Vestri


Vestri - 27.07.1912, Blaðsíða 1

Vestri - 27.07.1912, Blaðsíða 1
VESTR Ritstjóri: Kr. H. Jónsson, XI. árg. ÍSAFJÖRÐUR, 27. JÚLÍ 1912. 29. tbl. Gjalddagi Vestra var 15. maímánaðar. Það er greiði mikill fyrir blaðið, að kaupendur létu ekki borgun á því dragast lengi úr þessu. — Sérstaklega eru þeir sem skulda fyrir eldri árganga vinsaml. beðnir ;<ð sýna einhver skil, sem allra fyrst. Metnaður. Fátt mun það, sem svo mjög hefir stuðlað að tramförum í heiminum sem metnaðurinn. All' flestar framfarir eru að einhverju leyti sprottnar af metnaði. Það er því víst, að metnaðurinn er öflugasta örvun til framfara hverri þjóð og hverjum einstaklirg. Þegar hver ritar þa<5 efst á sem flestir reyna að ná. Sama á sér stað hvað snertir búpen~ inginn: að hafa hann sem bestan og jafnvel flestan á jafnstóru landi, er takmarkið. Þó þykir langt um meira varið i gæðin, og að ná sem hæðstu markaðs. verði, heldur en höfðatöluna. Húsfreyjurnar keppast hver við aðra að láta hæriurnar verpa sem mest, svínin vaxa og fitna sem mest, hænuungana taka sem stefnuskrá sína. að verða öðrum ; mestum og fljótustum framförum meiri, í hverju einu, sem hann j 0_ b- u< j_ _ Metnaðinn sýna þær einnig í því að haldaheim« starfar að, þar næst að gera sveitina sína fremfi öðrum sveit> um, og loks að láta landið sitt skara fram úr öðrum löndum, þá er þaó víst að framfarirnar blómgast og t>fl þjóðarinnar vex eins og gróandi viður. Metnaður við vinnu eikur kapp og fjör, svo miklu meira verður afkastað en án hans. Fjörið og kappið eykur blöðrásina, svo miklu meira af þeim skaðlegu efnum sem vinnan myndar í líkama mannsins berst burtu með önd- uninni. Vinna at fjöri er því miklu hollari og veldur minni þreytu, en sama vinna með þunglyndi og deyfð. Meðal þeirra þjóða sem mest an metnaðinn hafa munu Bretar vera einna fyrstir í flokki. Metn> aður þeirra kemur ei aðeins fram í einu heldur öllu. Flestir munu kannast við hve mjög þeir keppust um að verða fremri öðrum þjóðum i öllu. Það, að nú er verið að smíða stærsta skip heimsins í Glasgow, til þess að Þjóðverjar ekki hafi þann heiður til lengdar, er örlítið sýnishorn af metnaði þeirra. Að sama skapi er samkepni milli einstakra héraða í Bretlandi og svo ekki síst millum einstakl inga þjóðarinnar. í búnaðarniálum er metnaður. inn afarmikill sem í öðru. Bænd« ur líta eftir nágrönnum sínum °8 keppast við að vera á undan þeim et þess er nokkur kostur. Að vera fyrstur að sá, fyrstur að uppskera og fá mesta upp- skeru af hverri ekru er þuð iiinu hreinu og snyrtilegu. Sarro verkamenn keppast hver við annann að verða fyrstir með k> kveðið verk eða afkasta sem mestu á sem stystum tíma, og hafa verkið sem best útlítandi, Þessi sífelda samkepni myndar því eins og afarmikið kapphlaup í öllum greinum og öll viðskifti verða á fleygiferð. Ávextir metnaðarins eru auð> séðir á Bretlandi. Hann hefir gert þjóðina djarfa og hugprúða, ágæta verkanienn og stjórnendur í öllum greinum. Hann heflr hrundið þjóðinni til framfara og gert hana að voldugustu þjóð heimsins. Eí iitið er á einstök atriði eins og t. d. kynbætur; þá er það víst að þessi heimsi frægu kyn þeirra hafa að miklu leyti orðið til at metnaði. A þann hátt, að uppalar hafa sóst svo mikið eftir því að ná í fyrstu veíðlaun á sýningum, og að láta kyn sín skara fram úr, að þeir ott hafa peninglega skaðað sjálfu sig, en þjóðin í heild sinni h^fir þó grætt á því. Það er auðséð að Bretar finna hve happasæl áhrif metns aðurinn hefir á þjóðlíf þeirra, og þeir gera sitt ýtrasta til að efla hann með sýningum og mótum til samkepni, þar sem verðlaun eru veitt þeim, sem skara fram úr. Skólarnir stuðla líka mjög að því, að efla samkeppni og metnað meðal nemenda. Sýn. ingar og verðlaunamót Breta eru í flest öllu, sem samkeppni verð> ur við komið, og þó sumt virð- jjSkófatnaðurinn | ©marirÉ og eftirsmuli ernil tainn.