Eimreiðin - 01.01.1909, Blaðsíða 8

8
sér meiri menn, var hann undarlega veikur. Pó hann í Askóv
gæti haldið ’öllu samman með festu og myndugleik, var hann samt
í hóp aðalsmanna og hirðsnápa hlýðinn og undirleitur, en barns-
lega fíkinn í umgengni þeirra og virðingaratlot.
Og þrátt fyrir alt þetta var Schröder þó sigursæll leiðtogi,
sökum þess, að hann hafði nokkra meðfædda eigínleika, sem
voru þess eðlis, að þeir huldu og bættu mörg lýti. Hann var
viljagóður og þolinn, sívinnandi, og laginn á að fá aðra til vinnu.
Meiru skifti þó hitt, að honum fórst forkunnarvel að velja sér
nýta samverkamenn og halda þeim í þjónustu sinni. Af gnægðum
Grúndtvígs hafði hann ungur þegið forða til heillar æfi. Hann
var harpan, en andi Grúndtvígs hreyfði strengina; en ljóðið var
um Danmörku og viðreisn þjóðarinnar. Að pví takmarki beindi
Schröder öllu starfsþreki sínu og vina sinna. Þessvegna urðu
lærisveinar hans, lýðskólamennirnir, alstaðar nýtir starfsmenn, jafn-
vígir á að fræða og græða skóg á eyðisöndum, halda bænasam-
komur og stofna kaupfélög, styðja heiðingjatrúboð og útbreiða
íþróttir.
Síðustu ár sín sat Schröder í friði og mikilli virðingu, viður-
kendur foringi áhrifamikils flokks á öllum Norðurlöndum. f’ó var
tómlegt og gleðifátt kringum hinn gamla mann. Kona hans var
þá dáin, en hún hafði verið valkvendi, bætt og yljað skólalífið,
og talið kjark í mann sinn, þegar óvinirnir hæddu hann og óvirtu.
Hitt féll honum og þungt, að leiðir hans og æskunnar lágu ekki
lengur saman. »Eg minka, en skólinn vex« sagði hann á elli-
árum, þegar nemendunum fjölgaði að sama skapi og tilheyrendum
hans fækkaði. Pað var þá huggun hans, að merkið stendur, þótt
maðurinn falli. Schröder andaðist í Febrúar 1908, 72 ára gamall.
La Cour var af franskri ætt, en fæddur á Jótlandi. Hann var
ungur settur til menta, stundaði eðlisfræði, fékk gott starf í höfuð-
borginni og átti þar vísa mikla framtíð. Eótti það því miklum
firnum sæta, er hann þá boð Schröders um kennárastöðu í Askóv.
Allir vissu, að launin voru lág og lítillar fremdar von fyrir vísinda-
mann að búa á miðri Jótlands-heiði. En la Cour fór ekki að því.
Honum þótti sér of þröngt í borginni. Hann vildi þaðan burt út
í ljós og loft og til lifandi manna. Hann gekk út til alþýðunnar,
ungur og stæltur í spori, en svo einlægur og hlýr og bjartur á
svip, að unun var að kynnast honum. Og hann átti bara eina
ósk, þá, að geta flutt dálítið af sól inn á skuggalegu heimilin.