Eimreiðin - 01.01.1909, Blaðsíða 76

;6
Næst er ritgerð um Ágsborgarjátninguna eftir séra Björn B. Jóns-
son, og fer hún í svipaða átt og ritgerð séra Jóns. »Annaðhvort er
að hafna trúarjátningunni og fá sér nýja játningu eða vera játningarlaus
— og þá líka sannfæringarlaus —- ellegar þá að standa við játningu
sína eins og maður í kenningu og lífi. Andstyggilegast af öllu er það:
að sigla undir fólsku flaggi«.
Þá er ritgerð eftir Gunnar B. Björnsson ritstjóra um »að gefa á
reglubundinn hátt« (vill láta mann gefa tíunda hluta af árstekjum sínum
til kirkjumála), um »fastheldni við náðarboðskapinn« eftir séra Hans
B. Thorgrlmsson, um »hærri »krítíkina«« eftir séra Runólf Fjeldsteð,
og loks ritgerð eftir séra Friðrik Hallgrímsson, er hann kallar »Jesús
Kristur, guðmaðurinn«. Er prýðilega frá þeirri ritgerð gengið, á henni
visindalegt snið og hún rituð með prestslegri hógværð. Sannanirnar
eru líka ágætar fyrir alla þá, sem álíta alt óyggjandi, sem í biblíunni
stendur. En fyrir aðra duga þær lítt. Flestar eru sannanirnar úr
Jóhannesar guðspjalli, einmitt því guðspjallinu, sem ýmsir ágætir guð-
fræðingar hafa viljað afneita. Og þar sem vitnað er í orð Krists um
sjálfan sig, þá vantar alveg vísindalega sönnun fyrir, að hann hafi
nokkurntíma sagt ýmislegt af því, sem haft er eftir honum. Menn hafa
þar ekki annað að byggja á en sögusögn ófullkominna og breyskra
manna, sem rituðu eftir minni sinu löngu seinna, og því engin full-
komin trygging fyrir, að þeir fari ætíð rétt með orð meistara síns.
Síðast í ritinu er skýrsla um 24. ársþing kirkjufélags Vestur-ís-
lendinga. Sést af henni, að nú eru 43 söfnuðir í félaginu, meðlimir
7185 og eignir safnaðanna nálega 120,000 dollarar.
Eitt af afreksverkum þessa kirkjuþings var að leggja niður kennara-
embættin í íslenzku við Gustavus Adolphus College og við Wesley
College, og virðist þeirri ráðstöfun engin bót mælandi. Framkoma
kirkjuþingsins í því máli gagnvart séra Friðriki Bergmann virðist blátt
áfram óhæfileg. Hverjar skoðanir hann kann að hafa í trúarefnum, á
ekki að koma íslenzkukenslu hans agnar ögn við. Að hann sé gerður
rækur úr kirkjufélaginu sem prestur fyrir mismunandi trúarskoðanir,
getur enginn haft á móti með réttu, jafnvel ekki þeir, sem fella sig
miklu betur við kenningar hans en félagsins. En að nota trúarlegan
ágreining til að bola honum frá kennaraembætti í íslenzku, er óhæfa,
sem aldrei verður of harðlega átalin — hafi ástæðan verið sú og ekki
önnur. V. G.
ISLENZK HRINGSJA, sem koma átti í þessu hefti, verður sökum
rúmleysis að bíða næsta heftis. Þar koma og ýmsir ritdómar um
islenzkar bækur, sem ekki gátu komist að í þessu hefti.