Eimreiðin - 01.01.1909, Blaðsíða 36

36
Vú vilt auðvitað heyra söguna um það, dúfa litla ?« I’að nafn
hafði hann skrifað bak við eyrað.
Já það vildi hún gjarnan, enda þótt hún þættist vita, að hann
ætlaði að stríða henni á því, sem hann segði.
»Jú, sjáðu til, þegar Snotra kom hér í fyrsta sinn, lá hún í
kjöltu ríkisfrúar frá borginni og hafði ábreiðu á bakinu og klút
um hausinn. Pegi þú Snotra, það hafðir þú nú greyið mitt!
Og ég hugsaði með mér: »skárri er það nú eymdin, tíkin sú
arna«.
En nú skaltu heyra; óðar en þessi písl var látin niður á gras-
blettinn hérna, hljóta að hafa vaknað einhverjar endurminningar í
henni frá hvolpsárunum, eða hvað sem það nú hefur verið. Hún
hamaðist og sparkaði, og reyndi að ná af sér dúðunum. Og hún
hegðaði sér að öllu leyti eins og stóru hundarnir hérna, svo við
vorum á einu máli um það, að Snotra hlyti að vera alin upp í
sveit.
Hún lá úti á steinþrepunum og leit ekki við sófanum inni í
stofunni. Hún fór á hænsnaveiðar, stal mjólkinni frá kettinum,
gelti að beiningamönnum, og þaut í lappirnar á hestum aðkomu-
manna. Okkur þótti býsna gaman að sjá, hvernig hún hegðaði
sér. Hugsaðu þér það, hún hafði ætíð legið í fóðraðri körfu og
verið borin á handleggnum. Það var undarlegt. Og svo þegar
frúin fór, vildi Snotra ekki fylgjast með. Hún stóð á þrepinu og
gelti aumkunarlega, flaðraði upp um mig og bað eins vel og henni
var mögulegt um að fá að vera hér kyr. Svo við áttum ekki
annars úrkosti, en að lofa henni að vera. Við aumkuðumst yfir
píslina þá arna, sem var svona skelfing lítil, og vildi þó vera
hundur í sveit. En aldrei hefði ég trúað því, að ég eignaðist
kjöltuhund. Bráðum eignast ég ef til vill líka konu.
Ógn er það slæmt, að vera feimin og illa uppalinn! Skyldi
Theódór hafa orðið mjög hissa á því, að hún alt í einu hljóp frá
honuni! En það var engu líkara, en að hann ætti við hana, þegar
hann var að tala um Snotru. Og það hefði þó ef til vill alls
ekki verið meiningin. En samt sem áður — — já, hún hafði
orðið svo feimin. Hún gat ekki annað en hlaupið burt.
En ekki var það í það skifti, sem »það« kom.
Pá var það líklega um kveldið á dansleiknum. Aldrei hafði
hún skemt sér eins vel á nokkrum dansleik! En ef einhver hefði
spurt, hvort hún hefði dansað mikið, þá hefði hún víst orðið að