© m m I Komið strax, skoíií og kaupið | | Jjeima vandaða og ödjra varning. | § SKÓFATNAÐUR þessi er 1. FLOKKS - |j H VANDAÐUR OG ENDINGARGÓDUR H VERÐIÐ ÞÓ ÓVANALEGA LÁGT. gj Virðingarfylst. 0. J. Stefánsson. en' m m m m m m HHmmmmmHsmmHHHSHSHSEtó ist í fljótu bragði þýðingarlítið að verðlauna, og næstum vera hégómi einn, þá stefnir það þó alt að því, að efla metnað meði al þjóðarinnar. Vér íslendingar erum yfirleitt ekki metnaðarfullir. Metnaður forfeðranna hefir að mestu horfið á hörmungarárum þjóðarinnar. Hann hefir lagst í gröf með frægð, hreysti og íþróttum þeirra. Einkum er það víðvíkjandi bún> aðarmálum sem of lítið ber á metnaði. Það eru L ir sem hugsa mikið um að skara fram úr í þeirri grein. Það eru fáir sem hugsa mikið um að láta jörðina sína taka meiri framförum en annara jarðir, láta pening sinn líta betur út og gefa meiri af- urðir en yfirleitt gerist, og láta heimili sitt vera það snyrtilegasta í sveitinni. Til þess að menn leggi hart á sig og kfppist við að afkasta sera roestu, þarf að vera einhver hugsjón, eitthvert hátt mark,'^sem knýr þá áfram og gerir vinnuna að unun. Það eitt, að hafanóg fyrir sig og sína, heimtar ott ekki afarmikið kapp, og sú hugsjón er aðeins óbeinlínis fyrir þá, sem vinna fyrir föstu kaupi, og hefir því óvíða nægileg áhrif. (Að svo er má greinilega sjá á sumum fiskiverkunarplássum þar sem er tímavinna. Einnig sú hugsjón að keppa í hvívetna að framförum mann- kynsins, getur ekki náð nægi- legri rótfestu hjá almenningi. Margir einstaklingar meðal þjóð- Q) ar vorrar hafa auðvitað ymsar hugsjónir að berjast fyrir, en hjá almenningi eru þær eigi nógu knýjandi. Metnaðurinn mundi vera sú heppilegasta örvun sem kostur er á að innleiða í huga manna, því allir hafa dálítið at mentaði. Vér þurfum því að taka hönd- um saman til þess að efla hann meðal þjóðar vorrar. Beinasti vegurinn til þess er verðlaunamót í hverri sveit í sem flestum grein' um. Ungmennafélögin eru þegar laglega byrjuð með íþróttamót víðast hvar um land alt. Sum hafa einnig byrjað á handavinnu-* samkeppni og það ættu þau öll að gera. En þetta er þó allt ot fátt. Þau þurfa að hata sami kepni í ræktun, söng o. fi. Eða í öllu sem þau starfa að. Sam' keppni í ræktun gæti verið á þann hátt að þeir meðlimir sem vildu gætu fengið 2—3 ferfaðma blett í gróðrarreit félagsins, og sá fengi verðlaun sem hefði best útlítandi blett, þann dag er verðlaunin væru veitt. Búnaðarfélögin ættu að stofna til sýninga á hverju ári, hvert í sinni sveit, og auk þess sambönd þeirra aðalsýningu fyrir hvert samband. Á þessum sýningum ætti ekki aðeins að vera lifandi peningur, heldur einnig sem mest af afurðum landbúnaðarins og fleira sem framleitt væri í þeirri sveit. Þar ætti að vera smjör, bæði nýtt og gamalt, skyr, ostar, rófur, kartöflur. kál> meti, amboð o. fl. Einnig þyrfti

x

Vestri

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vestri
https://timarit.is/publication/235

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.