Eimreiðin - 01.01.1909, Blaðsíða 42

42
Aríaðne. í*á hafði Pesevs óðar farið á fætur, skundað niður að
skipi og flúið á haf út, án þess svo mikið sem að vekja unnustu
sína til að kveðja hana.
Nú sat guðinn Bakkus þarna brosandi, hugfanginn af unaðs-
ríkri eftirvænting, og beið þess, að Aríaðne kæmi. Sólin kom
upp. Morgungolan kysti vanga hans glaðlega. Hann sökti sér
niður í sæla drauma. Sér mundi ekki verða skotaskuld úr að
hugga einstæðinginn, sér, sjálfum guðinum Bakkusi.
Hún kom. Hún kom út úr hellinum með ástarbros á vör-
um. Hún staðnæmdist og litaðist um eftir Pesevs, hún horfði æ
lengra burt, niður að höfninni, þar sem skipið hafði legið, út á
hafið — -— á seglin svörtu — —
Og með augistarópi, án umhugsunar, umsvifalaust, steypti
hún sér niður í hafið, niður til dauða og algleymis.
Og þarna sat guðinn Bakkus, huggarinn.
Svona fór það. Á því var enginn vafi. Theódór man það
reyndar, að Nössel segir frá því, að hjartagóð skáld þykist viss
um, að Bakkus hafi getað huggað Aríaðne. En þeir hafa áreiðan-
lega rangt fyrir sér. Aríaðne lét ekki huggast.
Guð minn góður — af því hún er góð og yndisleg, svo hann
getur ekki annað en elskað hana — á hann að gjöra hana ólán-
sama þess vegna!
Til endurgjalds fyrir að hún hefur brosað hýrt til hans ein-
staka sinnum, að hún hefur lagt litlu hendina sína með trúnaðar-
trausti í hönd honum, og af því hún reiddist ekki, þegar hann
var að draga dár að henni — þá á hún að missa unnusta sinti og
verða ólánsöm!
Fyrir hvert af hennar mörgu afbrotum á að sakfella hana?
Fyrir það, að hún hefur vakið hann til meðvitundar um afkyma,
allra inst inni í sál hans, sem hingað til hefur verið lokaður, en
hreinn og fágaður og beðið eftir blíðri og góðri stúlku, eftir henni;
eða fyrir það, að hún hefur hann algjörlega á valdi sínu, svo að
hann þorir tæpast að blóta, þegar hún heyrir til, — eða fyrir
hvað á að dómfella hatta?
Vesalings Bakkus, vesalings Theódór! Pað er erfitt að fást
við þessar blíðu, ljúfu, viðkvæmu sálir, þær steypa sér í sjóinn,
þegar þær sjá svörtu seglin.
Theódór blótar í hjarta sínu yfir að dúfan litla skuli ekki
vera svarthærð, rjóð í kinnum, stórvaxin.