Eimreiðin - 01.01.1909, Blaðsíða 41

4i
þinni. En þú mátt ekki tala við hana, áður en þú ferð; þá er
sízt fyrir að synja, að þér hitnaði ofmikið um hjartaræturnar, því
hún er yndisleg«.
Og að lokinni þessari ræðu, tekur Márits þann kostinn, er
slíkri hetju sómdi bezt — og fer leiðar sinnar.
Og þegar hann er farinn. Hvernig fer þá?
»Prjótur«, heyrist hrópað í garðinum í háum og ógnandi róm,
eins og til þjófs væri talað. Theódór litast um. Er enginn annar
þarna? Er það hann, sem hrópar þannig til sjálfs sín.
Hvernig fer svo? O, hann ætlar að búa hana-undir þá fregn,
að Márits sé farinn, sýna henni fram á, að Márits hafi ekki verið
nógu góður handa henni, koma henni til að fyrirlíta hann. Og
þegar hún hefur grátið út við brjóst hans, ætlar hann, með mestu
hægð og gætni, að koma henni í skilning um tilfinningar sínar,
laða hana að sér, vekja hjá henni ást á sér.
Fisin falla jafnt og þétt. Theódór réttir út hendina og nær
í eitt þeirra.
En hvað það er lítið, smágjört, brothætt! Hann staðnæmist
og horfir á það.
Pau falla jafnt og þétt, alt í kringum hann, fis á fis ofan.
Hvað ætli liggi nú fyrir þeim? Vindar munu feykja þeim, moldin
óhreinka þau, þungstigir fætur traðka þau sundur.
Theódór finst þessi laufléttu fis falla niður á sig með miklum
þunga. Hver vill vera vindur, hver vill vera mold, hver vill vera
skósóli, þegar um þessar litlu, ósjálfbjarga verur er að ræða?
Og alt í einu dettur honum í hug frásaga, sem stendur í
mannkynssögu Nösselts.
Pað var í afturelding, ekki um náttmálabil, eins og nú. Á
klettóttri strönd, við sæ frammi, sat íturvaxinn ungur maður með
pardusfeld á herðum, vínlauf um hárið og þyrsusstaf í hendi Hver
var það? Sjálfur guðinn Bakkus.
Og ströndin klettótta var Naxos. Tað var Arkípelagus, sem
guðinn sá. Eesevs var formaður á skipinu með svörtu seglunum,
er færðist lengra og lengra út í sjóndeildarhringinn, og Aríaðne
svaf í hellinum, er lá hátt uppi í fjallsklettunum.
Alla nóttina hafði guðinn ungi hugsað sem svo: Ætli þessi
dauðlegi ungi maður eigi skilið að eignast jafnyndislega konu?
Og til þess að prófa Tesevs, hafði hann skelkað hann með því í
draumi, að líf hans lægi við, ef hann ekki samstundis yfirgæfi