðal innilegra drykkju- bræðra á veitingahúsi, sem ausa liól- inu í vitleysu hvor á annan. Eins og kunnugt ei-, stóð bæjarstjórn- in hjerna fyrir einni stórveislunni, scm haldin var í barnaskólanum daginn eft- ir að konungur kom að austan. Voru þar vitanlega samankomnir allir hin- ir dönsku gestir, ásamt fjölda embæll- ismanna og borgara, konum þeirra og dætrum. — En því verður ekki neitað, að mér og mörgum öðrum fanst áskrif- endalistinn til hófs þessa ganga með meiri dul manna á meðal, en viðfeldið var, og margur virðulcgur borgari, sem alls ekki átti kost á að sjá listann. — — En það segi ég, að hefði ég veislu- ráð, mundi ég segja heiðvirða verka- menn jafn-velkomna sem embæltismenn og aðra borgara, — en alls ekki hleypa þar inn embættismanna-drcngjum, sem hvorki hrcyfa hönd eða fót til ærlegs handtaks — heldur virðast kunnastir þvi, hvað »fylliri« er og kvennafar.— Pá mundi ég útiloka með öllu. V e i s 1 u-g c s t u r. Þjóðhátíðin d Mngvelli 2. ágúst 1907. Ekki ætlar Þjóðhvellur að fara um hana mörgum orðum, cnda cru hin blöðin svo oft búin að eta upp hvert eftir öðru það, sem þar fór fram, að menn eru yíirleitt orðnir sárleiðir og jafnvcl gramir yfir því margítrekaða stagli. Það cr þýðingarlaust, að slá stryki yfir það álit, sem fjölmargir hafa á »Þjóðhvell« geta menn fengið keyptan í Söluturninum á Lækjartorgi. — Eintakið á 10 a.

x

Þjóðhvellur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðhvellur
https://timarit.is/publication/222

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.